Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Βουρ για τη νέα χρονιά


Κάθε τέλος του χρόνου δίνουμε ευχές αλλά όπως έχεις διαπιστώσει ποτέ δεν πιάνουν... έρχεται λοιπόν η νέα χρόνια που πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Προσπάθεια λοιπόν για το καλύτερο, το δικό μας και των άλλων, να αγαπάμε και ν' αγαπιόμαστε και τότε θα δεις πως θα 'ναι άλλος ο σεφτές!

Και προς υπεράσπιση του 2016, ό,τι και να λέμε είχε και τις καλές του στιγμές....


Να προσέχετε ρε "κουρέλια"!!!  

Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2016

Feliz Navidad!!


Να τους αγαπάτε και να σας αγαπάνε, να τους προσέχετε και να σας προσέχουν, να χαμογελάτε... όχι γιατί είναι Χριστούγεννα, αλλά επειδή επιβάλλεται να έχετε καλοκαίρι στις καρδιές σας.

Χρόνια Πολλά ρε καλικάντζαροι!! (:


Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2016

Ψάχνοντας την έξοδο κινδύνου

Πριν λίγες μέρες γνωρίζω γυναίκα, 33 χρονών, δικηγόρο από το Κολωνάκι... αφού πέφτουν οι απαραίτητες εξηγήσεις από πλευράς μου, γίνεται το deal. Η πρώτη νύχτα κύλησε καλά και όμορφα.

Χθες το βράδυ κατά τις 12 πέφτει τηλέφωνο να ξαναπάω από το σπίτι της, εγώ να είμαι έξω όμως και να της εξηγώ ότι μου είναι δύσκολο, τηλέφωνο στο τηλέφωνο καταλαβαίνω ότι μου μιλάει και "ρετάρει". Αυτή είναι κομμάτια από ξίδια σκέφτομαι, με πιάνει η περιέργεια μου και η φιλευσπλαχνία μου και πηγαίνω από εκεί να δω τι παίζει. Στο τέταρτο κουδούνι ανοίγει την εξώπορτα, ανεβαίνω στον πέμπτο με τα πόδια και ήδη ξέρω τι θα αντικρίσω. Με τα πολλά ξεκλειδώνει την πόρτα της και η Smirnoff με "καλωσορίζει" με τη μυρωδιά της διάσπαρτη πάνω της και σε όλο το σπίτι. Δε μιλάω, την παίρνω και καθόμαστε στον καναπέ. Προσπαθώ να καταλάβω χαμένος στη μετάφραση αυτά που λέει, δεν έχει όμως σημασία, δεν είμαι επιδιορθωτής ανθρώπων, ο καθένας με την προσωπική του κόλαση σκέφτομαι. Είναι γυμνή μπροστά μου με το υπέροχο σώμα της, αλλά βλέπεις δεν γουστάρω έτσι. Δεν μου αρέσει. Γραπωμένη πάνω μου και εγώ να ψάχνω από που να φύγω, παράθυρο ή πόρτα; Όσο μου μιλάει, εγώ βάζω στοιχήματα με τον εαυτό μου για ψυγείο γεμάτο μόνο με μπουκάλια νερό και μπουκάλια αλκοόλ στην κατάψυξη.

Πηγαίνω στην κουζίνα και καλά για νερό. Ανοίγω το υπερλούξ τεράστιο ψυγείο! 1-0! Ανοίγω την κατάψυξη 2-0 και τινάζω τη μπάνκα στον αέρα, βλέποντας 4 μπουκάλια βότκα πιο κρύα και από τη θερμοκρασία της Αλάσκα.

Η φάση γίνεται επικίνδυνη, την πάω με τα χίλια ζόρια στο μπάνιο και με τα πολλά καταφέρνω να την κάνω να βγάλει ότι μπορεί να ξενερώσει και να κουραστεί. Ένα πτώμα στα χέρια μου και εγώ μουρμουράω χριστοπαναγίες. Την πάω στο κρεβάτι, την ντύνω, τη σκεπάζω. "Μη φύγεις, σε θέλω εδώ το βράδυ" μου λέει και εγώ ήδη έχω δει πως έχω σαλτάρει από το μπαλκόνι. "Κοιμήσου, όμορφη, όνειρο είναι". Προσπαθώ να την ηρεμήσω μετά από λίγο κοιμάται.

Βάζω μπουφάν να φύγω, από εκεί μέσα. Φοβάμαι μην εγκλωβιστώ, φεύγοντας αφήνω την πόρτα ανοιχτή χωρίς να κλείσει. Φτάνω στην είσοδο της πολυκατοικίας, κλειδωμένη. "Γαμώ της Παναγία σας" φωνάζω και ρίχνω μια κλωτσιά πάνω της, ραγίζει το τζάμι. Ανεβαίνω πάλι πάνω, κάτι ήξερα που δεν την είχα κλείσει. Ψάχνω να βρω τα κλειδιά της, ξεκλειδώνω, βλέπω το ράγισμα, γελάω σαν μαλάκας. Πάλι πάνω αφήνω κλειδιά και φεύγω.

Βγαίνοντας ανάβω τσιγάρο... ξεφυσάω, το μυαλό μου είναι ακόμα πάνω. Γιατί; Μήπως δεν έπρεπε να φύγω; "Ο καθένας με την προσωπική του κόλαση ξανασκέφτομαι."


Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Βάλε κανά άσμα στο πικ απ να παίζει


Και γιορτή σήμερα!

Άννες, Αννούλες και Αν(ν)ίτες χρόνια σας πολλά! Τσογλάνια! Ακόμα και σε αυτές που γιορτάζουν με του καθολικούς! :P

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Ο χαμένος τα παίρνει όλα


Συζητάνε συχνά, όχι τόσο συχνά όσο θα ήθελαν, αλλά συζητάνε.

Έχουν δικούς τους κώδικες, μικρές πόρτες που πρέπει να είσαι "χόμπιτ" για να περάσεις. Τα χρησιμοποιούν όλα αυτά όταν βλέπουν πως η κατάσταση γίνεται απροχώρητη. Αποφεύγουν τότε να συγκρίνουν με το παρελθόν γιατί πάντα το παρόν βγαίνει ζημιωμένο. Εντάξει, υπάρχει μια αδικία εδώ, το παρελθόν είναι λείο, λουστραρισμένο, γυαλιστερό αλλά το παρελθόν δεν σου δίνει τόπο να πατήσεις. Επειδή είναι λείο, γλιστράει κατάλαβες; Πέρασε, ξεκόλλα, φτιάξε την ημέρα, μην δυσανασχετείς που δεν είναι ίδια με τότε.

Οι φίλοι πιστεύουν γι΄αυτούς πως είναι ταιριαστό ζευγάρι. Από την πρώτη στιγμή λένε έδεσαν και με τα χρόνια απέκτησαν κοινά χαρακτηριστικά. "Ταιριαστό ζευγάρι;" αναρωτιέται. Και να μην ήταν, έγιναν διαπιστώνει. Οι φίλοι πιστεύουν γι΄αυτούς πως είναι ευτυχισμένοι. Τι είναι ευτυχία; Να ζεις με τον άνθρωπο που γουστάρεις μαζί κι ευτυχισμένοι. Δεν είναι - νομίζει. Να περνάς καλά με τον άνθρωπο που γουστάρεις. Δεν περνάνε καλά. Ή, αν αυτό είναι το "καλά" μοιάζει τόσο συμβατικό, λίγο, μίζερο. Οι φίλοι χαρούμενοι λένε "Σπίτι έχετε, δουλειά έχετε, αυτοκίνητο έχετε, τι σας λείπει;". Μαλακίες... το καλύτερα, το τέλεια, το ανεπανάληπτα που πάντα επαναλαμβάνεται αυτά δεν έχουν κι αυτά τους λείπουν. Σαν παιδιά που κλειδώθηκαν κατά λάθος μέσα στο παιχνιδάδικο και δεν ξέρουν τι να πρωτοδιαλέξουν. Γιατί, κάποια στιγμή θα τους πάρουν χαμπάρι και θα τους διώξουν, έτσι είναι τα πράγματα.

Θα ξεφυσήξουν στο τέλος της μέρας. Βλέπεις, τίποτα δεν πάει καλά γιατί τα πάντα θα μπορούσαν να είναι καλύτερα. Αλλά Εκείνη εξακολουθεί να υπάρχει κι εκείνος υπάρχει επίσης, ο κόσμος εξακολουθεί να αρχίζει και να τελειώνει στα πόδια τους. Και επειδή αυτοί ορίζουν το παιχνίδι, είναι σίγουροι πως όλα γίνονται με τη σειρά που αυτοί αποφάσισαν. Αρκεί να θυμούνται ότι αυτοί ορίζουν το παιχνίδι. Δεν ξέρουν αν "η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους", αλλά δεν τους νοιάζει κιόλας. Γιατί, στην τελική ανάλυση, οι θεωρίες δεν ζουν έξω από τους ανθρώπους και οι άνθρωποι πρέπει να θυμούνται πως όλα είναι εκεί έξω, τους περιμένουν. Και είναι μέρα επειδή αυτοί το λένε ή νύχτα γιατί έτσι το αποφάσισαν, κάνει ζέστη γιατί αυτό θέλουν ή κρύο γιατί μπέρδεψαν τους διακόπτες. Έτσι ακριβώς κοιμούνται και ξυπνάνε, προχωράνε ή σταματάνε αλλά πάντως πηγαίνουν.

Υ.Γ. Τεράστιος Morrissey....

 

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Τόσα μούσια κι ούτε ένα αντάρτικο


Τι γίνεται ρε μάγκα, με αυτή τη μόδα; Έχουμε πήξει στους "Τζιχαντιστές" στην Ελλάδα. Ήμουν μέσα στο ΜΕΤΡΟ σήμερα και νόμιζα πως θα πάμε για την Επανάσταση στο Σύνταγμα. Συζητούσαν δύο τύποι μέσα στο βαγόνι περί του πως περιποιούνται τα γένια τους -και να πω ότι είχαν κιόλας, πάει στο διάλο- σαν σκόρπια διαδήλωσει του ΚΚΕ ήταν. Και πάνω που κρυφογέλαγα με το πόσο μαλάκες είναι, ήρθε ο άλλος να με ρωτήσει αν βάζω μαλακτική στα γένια... Συνέλθετε ρε! Γαμώ τα στερεότυπά σας. Σας σέρνουν οι γυναίκες απ' τον πούτσο, λες και αν είσαι ξυρισμένος δε γαμάς. Δεν κάνουν τα γένια τον άντρα.

Και όπως λέει και μια "φίλη" μου, "δεν εμπιστεύομαι ποτέ άντρες με γένια, αργά ή γρήγορα θα ξυριστούν!!!"

Υ.Γ.1 Μια συμβουλή, ο "σωστός" ο μουσάτος οταν τρώει δεν λερώνεται. Γατάκια...

Υ.Γ.2 Μήπως ήρθε η ώρα μετά από πάααρα πολλά χρόνια να ξυριστώ;

Όπως καταλαβαίνετε πολλά νέα από το πουθενά...