Δευτέρα, 29 Φεβρουαρίου 2016

Δέχεσαι το διαφορετικό αρκεί να σου μοιάζει... ΜΑΛΑΚΑ

Οι γαμώψυχοι οι Γιαννιτσιώτες βάζουν φωτιά στα κέντρα φιλοξενίας προσφύγων, λες και ξέχασαν πως μεταξύ τους πολλοί δεν μιλάνε καν ελληνικά. Οι άλλοι, οι αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι που το παίζουν πονόψυχοι, τραβάνε βίντεο και φωτογραφίες, ακόμα και την ώρα που κατουράει το παιδάκι.

Τελικά η σκατοψυχία πρέπει να είναι πολύ της μόδας αυτή την εποχή.

Άντε γαμηθείτε, και όσο για μένα "τάζομαι πρόσφυγας και σε κάλο να μου βγει". 



Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2016

Να παίζονται τίμια οι αγώνες

Από χθες το βράδυ πανηγυρίζει όλη η "φίλαθλη" ελληνικη και αντι-ολυμπιακή κοινωνία. Επειδή η αεκ κέρδισε τον Ολυμπιακό. Για μένα καλά κάνουν. Έτσι πρέπει, αν το αποτέλεσμα ήταν ανάποδο για τον Ολυμπιακό θα ήταν μια ακόμη νίκη. Για τους άλλους όμως που αλλάζουν ομάδα κάθε Κυριακή και μεσοβδόμαδα, ήταν όλη η ζωή τους.

Δεν θα ασχοληθώ με διαιτησίες λάθη και τακτικές. Νομίζω όποιος ξέρει ένα-δύο καντάρια μπάλα κατάλαβε πόσο μεγάλος είναι ο Ολυμπιακός που ακόμη και με 9 παίκτες έπαιζε επίθεση και για τη νίκη. Για περισσότερη ανάλυση με κάλυψε πλήρως το χθεσινό άρθρο του Διαμαντόπουλου (ως συνήθως) στο sport24.


Είναι γνωστή η αγάπη μου προς τους τερματοφύλακες. Ο ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ Ρομπέρτο είναι Θρύλος, γιατί όταν μετά το γκολ έγινε η ολιγόλεπτη διακοπή, πήγε και μάζεψε τους συμπαίκτες του για να συνεχίσουν το παιχνίδι, επειδή βιαζόταν να ισοφαρίσει ασχέτως αν έπαιζε με 9 παίκτες. Αυτά περί μπαλίτσας και αμπαλοσύνης.

Υ.Γ. Μπάλα είναι και γυρίζει μην προκαλείτε την τύχη σας. 

Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2016

Για εκείνους που τη Βάρκιζα δεν αναγνώρισαν ΠΟΤΕ


Σαν σήμερα 12 Φεβρουαρίου του '45 έγινε ο αφοπλισμός των ΕΑΜ-ΕΛΑΣ με τη Συνθήκη της Βάρκιζας. Μια από τις μεγαλύτερες προδοσίες του ένοπλου επαναστατικού αγώνα από το ΚΚΕ.

Για τον Άρη...



Υ.Γ. Το μπατσικό που έσπασαν σήμερα, με ελληνικές σημαίες το έκαναν, μην πανηγυρίζεις λοιπόν σύντροφε.

Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2016

Ολυμπιακός - Κολυμβητές


Σήμερα είμαστε σε ρυθμούς, "ντέρμπι" όσο μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι ένα τέτοιο ματς. Κάτω από 3 τεμάχια σήμερα είναι ήττα.

Και επειδή πολύ γλώσσα βγάζουν οι φίλοι μας και πρωταθλητές στην κολύμβηση οπαδοί του Μπαοκ, θα τραγουδήσουμε ένα παλιό:

"Στην Τούμπα όταν πήγαμε
το πανηγύρι στήσαμε
και κάνατε όλοι μια ευχή
να μην ξανασυμβεί.
Το έμαθε κι η ΕΠΑΕ
και έκοψε τις εκδρομές
να μη γαμήσουμε ξανά
παόκια στο βορρά.
Τα πάρτυ όμως δεν τέλειωσαν
κι οι Γαύροι δεν ξενέρωσαν
για αυτό και όπου κι αν βρεθούν
αυτό θα τραγουδούν.
Μπαμπινιώτη ευχαριστώ
που έβγαλες το λεξικό
τον ΠΑΟΚ τον εβάφτησες
Βούλγαρο σωστό."


Υ.Γ.1 Τα τελευταία χρόνια έχω αποστασιοποιηθεί κάπως από το μνημόσυνο της θύρας 7 και το ψιλο-happening που γίνεται. Νομίζω όποιος θέλει αύριο το πρωί μπορεί να περάσει από το μνημείο και να κάτσει ένα λεπτό σιωπηλός και να τιμήσει τα παιδιά.

Υ.Γ.2 Αύριο το απόγευμα έχει και μπάσκετ στο ΣΕΦ πάλι με τον ΠΑΟΚ.

Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2016

Το κομμάτι


Σ' ένα προηγούμενο κείμενό μου, είχα γράψει πως μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους. Κυρίως θέλω να βλέπω πως συμπεριφέρονται και πως σκέφτονται.
 
Μεγαλώνουμε, προχωράμε κι ελπίζουμε να συναντήσουμε εκείνο το "κομμάτι που λείπει" και μας συμπληρώνει. Φτάνουν στιγμές (πολλές) που θαρρείς πως το βρήκες, μα καθώς κυλά ο χρόνος συνειδητοποιείς ότι το μέγεθος του σε ξεγέλασε, δεν χωράει στο κενό σου. Είναι πολύ-πολύ μικρότερο. Απλώς είχε πάρει τόσες ανάσες, τις είχε κρατήσει μέσα του κι είχε φουσκώσει τόσο, όσο χρειαζόταν για να σε ξεγελάσει, για να νομίζεις πως εκείνος ο άνθρωπος είναι εκείνο το κομμάτι που σου λείπει. Όταν περνά ο καιρός, αυτό ξεφουσκώνει και το "κομμάτι" γίνεται κομματάκι, άλλοτε αιχμηρό, άλλοτε πικρό κι αποδεικνύει πώς ήταν τόσο "λίγο". Επίσης, τα κομμάτια αυτά που ξεγελούν, δεν ξεγελούν εσένα ή εμένα, ξεγελούν τους εαυτούς τους. Όπως όλοι μας κατά καιρούς έχουμε ξεγελαστεί από εμάς τους ίδιους. Είτε από φόβο, είτε από δειλία. Τίποτε δεν λείπει σε κανέναν, δεν υπάρχουν μισά, δεν υπάρχουν κομμάτια - άνθρωποι που συμπληρώνουν κενά.
 
Υπάρχουν ολόκληροι εαυτοί που φοβήθηκαν να νιώσουν δυνατοί, υπάρχουν εαυτοί που έμαθαν να μην είναι αυτοκαθοριζόμενες οντότητες. Υπάρχουν εαυτοί που φοβούνται να ζήσουν μόνοι κι έχουν ανάγκη το αισιόδοξο και συναισθηματικό phrase status "υπάρχει κάπου εκεί έξω το άλλο μου μισό...". Δεν αποποιούμαι των δικών μου παρόμοιων αναγκών, των δικών μου συναισθηματισμών, ίσως κι εγώ -όπως και πολλοί εκεί έξω- έχουμε πέσει θύματα του εαυτού μας κι αυτής της ανάγκης. Γιατί εμείς δίνουμε χώρο σε ό,τι δεν αξίζει, κανείς δεν παίρνει χώρο από μόνος του, κανείς δεν σε πληγώνει αν εσύ δεν του δώσεις αυτό το δικαίωμα.
 
Ας φανταστούμε τους εαυτούς μας σαν ένα αιχμηρό αντικείμενο... που καθώς κυλάει στις μέρες και τους χρόνους, αρχίζει και στρογγυλεύει, ζυμώνεται καταλλήλως και φτάνει να γίνεται αυτάρκες και γεμάτο. Τότε, δεν αποζητά κανένα κομμάτι, τότε αποζητά άλλο ένα γεμάτο και αυτάρκες κομμάτι να κυλιστούν πλάι πλάι και να μοιραστούν το δρόμο, το κρεβάτι, την ίδια τη ζωή.

Πρέπει λοιπόν να σταματήσουμε να πιστεύουμε σε πρίγκιπες και πριγκίπισσες και να δούμε την πραγματικότητα κατάματα.