Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2016

Ψάχνοντας την έξοδο κινδύνου

Πριν λίγες μέρες γνωρίζω γυναίκα, 33 χρονών, δικηγόρο από το Κολωνάκι... αφού πέφτουν οι απαραίτητες εξηγήσεις από πλευράς μου, γίνεται το deal. Η πρώτη νύχτα κύλησε καλά και όμορφα.

Χθες το βράδυ κατά τις 12 πέφτει τηλέφωνο να ξαναπάω από το σπίτι της, εγώ να είμαι έξω όμως και να της εξηγώ ότι μου είναι δύσκολο, τηλέφωνο στο τηλέφωνο καταλαβαίνω ότι μου μιλάει και "ρετάρει". Αυτή είναι κομμάτια από ξίδια σκέφτομαι, με πιάνει η περιέργεια μου και η φιλευσπλαχνία μου και πηγαίνω από εκεί να δω τι παίζει. Στο τέταρτο κουδούνι ανοίγει την εξώπορτα, ανεβαίνω στον πέμπτο με τα πόδια και ήδη ξέρω τι θα αντικρίσω. Με τα πολλά ξεκλειδώνει την πόρτα της και η Smirnoff με "καλωσορίζει" με τη μυρωδιά της διάσπαρτη πάνω της και σε όλο το σπίτι. Δε μιλάω, την παίρνω και καθόμαστε στον καναπέ. Προσπαθώ να καταλάβω χαμένος στη μετάφραση αυτά που λέει, δεν έχει όμως σημασία, δεν είμαι επιδιορθωτής ανθρώπων, ο καθένας με την προσωπική του κόλαση σκέφτομαι. Είναι γυμνή μπροστά μου με το υπέροχο σώμα της, αλλά βλέπεις δεν γουστάρω έτσι. Δεν μου αρέσει. Γραπωμένη πάνω μου και εγώ να ψάχνω από που να φύγω, παράθυρο ή πόρτα; Όσο μου μιλάει, εγώ βάζω στοιχήματα με τον εαυτό μου για ψυγείο γεμάτο μόνο με μπουκάλια νερό και μπουκάλια αλκοόλ στην κατάψυξη.

Πηγαίνω στην κουζίνα και καλά για νερό. Ανοίγω το υπερλούξ τεράστιο ψυγείο! 1-0! Ανοίγω την κατάψυξη 2-0 και τινάζω τη μπάνκα στον αέρα, βλέποντας 4 μπουκάλια βότκα πιο κρύα και από τη θερμοκρασία της Αλάσκα.

Η φάση γίνεται επικίνδυνη, την πάω με τα χίλια ζόρια στο μπάνιο και με τα πολλά καταφέρνω να την κάνω να βγάλει ότι μπορεί να ξενερώσει και να κουραστεί. Ένα πτώμα στα χέρια μου και εγώ μουρμουράω χριστοπαναγίες. Την πάω στο κρεβάτι, την ντύνω, τη σκεπάζω. "Μη φύγεις, σε θέλω εδώ το βράδυ" μου λέει και εγώ ήδη έχω δει πως έχω σαλτάρει από το μπαλκόνι. "Κοιμήσου, όμορφη, όνειρο είναι". Προσπαθώ να την ηρεμήσω μετά από λίγο κοιμάται.

Βάζω μπουφάν να φύγω, από εκεί μέσα. Φοβάμαι μην εγκλωβιστώ, φεύγοντας αφήνω την πόρτα ανοιχτή χωρίς να κλείσει. Φτάνω στην είσοδο της πολυκατοικίας, κλειδωμένη. "Γαμώ της Παναγία σας" φωνάζω και ρίχνω μια κλωτσιά πάνω της, ραγίζει το τζάμι. Ανεβαίνω πάλι πάνω, κάτι ήξερα που δεν την είχα κλείσει. Ψάχνω να βρω τα κλειδιά της, ξεκλειδώνω, βλέπω το ράγισμα, γελάω σαν μαλάκας. Πάλι πάνω αφήνω κλειδιά και φεύγω.

Βγαίνοντας ανάβω τσιγάρο... ξεφυσάω, το μυαλό μου είναι ακόμα πάνω. Γιατί; Μήπως δεν έπρεπε να φύγω; "Ο καθένας με την προσωπική του κόλαση ξανασκέφτομαι."


12 σχόλια:

  1. Πολύ νικολαϊδικό σκηνικό.
    Είχες second thoughts, ε?
    Δε χρειαζόταν να φύγεις μωρέ, κοιμόταν αφού.
    Κι εγώ θα έφευγα όμως.
    Ο καθένας με την προσωπική του κόλαση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κοίτα τώρα πώς το σκέφτομαι:
    Αν δεν ήθελα να εμπλακώ σε δράματα και καταστάσεις περίεργες, δεν θα πήγαινα καθόλου.
    Διότι καλή η φιλευσπλαχνία, αλλά μου είχε πει κάποτε ο πεθερός μου για μια Περμαθούλα, που από την μεγάλη της φιλευσπλαχνία, είχε κάμει 12 παιδιά, από διαφορετικούς μπαμπάδες!
    Αν όμως υπερίσχυε η περιέργεια και πήγαινα, αφού την έβαζα για ύπνο δεν θα έφευγα. Θα έμενα ως τον πρωινό καφέ και την πιθανή πρωινή κουβεντούλα, από την οποία ίσως και να μπορούσα να μάθω κάτι τις από το ζόρι που την έφερε σ' αυτή την κατάσταση, διότι ναι μεν καθένας έχει τη δική στου κόλαση, αλλά δεν βρίσκω τον λόγο να μην τη γνωρίζουμε κι εμείς!
    Στην τελική, μπορεί να είναι γυναίκα με προδιαγραφές θανάτου κι αν μη τι άλλο, αυτό παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Το ξέρεις ότι άλλος στη θέση σου θα είχε πηδήξει και θα είχε φύγει χωρίς τύψεις έτσι;

    Το τζάμι στην εξώπορτα τι σου έφταιξε ρε να το πληρώσουν οι ένοικοι; :P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @ Το κοριτσι που ηθελε πολλα

    Επειδη τις εχω ξαναζησει αυτες τις καταστασεις, τις βαριεμαι καπως, ασε που ολες εχουν την ιδια καταληξη, στο τελος πεφτουν κατηγοριες εκατερωθεν γιατι εγινες νταβατζης στη ζωη του αλλου!

    @ Αρτιστα του βωβου

    Δεν μας παιρνει για περισσοτερα, εχω σταματησει να κανω τον ψυχολογο στους ανθρωπους χρονια τωρα. Ασε που αν τον κανεις μετα γατζωνεσαι πανω του συναισθηματικα και αντε να φυγεις. Ειναι σαν να χτυπας το χερι σου πανω σε λεπιδα, η λεπιδα ποναει και εσυ μενεις για παντα σημαδεμενος.
    Οι γυναικες με προδιαγραφες θανατου, πεθαναν οταν καηκε το σελιλοιντ, μη κοιτας που καμια φορα τις ψαχνουμε απλως ελπιζουμε μηπως καταφερε να ξεφυγει καμια.

    @ Αντωνης

    Να πηδαμε γυναικες οχι "πτωματα", αλλα ακομα και ετσι τουλαχιστον να το θυμαται. Αν δεν... γαματα γενικα.

    Κολωνακι ρε εχουνε λεφτα, θα βαλουν βιτρω σιγα και στο φιναλε ποιος τους ειπε να κλειδωνουν;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @Μανόλο
      Καλέ δεν είπα να κάνεις και τον ψυχολόγο!
      Ένα-δυο πραγματάκια να μαθαίναμε, να κάναμε λίγο κατινάζ, μια ίντριγκα, ένα κάτι βρε αδερφέ, να περάσει η ώρα!
      Ή πρέπει να είμαστε υπεράνω και να μην κουσκουσεύουμε;
      Χμ... Καλά, θα το σκεφτώ...

      Διαγραφή
  5. Ναι καταλαβαίνω τι εννοείς, γι αυτό θα έφευγα κι εγώ (ή θα έδιωχνα, συνήθως έτσι πάει).

    Αυτός ο υποθετικός άλλος που λέει ο Αντώνης ότι θα πηδούσε χωρίς τύψεις...όντως υπάρχουν τέτοιοι τύποι, αλλά κάτι πάει πολύ στραβά με δαύτους αν γουστάρουν να πηδάνε αναίσθητες γυναίκες.

    Κι εμένα, Μανώλη, μου άρεσε η συμπεριφορά σου, αλλά δεν είναι τρομερά προβληματικό να επαινούμε τα αυτονόητα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κοπελιά, δεν υπερασπίστηκα πουθενά τον τύπο που πηδάει μεθυσμένες γκόμενες. Απλά λέω πως υπάρχουν και αυτοί οι άντρες. Πόσο μάλλον ότι η (συγκεκριμένη) γυναίκα έχει και γενικό πρόβλημα, απ' ότι φαίνεται.

      Διαγραφή
    2. Βρε δε θεώρησα ότι τον υπερασπίστηκες, κατάλαβα τι εννοείς και πράγματι ισχύει αυτό που λες. Απλά είναι θλιβερό.

      Διαγραφή
  6. Έλεος, ναι, ποιος κλειδώνει τις εξώπορτες της πολυκατοικίας πια!

    Κι εγώ θα έφευγα, δεν ξέρω καν αν θα πήγαινα, εδώ δεν βγάζουμε άκρη με τις δικές μας προσωπικές κολάσεις, να μπλέξουμε και με των άλλων; :/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Η κοπέλα ήθελε απλώς να μελετήσει το Γαλιλαίο βρε, την παρεξήγησες!
    Όταν πια είδε και κατάλαβε, μετά από πολύ βοτκομελέτη, το λόγο που ο Γαλιλαίος είπε ότι η γη γυρίζει, είπε να το μοιραστεί μαζί σου. :p :p
    Κι εγώ θα έφευγα πάντως η αλήθεια είναι. Και για να το πω πιο σωστά, δε θα πήγαινα καθόλου, αφού θα ήξερα τι είχα να αντικρύσω - αντιμετωπίσω.
    Σμούτς :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @ Αρτιστα του βωβου

    Να κουσκουσευουμε, απλα ολοι το ιδιο λενε, το χω μαθει απεξω το ποιημα! :P Επισης οταν δεν θες να μπλεξεις συναισθηματικα με τον αλλον εξ' αρχης και πριν γινει οτι γινει τοτε δεν εχει και νοημα. Ο καθενας τη δουλεια του και ασε τις μερες να κυλανε η μια μετα την αλλη.

    @ Casper85

    Πλουσιοι του Κολωνακιου, αστικη ταξη, φοβονται μην τους κλεψουν τις φοντανιερες και τα ποτηρια της σαμπανιας.

    Εμενα με ελκυει καπως η ταλαιπωρια γι' αυτο πηγαινω!

    Καλως ηρθες.

    @ Bre Melaxrinaki

    Κοιτα οταν καποιος που ειναι "αδυναμος" και εχει την αναγκη σου καλο ειναι να τον βοηθας και να μην τον αφηνεις στο ελεος του. Απο κει και περα ομως δεν μπορεις να γινεις και νταβατζης στη ζωη του, οποτε τον σηκωνεις του βουτας το κεφαλι του σε εναν κουβα νερο και τον αφηνεις να σταθει στα ποδια του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Δύσκολη περίπτωση. Εγώ σίγουρα θα είχα μείνει να εγκλωβιστώ και δεν θα ήξερα να ψάξω και την έξοδό κινδύνου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή