Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2016

Ο "Εισιτηριάκιας" και οι αναμνήσεις ενός οπαδού.

Χθες λοιπόν αφού είδαμε το μπασκετάκι στην "πασαρέλα" και ενώ σκάσαμε από την κακή εμφάνιση πάνω στο σχολιασμό με φίλο, έρχεται ο άλλος ο "Εισιτηριάκιας" χαλαρός με χτυπάει στην πλάτη φιλικά και αρχίζει ο διάλογος:

- Μανώλο παίζει εισιτηριάκι με βάζελο;
- Βεβαίως και παίζει.
- Θα βρούμε 3-4;
- Εύκολα!
- Μεχρι 30€, τι ώρα ειναι την Δευτέρα το παιχνίδι;
- Τα εισιτήρια έχουν 5€ και παίζουμε Κυριακή στις 17:30, Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός, γυναικείο μπασκετ.
- Όχι ρε, αντρικό θέλω την Δευτέρα να τους γαμήσουμε.
- Δεν ξέρω αν προλαβαίνεις για συνδρομή otetv αλλιώς πήγαινε σε κάνα καφενέ... και μην με ξαναενοχλήσεις.

Και η ανάμνηση... 

Κλειστό Γλυφάδας 2001, τελικός πρωταθλήματος βόλεϊ και μέσα δεν πέφτει καρφίτσα! Σαν χθες θυμάμαι την ανυπομονησία που είχα από το πρωί για να βρέθω εκεί μέσα.


Αυτά και για όσους το παίζουν χούλιγκανς του ίντερνετ και γαμάνε με ξένα αρχίδια, βλέποντας βιντεάκια στο youtube από "πεσίματα".

Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2016

Όσοι επιμένουν στο "μεγάλο", χάνουν το "μεγαλείο" τους

Ομολογώ πως είμαι περίεργος άνθρωπος. Παρατηρώ εντόνως τους ανθρώπους, τις εκφράσεις τους, τις κινήσεις του, ακόμη και όταν μιλούν ή ψιθυρίζουν. Κάποιο το λένε περιέργεια, εγώ πάλι το κάνω γιατί με αφορά πολύ ο τρόπος σκέψης των ανθρώπων. Πείτε το μανία, πείτε το λόξα. Για τσιγάρα θα με στείλεις και θα πιάσω συζήτηση με τον περιπτερά για να μάθω τη γνώμη του για το όποιο θέμα. Έτσι είναι η φτιάξη μου πώς να το κάνουμε;

Χθες το βράδυ βρέθηκα σε μία παρέα όπου σχολίαζε τις σχέσεις αντρών-γυναικών. Αφού άκουγα προσεκτικά –ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΔΙΑΚΟΨΩ- στο τέλος κάνω σε δύο κορίτσια τη συγκλονιστική ερώτηση "Πώς θες να είναι ο άνθρωπος σου;!". Κι η άλλη μου έδωσε σαφή απάντηση. Μου μιλούσε για κανά πεντάλεπτο για ύψος, χρώμα μαλλιών, οικονομική κατάσταση και αυτοκίνητο. Επιφάνεια, με μια λέξη.  "Εσύ;" Με ρωτάει... Άναψα τσιγάρο, χαμογέλασα, σηκώθηκα και πήγα στη μπάρα να μιλήσω με τον Πάνο για τον Ολυμπιακό.

"Πώς να τον θέλω γλυκιά μου;! Υπάρχουν καλούπια;". Από αλλού ξεκινάει το βάσανο που γίνεται βάλσαμο, όχι από τα ύψη, χρώματα και σωματότυπους. Από τα έσω. Δεν θέλω δικηγορίνες, γιατρίνες και λεφτούδες. Αλλά κάποια που να κοπιάζει εντός της και να ζυμώνεται μέρα με τη μέρα. Κάποια που να την τρώει ένα σαράκι στην ψυχή κι αυτό το μάτι να 'χει βάθος. Κάποια που να αγωνιά που άργησα, να ανησυχεί που δεν έφαγα ή γιατί έβρισα τόσο σήμερα. Κάποια, που να μπορεί να βρίσκει νόημα στο αγουροξυπνημένο πρωϊνό με έναν καφέ στο τραπέζι κοιτάζοντας τα μάτια ο ένας τον άλλον χωρίς να χρειάζεται να μιλήσουμε. Κάποια που να θέλει να αποβλακώνεται μαζί μου μπροστά στο χαζοκούτι και να βλέπουμε τηλεκύβο ακόμη και στις τρεις τα ξημερώματα. Κάποια, που απλώς δεν θα μπορεί να περνά το ίδιο καλά χωρίς εμένα. Κάποια, που δεν θα ντρέπεται να μιλάει για μένα.

"Μαλακίες" θα μου πεις, όλα αυτά τα κάνεις και μόνος σου. Ναι, αλλά δεν αφήνετε λέω εγώ τις ανωτερότητες μερικοί - μερικοί. Ο έρωτας είναι η πιο καλή ντόπα κι αν εκ φύσεως έχεις κάτι να σου τρώει τα σπλάχνα και βρίσκεις ενδιαφέρον "στο άπειρο του ουρανού και στην αμυγδαλιά που άνθισε έξω από το σπίτι σου" θα σε αφορά να κάνει κι όλα αυτά που κι από μόνος σου μπορείς.
Όχι λοιπόν στους τοκογλύφους του έρωτα. Όχι στους παρελθοντολάγνους του έρωτα. Αλλά δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβεις για το τί άνθρωπο ψάχνω. Κάποιον που να καίγεται ολάκερος. Μυαλό και ψυχή. Και στην "καταστροφή" θα είναι εκεί να μου δείχνει πάντα ότι υπάρχει ζωή, χρώμα κι ελπίδα ακόμη. Το πιάσες; Αλλά όταν μου εκφέρεις άποψη φιλενάδα και έχεις ένα davindoff slim στο χέρι (πες μου τι καπνό φουμάρεις εδώ κολλάει) τι να πιάσεις και τι να μας πεις;