Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Για τα κασκόλ που 'χουν παλιώσει


Μόνο χαρά για όλους εμάς, που έχουμε συνδέσει την κάθε μέρα μας με τον Ολυμπιακό από τότε που πρωτοπατήσαμε το πόδι μας στην εξέδρα. Για όλους εμάς που βάλαμε τον Ολυμπιακό πάνω απ' όλους και απ΄ όλα στη ζωή μας. Για όλους εμάς που τσακωθήκαμε με φίλους, γκόμενες, οικογένεια για τον Ολυμπιακό. Για όλους εμάς που έχουμε παίξει ξύλο για τον Ολυμπιακό. Για όλους εμάς που έχουμε δακρύσει από τα δακρυγόνα που έριχναν οι μπάτσοι μέσα στο κλειστό του ΣΕΦ. Για όλους εμάς που μπήκαμε σαν κλέφτες στο σπίτι να μην μας πάρουν πρέφα ότι γυρίσαμε χτυπημένοι για τον Ολυμπιακό. Για όλους εμάς που έχουμε κάνει αμέτρητες εκδρομές για να δούμε την ερυθρόλευκη. Για όλους εμάς που μεγαλώσαμε και πάμε ακόμα στο γήπεδο με το παλιό κασκόλ του πατέρα μας που μας είχε κρεμάσει στο λαιμό την πρώτη φορά που μας πήγε στο γήπεδο. Για όλους εμάς που στις μεγάλες νίκες παίρναμε τηλέφωνο τον πατέρα μας μέσα από το γήπεδο για να μοιραστούμε τη χαρά μας. Για όλους εμάς που γινόμαστε "φαντάσματα" στα "ορεινά" σκοτεινά σημεία των κερκίδων...

Για τόσα και άλλα τόσα που ποτέ δεν θα καταλάβεις και δεν με νοιάζει να το κάνεις.



Για τ' ΟΝΟΜΑ σου, την ιστορία,
για όλα τα χρόνια, μου σε χιόνια και σε κρύα,
για την αγάπη μου τη μεγάλη
γι' αυτό που ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝΕ οι άλλοι.
Για τα θρανία μου τα γραμμένα,
για τα εισιτήρια που ΚΡΑΤΗΣΑ ΚΟΜΜΕΝΑ,
για τα κασκόλ, που έχουν ΠΑΛΙΩΣΕΙ
και για την τρέλα που ΠΟΤΕ δεν θα τελειώσει.
Για όλα αυτά, για το Λιμάνι
για όσα θα κάνεις και για όσα έχεις κάνει
Για όλα αυτά,και γι' άλλα τόσα, γι' αυτό
ρε ΘΡΥΛΕ, ΕΙΣΑΙ Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΑΡΡΩΣΤΙΑ

Πέμπτη, 11 Μαΐου 2017

Αγόρια ρομπότ, κορίτσια φέρυ μποτ


ΜΕΤΡΟ, διαδρομή μπλε γραμμής, περίπου 10:30 μμ σε σχεδόν μισοάδειο βαγόνι. Είχα πιεί και κάτι ξίδια. Ανοίγει η πόρτα μπαίνει μια πανέμορφη πιτσιρίκα, μύριζε άνοιξη και "γάρο", με κοιτάει χαμογελάει, ανταποδίδω και κάθεται δίπλα μου.

"Τυχαία" (μπορεί και όχι, μου αρέσει να παρατηρώ τα πάντα) πέφτει το βλέμμα μου στο κινητό της -συγνώμη, αλλά ήταν και τεράστια η οθόνη- είχε ανοίξει επαφή με το όνομα "ΜΑΛΑΚΑΣ". Θα τον διαγράψει σκέφτομαι και μπράβο της που τελειώνει σωστά και αποφασιστικά τη βραδιά, έτσι πρέπει να γίνεται. Πληκτρολογεί μήνυμα για πολύ ώρα, σβήνει, γράφει, ξανασβήνει, ξαναγράφει, είνα μεγάλο κείμενο. Πατάει αποστολή. Σκυθρώπιασα...

Σηκώνομαι, ώρα να κατέβω.

- Λάθος έκανα ε;
- Μεγάλο, αλλά μη με ρωτάς εμένα. Στο τέλος δεν θα πέσεις μαζί μου στο κρεβάτι αλλά μόνη σου.

Χαμογελάει δειλά! Τόσο νέα κι όμως ήδη με τόσο "βάρος" επάνω της.

Δευτέρα, 1 Μαΐου 2017

Μέρα που είναι...ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ ΕΡΓΑΤΙΑ

Χρόνο με το χρόνο η ταξική σου συνείδηση εξαφανίζεται... όχι ότι είχες και ποτέ δηλαδή.


"Άντε ΓΑΜΗΣΟΥ εργατιά, αφού είναι επιλογή σου να ζεις μεσ' τα σκατά,
αν ξυπνήσεις μονομιάς θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς,
μα εσύ έμαθες να ΠΡΟΣΚΥΝΑΣ κι είσαι άξιος κλωτσιάς"