Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

Μια φορά κι έναν καιρό...

...σ' ένα δάσος μακρινό χτυπάει το τηλέφωνο και ακούστηκε μια φωνή να λέει

-Έλα άσχολ

Και εκείνος χαμογέλασε πλατιά γιατί ήξερε πως έμπλεξε!

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

Ημερολόγιο Καταστρώματος


Τηλέφωνο Σάββατο απόγευμα...

- Μούτσε, είμαι δεμένος Λαύριο, έλα για μπύρα.
- Σε δέκα λεπτά είμαι εκεί!

Φτάνοντας ούτε καν ρώτησα τι πρόγραμμα είχαν. Βάζω τη μηχανή μπροστά, και πηγαίνω πλώρα να βιράρω άγκυρα. Γιατί τα ξαφνικά είναι τα καλύτερα, τα απρογραμμάτιστα, μακριά από κουβαδάκια και φτυαράκια...

Bonus ένα "παιδικό" τραγούδι...

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2016

Διάλειμμα από τη μπάλα

Και ενώ από τότε που άρχισε το Euro κάθομαι μπροστά από την τηλεόραση και έχω αποβλακωθεί να βλέπω μπάλα, σήμερα θα κάνω ένα διάλειμμα για live στο Φάληρο. Μπύρες, τσιγάρα και καλή παρέα λοιπόν. Όποιος θέλει έρχεται.


Υ.Γ.1. Πουτάνα Ιταλία, εκατό χρόνια τη ίδια μπάλα παίζεις, γι' αυτό σε μισώ τόσο.
Υ.Γ.2. Βρωμόξυλο στο Euro... να πάρει θέση ο Κοντονής και να το διακόψει. 
Υ.Γ.3. Καριόλια η Βραζιλία θα γυρίσει κάποια στιγμή και θα πονέσει ο κώλο σας, μία μία θα σηκώνουμε τις κούπες! Και το Copa America στημένο...

Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2016

All We Ever Wanted Was Everything

Ακούμε καθημερινά συμβουλές. Αναλόγως την περίσταση υπάρχει και η αντίστοιχη συμβουλή. Κι όμως το σώμα μας, ο εαυτός μας ολάκερος μοιάζει σαν δυο κόσμους που παλεύουν μεταξύ δίνης και νηνεμίας. Όταν η ψυχή έχει διδαχθεί από τα σκοτάδια και μόνο αυτή η έλλειψη φωτός είναι οικεία φωλιά για εκείνη, πώς να διαχειριστεί τη δυσχέρεια; Πώς να ρυθμιστεί μια όρεξη προς "τροφή", προς αληθινή άφθαρτη Αγάπη, προς το "δούναι και λαβείν";
Είμαστε βουτηγμένοι στις αποχυμωμένες θεωρίες και καταλήγουμε παίγνια αυτών. Εγκιβωτίζουμε συναισθήματα, ανάγκες και προχωράμε. Προς τα που; προς τον ψυχικό θάνατο. Το θετικό είναι πως την ίδια στιγμή αυτή του σκοταδιού μπορούμε και μετουσιωνόμαστε σε κάτι άλλο κι ας μην το αντιλαμβανόμαστε εμείς. Αλλά κάποια ζευγάρια μάτια που έχουν μάθει μετά κόπου -γιατί δίχως κόπο δεν πραγματώνεται τίποτα- να βλέπουν κι όχι να κοιτούν... καταφέρνουν και το διακρίνουν.
Καταστάσεις που αν η ψυχή καθαρίσει και δώσει ώθηση έχουν τα φόντα να προσπεράσουν, να δημιουργήσουν εκρήξεις και η μέθεξη θα τους δίνει το χέρι περήφανη.

Το Σάββατο άφησε να εννοηθεί Εκείνη, πως ίσως να έχω θεωρητικοποιήσει -εξιδανικεύσει- κάποια θέματα γύρω από τον Έρωτα και την Αγάπη και πως με την στάση μου δεν τον ζω κι έτσι μια μικρή παρέκκλιση από το πώς τον έχω προγραμματίσει στο μυαλό μου, μου καταστρέφει το "πλάνο". Κι απαντώ πως ναι έχει δίκιο. Και δεν δύναμαι ούτε διαθέτω την επιθυμία, να κάνω σκόντο σε τίποτα που αφορά την ψυχή μου και πόσο μάλλον στο σώμα που θα κοιμάται δίπλα μου τις νύχτες. Αυτό δεν αφορά μόνο τον Έρωτα αλλά και όλες τις επιλογές που στήνουν τους μικρόκοσμους μας.

Γι'αυτό, όπου συναντάμε πάνω μας, δίπλα μας, απέναντι μας κάτι που ξεφεύγει των ψηλαφισμένων αναγκών προς επιβίωση, μάλλον κάποιο τραύμα καθοδηγεί. Όλα φτιάχνουν, μονάχα όταν η ψυχή είναι ήρεμη. Μόνο όταν η κίνηση των "κυμάτων" δεν ταράζει τις κόρες των ματιών μας αλλά τις καθηλώνει και τις κάνει να ονειρεύονται.

Θα αγαπήσεις αληθινά και θα λάβεις την ίδια αγάπη, θα ζεις σωστά και θα έχεις την όρεξη που χρειάζεσαι για να ζήσεις, θα στήνεις ομορφιές και θα λαμβάνεις μονάχα όταν έχεις καλλωπίσει την ψυχή σου και όχι μόνο το πρόσωπο σου. Και θα συνεχίσω να μιλώ για τον τρελό Έρωτα, θα συνεχίσω να πιστεύω σε Εκείνη, θα συνεχίσω να πιστεύω στην Αναρχία, θα συνεχίσω να πιστεύω σε Εκείνο το άτομο που απλώς, υπάρχει πλάι σου κι ας μην σε αγγίζει. Θα συνεχίσω να μιλώ γι'αυτά, όχι μόνο επειδή αυτά νιώθω κι αυτά πιστεύω μέσα από την καρδιά μου, αλλά γιατί όλη την άλλη ασχήμια την βιώνουμε καθημερινά.... την ξέρουμε, με αυτήν ζούμε. 

Δεν έχω ανάγκη να γράψω και να νιώσω για το εύκολο αλλά για εκείνο το απροσπέλαστο, το άπιαστο που σαν όνειρο μας καίει το χέρι και όπως λέει και ο Ρίτσος στη Σονάτα "το δοκίμασα, δεν ωφελεί". Εμείς θα ξεγελάσουμε το προκαθορισμένο, το εύκολο. Εμείς πρέπει να ζήσουμε. Και ίσως είναι το μοναδικό "πρέπει" που αν αν το φυτέψεις σε καλό χώμα, θα φυτρώσει ένας ολόκληρος κήπος.

Όποιος δεν αντέχει να κοπιάσει καλή του τύχη. Στους υπόλοιπους καλό αντάμωμα!

Υ.Γ. Επειδή μπορεί να διαφώνείς με αυτά που γράφω, αλλά μπορεί στη ζωή σου να θες τα πάντα... άκου τους Bauhaus.

Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2016

Τι θα κάνεις με τη Λίντα, Βαγγέλη;

Όταν πας σε γραφείο συνάδελφων IT-ήδων που συμπάσχουν μαζί σου...


Παρασκευή σήμερα, αν ακούσετε ένα "μπουυυυμ" να ξέρετε ότι είναι επειδή έσκασε ξαφνικά ο τζίτζικας!