Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Βουρ για τη νέα χρονιά


Κάθε τέλος του χρόνου δίνουμε ευχές αλλά όπως έχεις διαπιστώσει ποτέ δεν πιάνουν... έρχεται λοιπόν η νέα χρόνια που πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Προσπάθεια λοιπόν για το καλύτερο, το δικό μας και των άλλων, να αγαπάμε και ν' αγαπιόμαστε και τότε θα δεις πως θα 'ναι άλλος ο σεφτές!

Και προς υπεράσπιση του 2016, ό,τι και να λέμε είχε και τις καλές του στιγμές....


Να προσέχετε ρε "κουρέλια"!!!  

Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2016

Feliz Navidad!!


Να τους αγαπάτε και να σας αγαπάνε, να τους προσέχετε και να σας προσέχουν, να χαμογελάτε... όχι γιατί είναι Χριστούγεννα, αλλά επειδή επιβάλλεται να έχετε καλοκαίρι στις καρδιές σας.

Χρόνια Πολλά ρε καλικάντζαροι!! (:


Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2016

Ψάχνοντας την έξοδο κινδύνου

Πριν λίγες μέρες γνωρίζω γυναίκα, 33 χρονών, δικηγόρο από το Κολωνάκι... αφού πέφτουν οι απαραίτητες εξηγήσεις από πλευράς μου, γίνεται το deal. Η πρώτη νύχτα κύλησε καλά και όμορφα.

Χθες το βράδυ κατά τις 12 πέφτει τηλέφωνο να ξαναπάω από το σπίτι της, εγώ να είμαι έξω όμως και να της εξηγώ ότι μου είναι δύσκολο, τηλέφωνο στο τηλέφωνο καταλαβαίνω ότι μου μιλάει και "ρετάρει". Αυτή είναι κομμάτια από ξίδια σκέφτομαι, με πιάνει η περιέργεια μου και η φιλευσπλαχνία μου και πηγαίνω από εκεί να δω τι παίζει. Στο τέταρτο κουδούνι ανοίγει την εξώπορτα, ανεβαίνω στον πέμπτο με τα πόδια και ήδη ξέρω τι θα αντικρίσω. Με τα πολλά ξεκλειδώνει την πόρτα της και η Smirnoff με "καλωσορίζει" με τη μυρωδιά της διάσπαρτη πάνω της και σε όλο το σπίτι. Δε μιλάω, την παίρνω και καθόμαστε στον καναπέ. Προσπαθώ να καταλάβω χαμένος στη μετάφραση αυτά που λέει, δεν έχει όμως σημασία, δεν είμαι επιδιορθωτής ανθρώπων, ο καθένας με την προσωπική του κόλαση σκέφτομαι. Είναι γυμνή μπροστά μου με το υπέροχο σώμα της, αλλά βλέπεις δεν γουστάρω έτσι. Δεν μου αρέσει. Γραπωμένη πάνω μου και εγώ να ψάχνω από που να φύγω, παράθυρο ή πόρτα; Όσο μου μιλάει, εγώ βάζω στοιχήματα με τον εαυτό μου για ψυγείο γεμάτο μόνο με μπουκάλια νερό και μπουκάλια αλκοόλ στην κατάψυξη.

Πηγαίνω στην κουζίνα και καλά για νερό. Ανοίγω το υπερλούξ τεράστιο ψυγείο! 1-0! Ανοίγω την κατάψυξη 2-0 και τινάζω τη μπάνκα στον αέρα, βλέποντας 4 μπουκάλια βότκα πιο κρύα και από τη θερμοκρασία της Αλάσκα.

Η φάση γίνεται επικίνδυνη, την πάω με τα χίλια ζόρια στο μπάνιο και με τα πολλά καταφέρνω να την κάνω να βγάλει ότι μπορεί να ξενερώσει και να κουραστεί. Ένα πτώμα στα χέρια μου και εγώ μουρμουράω χριστοπαναγίες. Την πάω στο κρεβάτι, την ντύνω, τη σκεπάζω. "Μη φύγεις, σε θέλω εδώ το βράδυ" μου λέει και εγώ ήδη έχω δει πως έχω σαλτάρει από το μπαλκόνι. "Κοιμήσου, όμορφη, όνειρο είναι". Προσπαθώ να την ηρεμήσω μετά από λίγο κοιμάται.

Βάζω μπουφάν να φύγω, από εκεί μέσα. Φοβάμαι μην εγκλωβιστώ, φεύγοντας αφήνω την πόρτα ανοιχτή χωρίς να κλείσει. Φτάνω στην είσοδο της πολυκατοικίας, κλειδωμένη. "Γαμώ της Παναγία σας" φωνάζω και ρίχνω μια κλωτσιά πάνω της, ραγίζει το τζάμι. Ανεβαίνω πάλι πάνω, κάτι ήξερα που δεν την είχα κλείσει. Ψάχνω να βρω τα κλειδιά της, ξεκλειδώνω, βλέπω το ράγισμα, γελάω σαν μαλάκας. Πάλι πάνω αφήνω κλειδιά και φεύγω.

Βγαίνοντας ανάβω τσιγάρο... ξεφυσάω, το μυαλό μου είναι ακόμα πάνω. Γιατί; Μήπως δεν έπρεπε να φύγω; "Ο καθένας με την προσωπική του κόλαση ξανασκέφτομαι."


Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Βάλε κανά άσμα στο πικ απ να παίζει


Και γιορτή σήμερα!

Άννες, Αννούλες και Αν(ν)ίτες χρόνια σας πολλά! Τσογλάνια! Ακόμα και σε αυτές που γιορτάζουν με του καθολικούς! :P

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Ο χαμένος τα παίρνει όλα


Συζητάνε συχνά, όχι τόσο συχνά όσο θα ήθελαν, αλλά συζητάνε.

Έχουν δικούς τους κώδικες, μικρές πόρτες που πρέπει να είσαι "χόμπιτ" για να περάσεις. Τα χρησιμοποιούν όλα αυτά όταν βλέπουν πως η κατάσταση γίνεται απροχώρητη. Αποφεύγουν τότε να συγκρίνουν με το παρελθόν γιατί πάντα το παρόν βγαίνει ζημιωμένο. Εντάξει, υπάρχει μια αδικία εδώ, το παρελθόν είναι λείο, λουστραρισμένο, γυαλιστερό αλλά το παρελθόν δεν σου δίνει τόπο να πατήσεις. Επειδή είναι λείο, γλιστράει κατάλαβες; Πέρασε, ξεκόλλα, φτιάξε την ημέρα, μην δυσανασχετείς που δεν είναι ίδια με τότε.

Οι φίλοι πιστεύουν γι΄αυτούς πως είναι ταιριαστό ζευγάρι. Από την πρώτη στιγμή λένε έδεσαν και με τα χρόνια απέκτησαν κοινά χαρακτηριστικά. "Ταιριαστό ζευγάρι;" αναρωτιέται. Και να μην ήταν, έγιναν διαπιστώνει. Οι φίλοι πιστεύουν γι΄αυτούς πως είναι ευτυχισμένοι. Τι είναι ευτυχία; Να ζεις με τον άνθρωπο που γουστάρεις μαζί κι ευτυχισμένοι. Δεν είναι - νομίζει. Να περνάς καλά με τον άνθρωπο που γουστάρεις. Δεν περνάνε καλά. Ή, αν αυτό είναι το "καλά" μοιάζει τόσο συμβατικό, λίγο, μίζερο. Οι φίλοι χαρούμενοι λένε "Σπίτι έχετε, δουλειά έχετε, αυτοκίνητο έχετε, τι σας λείπει;". Μαλακίες... το καλύτερα, το τέλεια, το ανεπανάληπτα που πάντα επαναλαμβάνεται αυτά δεν έχουν κι αυτά τους λείπουν. Σαν παιδιά που κλειδώθηκαν κατά λάθος μέσα στο παιχνιδάδικο και δεν ξέρουν τι να πρωτοδιαλέξουν. Γιατί, κάποια στιγμή θα τους πάρουν χαμπάρι και θα τους διώξουν, έτσι είναι τα πράγματα.

Θα ξεφυσήξουν στο τέλος της μέρας. Βλέπεις, τίποτα δεν πάει καλά γιατί τα πάντα θα μπορούσαν να είναι καλύτερα. Αλλά Εκείνη εξακολουθεί να υπάρχει κι εκείνος υπάρχει επίσης, ο κόσμος εξακολουθεί να αρχίζει και να τελειώνει στα πόδια τους. Και επειδή αυτοί ορίζουν το παιχνίδι, είναι σίγουροι πως όλα γίνονται με τη σειρά που αυτοί αποφάσισαν. Αρκεί να θυμούνται ότι αυτοί ορίζουν το παιχνίδι. Δεν ξέρουν αν "η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους", αλλά δεν τους νοιάζει κιόλας. Γιατί, στην τελική ανάλυση, οι θεωρίες δεν ζουν έξω από τους ανθρώπους και οι άνθρωποι πρέπει να θυμούνται πως όλα είναι εκεί έξω, τους περιμένουν. Και είναι μέρα επειδή αυτοί το λένε ή νύχτα γιατί έτσι το αποφάσισαν, κάνει ζέστη γιατί αυτό θέλουν ή κρύο γιατί μπέρδεψαν τους διακόπτες. Έτσι ακριβώς κοιμούνται και ξυπνάνε, προχωράνε ή σταματάνε αλλά πάντως πηγαίνουν.

Υ.Γ. Τεράστιος Morrissey....

 

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Τόσα μούσια κι ούτε ένα αντάρτικο


Τι γίνεται ρε μάγκα, με αυτή τη μόδα; Έχουμε πήξει στους "Τζιχαντιστές" στην Ελλάδα. Ήμουν μέσα στο ΜΕΤΡΟ σήμερα και νόμιζα πως θα πάμε για την Επανάσταση στο Σύνταγμα. Συζητούσαν δύο τύποι μέσα στο βαγόνι περί του πως περιποιούνται τα γένια τους -και να πω ότι είχαν κιόλας, πάει στο διάλο- σαν σκόρπια διαδήλωσει του ΚΚΕ ήταν. Και πάνω που κρυφογέλαγα με το πόσο μαλάκες είναι, ήρθε ο άλλος να με ρωτήσει αν βάζω μαλακτική στα γένια... Συνέλθετε ρε! Γαμώ τα στερεότυπά σας. Σας σέρνουν οι γυναίκες απ' τον πούτσο, λες και αν είσαι ξυρισμένος δε γαμάς. Δεν κάνουν τα γένια τον άντρα.

Και όπως λέει και μια "φίλη" μου, "δεν εμπιστεύομαι ποτέ άντρες με γένια, αργά ή γρήγορα θα ξυριστούν!!!"

Υ.Γ.1 Μια συμβουλή, ο "σωστός" ο μουσάτος οταν τρώει δεν λερώνεται. Γατάκια...

Υ.Γ.2 Μήπως ήρθε η ώρα μετά από πάααρα πολλά χρόνια να ξυριστώ;

Όπως καταλαβαίνετε πολλά νέα από το πουθενά...


Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

Το φαϊ σου, την tv σου και αϊ ΓΑΜΗΣΟΥ

Σοβαρά τώρα, χθες πήγες για ψώνια έτσι... και το βράδυ στις ειδήσεις έκραζες τον ΣΥΡΙΖΑ. Άνεργοι, συνταξιούχοι, μαθητές, ακόμη και εργαζόμενοι τα παράτησαν όλα χθες για να πάρουν μια τηλεόραση που ήταν προσφορά.

Ρε μαλάκα Παντελή, άντε γαμήσου στο φινάλε. Πρώτα το δικό σου σπίτι και το δικό σου μαγαζί θα πάρουμε.

Πως είχε ρωτήσει αυτό το κουρέλι ο Τζούμας τη "Σοφία" στη "Γλυκιά Συμμορία"; Ααα ναι...

- Πως πάει η επανάσταση Σοφία;
- Γαμιέται...
- Άψογη η κυρία. Καμιά άλλη ανωμαλάρα;

Είχε πάρτι χθες στο Μηχανουργείο στο ΕΜΠ, περάσαμε ωραία με καλή παρέα, πολύ αλκοόλ και μουσική τα Μεθυσμένα Ξωτικά για άλλη μια φορά έδωσαν ρέστα!

Ο τρελάκιας ο Νικόλας το είχε πιάσει το νόημα από παλιά και ευτυχώς που η τέχνη έχει αυτό το καλό. Τίποτα δεν χάνεται.


Υ.Γ. Για άλλη μια φορά αποδείχτηκε ότι ο κόσμος είναι μικρός... αλλά και εγώ "αδιάφορος" πλέον ώστε μπω στη λογική του ν' αρχίσω να τρολάρισμα σε ανθρώπους και να χαλάσει η έξοδό τους. Αυτό για μια τυχαία συνάντηση χθες κάπου κοντά στην Πανεπιστημιούπολη. (:


Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Ηλεκτρικός Θησέας και τα λοιπά...


Δεύτερη χαρά μέσα στην προηγούμενη εβδομάδα μετά την αρρώστια του υιού Πλεύρη ήταν κάτι φάπες που έφαγε ο φασίστας βουλευτής της Χρυσής Αυγής Γερμενής. Βγήκε σύσσωμη λοιπόν η πολιτική σκηνή μαζί με τους νοικοκυραίους πολίτες να καταδικάσουν το "επεισόδιο", αυτά τα πράγματα είπαν καλό είναι να μην γίνονται μάλιστα.

Θα σου πω λοιπόν και τι δική μου άποψη. Δεν καταδικάζω τη βία απ' όπου κι αν προέρχεται, αφού όποιος, υποκριτικά, υποστηρίζει κάτι τέτοιο δεν έχει κανένα πρόβλημα με την κρατική βία, τη ταξική βία ή την βία των πολέμων. Καταδικάζω τη βία ανάλογα με το που στρέφεται.

Όταν πριν λίγες μέρες ο Κασιδιάρης είπε για την επίθεση στους προσφυγές ότι δεν κατάλαβαν τα επιχειρήματα τους -γιατί πάντα κάνει διάλογο η Χρυσή Αυγή- τότε έπεσαν και μερικά χαστούκια, δεν σε είδα καλέ μου νοικοκύρη να αντιδράς, εκεί δεν σε πείραξε η βία. Τελικά τι θες από τη ζωή σου; Ή καλύτερα ποια είναι η ζωή σου;

Στα φρέσκα νέα τώρα, σήμερα ξεκινάει το εφετείο του Τάσου Θεοφίλου -ποιος είναι αυτός θα μου πεις- αν και όταν θα τον ψάξεις στο internet θα πεις ότι είναι τρομοκράτης... δεν πειράζει, δεν περίμενα κάτι διαφορετικό. Ένα απόσπασμα από το τελευταίο του κείμενο για όποιον ενδιαφέρεται και παρακολουθεί χρόνια τώρα την υπόθεση.

"...Εγώ με τη σειρά μου θέλω να τονίσω ότι όπως και στο πρωτόδικο έτσι και στο εφετείο δεν θα δηλώσω αθώος και δεν θα παρακαλέσω κανένα δικαστή να με πιστέψει. Δεν είμαι αθώος. Στον ταξικό πόλεμο επέλεξα πλευρά με τους αδικημένους και τους καταπιεσμένους, με τους αποκλεισμένους και τους κυνηγημένους, με τους ενόχους και τους κολασμένους. Οργανώθηκα πολιτικά στον αναρχικό χώρο με το μεγαλεπήβολο πράγματι στόχο να πλήξω τις κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές δομές του κεφαλαίου και του κράτους του. Όμως αρνήθηκα, αρνούμαι και θα αρνηθώ ξανά τις πράξεις που μου καταλογίζουν. Δεν υπήρξα ποτέ μέλος της ΣΠΦ, δεν συμμετείχα στη συγκεκριμένη ληστεία και προπαντός δεν σκότωσα και δεν θα μπορούσα να σκοτώσω για οποιονδήποτε λόγο και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες έναν άοπλο πολίτη..." 

Καλή σου εβδομάδα καλέ μου νοικούρη, κοιμήσου ήσυχος κι απόψε!

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2016

Θυμάσαι κυρ-Παντελή;

18 Νοεμβρίου 1995...



Ο Μαρκάτος δίνει το ΟΚ στους Εισαγγελείς να μπει η αστυνομία στο Πολυτεχνείο. Ήταν Σάββατο πρωί και εσύ αγουροξυπνημένος στον καναπέ μπροστά στην τηλεόραση, πίνοντας τον καφέ σου χαιρόσουν για το επίτευγμα της κυβέρνησης σου.

Σε άλλα νέα τώρα:

  • Φαντάζει ωραία καμμένη η σημαία!

Καλέ μου νοικοκύρη κυρ-Παντελή το ξέρω ότι αγανακτείς όταν καίνε τη σημαία της χώρας σου, χωρίς όμως να ξέρεις τον λόγο που σε πιάνει αυτό το συναίσθημα. Το ξέρω και ότι νιώθεις περίφανος όταν κυματίζει έξω απο το κοινοβούλιο και όταν οι φασίστες την κραδαίνουν για να δολοφονήσουν μετανάστες και το ξέρω ότι νιώθεις αδίαφορος όταν για παράδειγμα καίγεται μια τούρκικη ή αλβανική σημαία από Έλληνες. Θα σου πω όμως κάτι για να το ξέρεις την επόμενη φορά. Η σημαία, συμβολίζει κάτι, αυτός που τη βεβηλώνει μπορεί να είναι μαλάκας για χίλιους δύο λόγους, η βεβήλωση της όμως λέει πολλά σαν πράξη. Το κακό πλέον είναι ό,τι συνεχίζουμε ακόμη να καίμε σημαίες αντί να έρθουμε να κάψουμε το μπακαλικό σου. Αλλά που θα πάει... θα έρθει και αυτή η ώρα καλέ μου νοικοκύρη κυρ-Παντελή.


Τραγούδι για τα δικά μας παιδιά... αυτά τουλάχιστον που δεν φοβούνται να βγουν στους δρόμους!!


Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2016

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

Lady is a.... "Trump"


Ο Τράμπ είναι ο νέος πρόεδρος. Δεν έχει υπάρξει κάποια αλλαγή στην ουσία του πράγματος, ο πλανήτης δεν θα σταματήσει να γυρίζει, ο Τράμπ δεν θα σταματήσει να είναι φασίστας, πατριαρχικός και ρατσιστής.
Στα δικά μας ο Κούλης δεν θα σταματήσει να είναι νεοφιλεύθερος ηλίθιος, ο Τσίπρας δεν μπορεί να θεωρείται αριστερός και ο καπιταλισμός θα συνεχίσει να επικρατεί εις βάρος των πολλών και αδύναμων ανθρώπων.

Υ.Γ.1 Τουλάχιστον ίσως ξαναμπούμε σε μια σειρά. Να ανακαλύψουμε πάλι τον εχθρό και τον σύμμαχο και να σταθούμε ξανά απέναντι σε αυτό που μας σκοτώνει.

Υ.Γ.2 Μου αρέσει που στην Ελλάδα, έχετε και άποψη για τα πολιτικά της Αμερικής, και από το πρωί ασχολείστε με αυτά, ενώ δεν ξέρετε ούτε τι καλά καλά συμβαίνει στα εσωτερικά της χώρας.

Ο καθένας γνωρίζει την Αμερική που του αναλογεί. Dead Kennedys... πουτάνες!!

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2016

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2016

Τι γίνεται και φέτος τα ίδια;

Μεγαλώνεις ρε "τσόγλανε" και μυαλό δε βάζεις... αλλά τι να κάνω που σε νοιάζομαι περισσότερο από τους άλλους. Βλέπεις εσύ είσαι ο "Αρχηγός Κουϊμπι" και εμείς ακολουθούμε τις οδηγίες σου! (:

Χρόνια Πολλά!


Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2016

Άντε γαμήσου.... κυρ-Παντελή!

Κυρ-Παντελή σήμερα μην ξεχάσεις να νιώσεις περήφανος που ένας φασίστας σαν εσένα είπε όχι σε έναν φασίστα σαν κι αυτόν. Μην ξεχάσεις να συνεχίσεις να νιώθεις περήφανος που βλέπεις μικρά παιδιά με στρατιωτικό βηματισμό και πειθαρχία να χαιρετίζουν πολιτικούς που εσύ ψήφισες και που εσύ βρίζεις καθισμένος στον καναπέ μπροστά από την TV σου. Μην ξεχάσεις να νιώσεις ντροπή που σηκώνει την σημαία σου ένας μαύρος ή ένας Αλβανός δεκαπεντάχρονος γιατί προφανώς είναι χειρότερο από το να την κρατάει κάποιος δολοφόνος φασίστας που σκοτώνει στο όνομά της για το δικό σου καλό.
 
Κυρ-Παντελή μην ξεχάσεις να πεις πουτάνες όλα τα κοριτσάκια με κοντή φούστα ακριβώς μερικά δευτερόλεπτα αφού σκουπίσεις τα σάλια σου και φτιάξεις το πουλί σου για να μην φαίνεται ότι στο μυαλό σου την έχεις γδύσει ήδη.
 
Και αφού κυρ-Παντελή τα κάνεις όλα αυτά και νιώσεις το ελεύθερο πνεύμα και την εθνική περηφάνια ενός Έλληνα, αύριο πήγαινε στην δουλειά σου, αν έχεις, πέρνα από το λογιστήριο να πάρεις τα 400 ευρώ μισθό σου, να πεις ευχαριστώ στο αφεντικό σου που σου έκανε την χάρη να μην σε απολύσει και να γυρίσεις σπίτι μίζερος για το πώς θα καταφέρεις να πληρώσεις λογαριασμούς και υποχρεώσεις και να ξεσπάσεις στη γυναικά σου και στα παιδιά σου!
 
Και αν κάποια μέρα κυρ-Παντελή αναρωτηθείς τι πρόσφερες στον μάταιο τούτο κόσμο, μην αγχωθείς... μου πρόσφερες κάθε μέρα και ώρα της ζωής μου το κίνητρο να μην σου μοιάσω! 

 

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2016

¿Qué es la próxima estación?

Ύστερα από 6 μέρες στη Βαρκελώνη και αφού το κεφάλι γέμισε εικόνες το μόνο που σου καρφώνεται στο μυαλό πλέον είναι πότε θα ξαναπάς στην Ισπανία, να γυρίσεις και να δεις και άλλα μέρη της. Μια υπέροχη χώρα, πανέμορφη, με τρελούς ανθρώπους, αλλά ταυτόχρονα τόσο πρόθυμους να σου μιλήσουν, να σε βοηθήσουν να σε κάνουν να νιώσεις άνετα.

Η αγάπη μου για την ισπανική κουλτούρα ήρθε όταν ακόμα έφηβος, διάβαζα και μάθαινα για την ισπανική επανάσταση, τους αγώνες τους για την αναρχία, τα εργατικά δικαιώματα κλπ. Μετά από αυτό δεν ήθελε και πολύ να τρυπώσει το "μικρόβιο" ώστε να ψάξω και τα άλλα πέραν των πολιτικών.

Το μόνο που δεν έχω καταφέρει ακόμα είναι να μάθω τη γλώσσα, παρόλο που κάποια λίγα πράγματα τα καταλαβαίνω και λίγες κουβέντες μπορώ να τις πω. Εεεμ όταν μου έλεγαν να μάθω ισπανικά, που είχα και τη δασκάλα το μυαλό μου ήταν άλλου!

Τέλος πάντων μετά από αυτό το ταξίδι θυμήθηκα πως το είχα τάξει και σ' ένα άτομο, ας ελπίσουμε να του το κάνω δώρο! (:

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016

Τα λόγια της πλώρης

Και ξαναλέω, όσοι μας λένε πως φθινοπώριασε ή χειμωνιάζει, τους γράφουμε στ' αρχίδια μας!! Αν η παρέα έχει μέσα της καλοκαίρι, πάντα θα ψάχνει τρόπους να βρίσκεται στη θάλασσα, να ταξιδεύει, να κάνει βουτιές και να πίνει ούζα στα νησιά.

 

Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2016

Μια νίκη δεν φέρνει την άνοιξη

Ναι χθες, αυτός ήταν Ολυμπιακός, μαγική εικόνα σε σχέση με τα προηγούμενα παιχνίδια, αλλά...

Ότι νίκησε χθες μια πολύ κακή αεκ δεν σημαίνει πως η ομάδα έδεσε, ούτε πως βρήκε τα πατηματά της. Χθες απλά έδειξαν ψυχή οι παίκτες που έπαιξαν και έκανε καλό κοουτσάρισμα ο Μπάρντο. Όμως ακόμα η ομάδα θέλει δουλειά. Προσωπικά διαφωνώ με το ροτέισιον που γίνεται -όχι μόνο στον Ολυμπιακό αλλά γενικά. Μια τακτική μπάσκετ μόνο που εκεί σε κάθε ματς παίζουν όλοι (ή σχεδόν όλο) οι παίκτες, στο ποδόσφαιρο όμως δεν μπορείς να το κάνεις αυτό. Δεν γίνεται να κόβεις τη φόρα τους.

Η ομάδα θέλει δουλειά συνέχεια, πρέπει οι παίκτες να συγκεντρωθούν και να δίνουν το μέγιστο των δυνατοτήτων τους κάθε μέρα, αρχής γενομένης από τις προπονήσεις. Μόνο έτσι θα αποδείξουν ότι αξίζουν μια θέση στην ενδεκάδα και σέβονται την ομάδα.

Κατά τ' άλλα ας κρατάμε μικρό καλάθι γιατί μια "κούλα" δεν φέρνει την άνοιξη.

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016

Magneto

Το πιο θλιβερό όλων δεν είναι πως θα πεθάνουμε μια μέρα, αλλά πως θα πάψουμε να νιώθουμε, θα πάψουμε να αγαπάμε. Αυτό σίγουρα είναι μια "τραγωδία", ιδίως όταν γνωρίζουμε τους λόγους που αγαπήσαμε, τους λόγους που το δέντρο μέσα μας γέννησε ένα ολόκληρο δάσος για να χωρέσει όλο και περισσότερη αγάπη. Γνωρίζουμε όμως τους λόγους; Έχουμε τη δυνατότητα να ξεχωρίσουμε την αληθινή αγάπη;

Αγάπη είναι κάτι και την ίδια στιγμή είναι όλα. Αγάπη είναι η προϋπόθεση για να γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Αγάπη είναι να κοιτάς κάποιον στα μάτια και να ξέρεις πως δίνεις την ψυχή σου για εκείνον. Αγάπη είναι ό,τι ξεκινάει από μέσα κι όχι ό,τι ξεκινάει από ό,τι φθείρεται, καταναλώνεται και αναλώνεται.

Αγαπώ σημαίνει ξεκουράζω,  δίνω χωρίς να μου ζητηθεί, γιατί τότε έχει αξία το δόσιμο , η προσφορά και ό,τι άλλο δίνει φως.Αγαπώ σημαίνει προβληματίζομαι, συμπαραστέκομαι, διασκεδάζω, απολαμβάνω, είναι το σύνολο καθορισμένων και αόριστων εννοιών. Είναι το συγκεκριμένο, είναι η λεπτομέρεια και εκείνο το δεδομένο που σέρνει μια ανασφάλεια μέσα του, ίσα για να διατηρήσει μια ισορροπία μεταξύ έρωτα και πάθους.

Αγάπη σίγουρα δεν είναι η "ταμπέλα" που αγωνιωδώς παλεύουν να προσδώσουν στη σχέση τους οι περισσότεροι εκεί έξω επειδή έχουν μόνο αυτήν (την ταμπέλα και τίποτα άλλο). Η εποχή του εύκολου σαρκικού και συναισθηματικού καταναλωτισμού σε συνδυασμό με το "ανέφικτο" του μοναδικού, του απόλυτου , του ένα, οδηγεί στην μη διεκδίκηση αυτού που πραγματικά έχει ανάγκη η ψυχή μας. Ακόμη και στα μάτια των εύκολων, των ρηχών συμπεριφορών διακρίνεις την βαθιά ανάγκη για την εύρεση της "ηρεμίας", της αγκαλιάς που θα σε νυχτώσει και σε ρυτιδιάσει. Έτσι καταλήγουμε να αποδομούμε την ανάγκη μας, να πείθουμε τους εαυτούς μας πως δεν είναι για εμάς τέτοιοι έρωτες και αγάπες και να σηκώνουμε το δάχτυλο να κρίνουμε εάν τυχόν προσπέσει στο βλέφαρο μας κάτι από αυτά τα "ανέφικτα" που ονειρευόμασταν κι εμείς σαν παιδιά. Φτάνουμε στο σημείο να χτίζουμε τη σημαντικότητα μας επιδεικνύοντας "κουλ" συναισθηματικούς τρόπους , άμυνες και έναν τρόπο ζωής που θα ανατιμήσουμε όταν γεράσουμε μετρώντας μία μία τις ρυτίδες μας.

Καταρχάς, για να την βιώσει κανείς οφείλει -προφανώς- να μην φοβάται να μείνει μόνος έως ότου την συναντήσει. Οφείλει να μην αγαπήσει ομορφιές, φιλοδοξίες, τραπεζικούς λογαριασμούς, πτυχία κι ό,τι άλλο είναι συνυφασμένο με το "φεύγω από την ουσία". Αγαπώ σημαίνει αποζητώ τον  πυρετό που μου προκαλεί ο άλλος και δεν διαμαρτύρομαι εναντίον της αταξίας που με βυθίζει. Αγαπώ σημαίνει πως δίνω σημασία που με ξυπνάς για να ετοιμαστώ για τη δουλειά και που έρχεσαι να με πάρεις μόλις σχολάσω με το αυτοκίνητο για να μην ταλαιπωρηθώ κι είναι λόγος για να σε αγαπώ. Αγαπώ σημαίνει πως μου αρέσει να  μου μιλάς για τους πιο βαθείς σου φόβους και τις πιο βαθιές σου ανασφάλειες κι εγώ να είμαι εκεί για να τα εξαλείψω, να τα αγκαλιάσω, να μην κουραστώ και να μην ενισχύω. Αγαπώ είναι να αρρωσταίνουμε μαζί κι ο ένας να αναλαμβάνει τη σούπα κι ο άλλος το τσάι και στην ανάγκη να μπεις μαζί μου στην εξέταση που θα σε κάνει να ιδρώνεις πιο πολύ από εμένα που θα την κάνω. Αυτές οι στιγμές αγγίζουν υψηλούς δείκτες στους παλμογράφους και δεν μπορούν παρά να προωθούν την αγάπη.

Αγαπώ σημαίνει σφηνώνομαι στο πιο απαίσιο ρούχο μου γιατί ξέρω πως σου αρέσει, σημαίνει ακούω με στωικότητα ό,τι σε προβληματίζει  και σου κρατώ το χέρι όταν φοβάσαι ακόμη κι αν προσπίπτει σε παράλογους προβληματισμούς. Αγαπώ είναι να σηκώνεσαι στη 1 τη νύχτα και να ζητάς να πάτε για ποτό, να τραβάς τον άλλον μες στο πλήθος και να του λες "σ αγαπώ", έτσι ακούραστα, πηγαία και δίχως να τον ρωτάς να του αγοράζεις κάτι να φάει γιατί είναι νηστικός κι εσένα σε νοιάζει το πώς είναι ο άλλος. Σε αφορά, τι τρώει, τι σκέφτεται, τι ανάγκες έχει, τι επιθυμεί, τι λαχταρά και τι του λείπει. Αγαπώ είναι κι όλες εκείνες οι στιγμές που δέχεσαι τη συγγνώμη του άλλου κι ας μην άξιζε στη συμπεριφορά του… μα εσύ έχεις κιόλας ξεχάσει το γιατί σου την ζητάει, και κάθε που περνάτε μια λεωφόρο σου σφίγγει δυνατά το χέρι. Αγαπώ σημαίνει θέλω τα πάντα να τα κάνω μαζί του, αν δεν υπάρχει εκείνος λείπει κάτι στην εικόνα και μου χαλάει ο πίνακας της ζωής μου. Αγαπώ είναι κι όταν έχει μείνει ένα μπιφτέκι και προσποιείσαι τον χορτάτο για να το φάει ο άλλος κι εσύ χορταίνεις. Αγαπώ σημαίνει οργίζεσαι με τον άλλον, γιατί οι απαιτήσεις σου από εκείνον είναι υψηλές και οι εκπτώσεις δεν χωράνε. Όταν αγαπάς θα βρεθείς  σε κατάσταση εμπόλεμης ζώνης ακούγοντας ή λέγοντας αδιανόητα σκληρά λόγια μέχρι να ξεθωριάσει η επήρεια του θυμού που θα καταλάβεις, θα πέσουν οι συγγνώμες στο τραπέζι και τα 5ωρα θα γίνουν 3ωρα ανυπόφορης οργής μέχρι να εξαλειφθούν εντελώς. Όταν αγαπάς δεν θα εγκαταλείψεις με όσες κουβέντες κι αν σου πέσανε βαριές, εκεί θα ξεσπάσεις κι εκεί θα ξεδιπλώσεις όλον σου τον εαυτό κι όχι σε κάποιον που λες πως αγαπάς αλλά αδιαφορείς για το πού είναι, τι κάνει, με ποιον συναναστρέφεται. Βέβαια αυτή είναι η μόδα της εποχής λόγω του ό,τι είναι πιο εύκολο να μην βαθαίνει η αγάπη κι ο έρωτας. Αγαπώ είναι επίσης, να ξεπερνάς τις διαφορές που σε χωρίζουν κι η αγάπη να εισχωρεί ακόμη πιο βαθιά που να ξεπερνά τις προσδοκίες σου. Αγαπώ σημαίνει πως δεν αναπολώ το παρελθόν μου, γιατί υπάρχει ο άλλος, εκείνος που έψαχνες χτίζοντας έτσι ένα παρελθόν γεμάτο από εκείνον. Αγαπώ σημαίνει δεν κατσιάζομαι μα δίνομαι ολόκληρος μέχρι και την τελευταία μου αναπνοή.

Διατυπώσεις που καίνε τα χείλη, που γιορτάζουν στη σφαίρα της συνειδητοποίησης πως αυτό ζεις ή που οδηγούν στην τρέλα όταν φοβάσαι να παραδεχθείς ακόμη και σε εσένα πως αυτό έχεις ανάγκη-όσο κι αν γίνεσαι δεικτικός όπου το συναντάς. Είναι κύριο γνώρισμα των ανθρώπων "όσα δεν φτάνουν" να τα εξισώνουν με το μη αναγκαίο και το μη επιθυμητό.
Η αγάπη σπάει τη ζωή στα δύο και βρίσκει μια ισορροπία μεταξύ αυτών, που λειτουργούν σαν ένα. Είναι καιρός να μάθουν οι άνθρωποι -όχι απλώς να αγαπούν- αλλά και να αναγνωρίζουν τους πραγματικούς λόγους που λεν ότι αγαπούν. Ίσως η ουσία βρίσκεται πρώτα εκεί κι έπειτα στην υγεία. Τι να την κάνεις μια ζωή μες στην (οργανική) υγεία, όταν η ψυχή διψά και ασθενεί;

Κατάλαβες τώρα τσόγλανε γιατί το τραγουδάει αυτό ο "Αρχηγός" στον νέο album;


Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2016

Βουντού - Βουντού



Όταν λέω εγώ πως ακόμα δεν έχουν πετάξει το κουκλάκι που είχαν φτιάξει για να μου κάνουν βουντού κάτι ξέρω. Μ' έφαγε η ρουφιάνα, μου ρίχνει κατάρες και με τρυπάει με καρφίτσες. Άμα δεν ψοφήσω δε θα ηρεμήσει!

Έκανε ένα "κρακ" η μέση μου χθες και με γάμησε... με το ζόρι κουνιέμαι και σε κάθε βήμα ρίχνω Χριστοπαναγίες να με βοηθήσουν στο περπάτημα.

Συνεργείο θέλω να μου κατεβάσουν μηχανή για ένα restoration.


Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2016

Βουτιά από ψηλά

Πηδάς απ' το βράχο και είναι Αύγουστος, ακουμπάς το νερό και είναι Σεπτέμβρης!


Για όσους λένε "καλό φθινόπωρο" απλά αδιαφορώ, το καλοκαίρι είναι ακόμα εδώ, απλά οι άδειες, μας τελειώσαν. Όσο όμως υπάρχουν οι "άνθρωποι" μου, δε φοβάμαι τίποτα, έχουν τον τρόπο τους να με κάνουν να θυμάμαι μερικά και να ξεχνάω άλλα!


Είναι καλό τελικά να έχεις άτομα που να μπορείς να νευριάσεις μαζί τους να βριστείς για τις επιλογές και τα λάθη του καθενός και το βράδυ να πίνεις μπύρες και να γελάς παρέα τους.

Καλό μήνα!

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Να σ' αγναντεύω θάλασσα, να μη χορταίνω


Καλές οι μπουνάτσες αλλά όταν ταξιδεύεις με "καιρό" και είσαι μόνο εσύ και η θάλασσα είναι άλλη αίσθηση.

Σούνιο - Υδρά - Πόρος - Αγκίστρι - Αίγινα - Σούνιο, ένα μικρό φουσκωτό, πολλά λιμάνια, πέντε μέρες γεμάτες από εικόνες, εμπειρίες, "ταλαιπωρία", γνωριμίες, συναντήσεις και γαλήνη - ψυχική κυρίως.


Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2016

Cum... in peace


Παγκόσμια ημέρα οργασμού σήμερα και η άλλη είπε πως θέλει πρώτα ο άντρας να της πηδήξει το μυαλό και μετά το σώμα. Δύσκολο όμως ρε κορίτσι, όταν δεν έχεις! Αλλά τι να της anal-ύσεις και εκεινής; :P

Και μιας και αρχίσαμε και τα λογοπαίγνια...

Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2016

Οε οε οε, οε οε οε...

...πόνεσαν τα μάτια μας Ολυμπιακέ!

Πρώτο επίσημο ματς του Θρύλου χθες και μας ανέβηκε η μυωπία 3 βαθμούς παραπάνω. Ο χειρότερος Ολυμπιακός των τελευταίων χρόνων και η εξέδρα έκραζε τους παίκτες. Με αυτούς έμεινες με αυτούς θα παίξεις. Ο Μανιάτης να φτιάχνει παιχνίδι -λες και το έκανε ποτέ- η άμυνα να μπάζει και τα εξτρέμ ανύπαρκτα. Τι εννοείς δεν είχαμε εξτρέμ; 

Αυτός ο Σάντσες έλεγαν έβγαζε την ενδεκάδα του Μίτσελ, μόνο που επί Μίτσελ, Βαλβέρδε, Sir Τάκη είχαμε ενδεκάδα, αυτή είναι η διαφορά. Τώρα απλά από τους βασικούς μας λείπουν δύο στόπερς, ένα αμυντικό χαφ, δύο εξτρέμ και ένας (τουλάχιστον) επιθετικός περιοχής.

Ατάκες του στυλ "αν δεν κερδίσετε στο Ισραήλ να μη γυρίσετε, θα πάρω άλλους παίκτες" είναι παπαριές χοντρέ. Μην προσπαθείς να μιμηθείς τον Κόκκαλη στο ματς με την Ανόρθωση. Εδώ δεν πήρες έναν αμυντικό της προκοπής κι ένα φορ θα πάρεις ολόκληρη ομάδα; Από πού;


Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016

Τα υπέρμετρα εγώ σας


Παρατηρώ λοιπόν.... και διαπιστώνω πως είναι κι αυτή η ανυπόφορη προσαρμοστικότητα στις λανθασμένες σας επιλογές που καταντάει σκέτη δίνη. Και να σκεφτείς πως κάποιοι άλλοι "έρωτες" δεν ζουν από φόβο, λες και συναντάς κάθε μέρα μάτια που σε "ψηλώνουν"!

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2016

Όταν οι στιγμές σε αιχμαλωτίζουν

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, θυμάμαι μια "κινηματογραφική" στιγμή και ένα αναπάντεχο φιλί με μια κοπέλα. Μόνο που δεν ξέρω αν αυτό που με αιχμαλώτησε είναι η στιγμή ή η κοπέλα. 

Τι σημασία έχει όμως; Το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο και οι δικαιολογίες ποτέ δεν ανέτρεψαν τα γεγονότα!

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

Μια φορά κι έναν καιρό...

...σ' ένα δάσος μακρινό χτυπάει το τηλέφωνο και ακούστηκε μια φωνή να λέει

-Έλα άσχολ

Και εκείνος χαμογέλασε πλατιά γιατί ήξερε πως έμπλεξε!

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

Ημερολόγιο Καταστρώματος


Τηλέφωνο Σάββατο απόγευμα...

- Μούτσε, είμαι δεμένος Λαύριο, έλα για μπύρα.
- Σε δέκα λεπτά είμαι εκεί!

Φτάνοντας ούτε καν ρώτησα τι πρόγραμμα είχαν. Βάζω τη μηχανή μπροστά, και πηγαίνω πλώρα να βιράρω άγκυρα. Γιατί τα ξαφνικά είναι τα καλύτερα, τα απρογραμμάτιστα, μακριά από κουβαδάκια και φτυαράκια...

Bonus ένα "παιδικό" τραγούδι...

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2016

Διάλειμμα από τη μπάλα

Και ενώ από τότε που άρχισε το Euro κάθομαι μπροστά από την τηλεόραση και έχω αποβλακωθεί να βλέπω μπάλα, σήμερα θα κάνω ένα διάλειμμα για live στο Φάληρο. Μπύρες, τσιγάρα και καλή παρέα λοιπόν. Όποιος θέλει έρχεται.


Υ.Γ.1. Πουτάνα Ιταλία, εκατό χρόνια τη ίδια μπάλα παίζεις, γι' αυτό σε μισώ τόσο.
Υ.Γ.2. Βρωμόξυλο στο Euro... να πάρει θέση ο Κοντονής και να το διακόψει. 
Υ.Γ.3. Καριόλια η Βραζιλία θα γυρίσει κάποια στιγμή και θα πονέσει ο κώλο σας, μία μία θα σηκώνουμε τις κούπες! Και το Copa America στημένο...

Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2016

All We Ever Wanted Was Everything

Ακούμε καθημερινά συμβουλές. Αναλόγως την περίσταση υπάρχει και η αντίστοιχη συμβουλή. Κι όμως το σώμα μας, ο εαυτός μας ολάκερος μοιάζει σαν δυο κόσμους που παλεύουν μεταξύ δίνης και νηνεμίας. Όταν η ψυχή έχει διδαχθεί από τα σκοτάδια και μόνο αυτή η έλλειψη φωτός είναι οικεία φωλιά για εκείνη, πώς να διαχειριστεί τη δυσχέρεια; Πώς να ρυθμιστεί μια όρεξη προς "τροφή", προς αληθινή άφθαρτη Αγάπη, προς το "δούναι και λαβείν";
Είμαστε βουτηγμένοι στις αποχυμωμένες θεωρίες και καταλήγουμε παίγνια αυτών. Εγκιβωτίζουμε συναισθήματα, ανάγκες και προχωράμε. Προς τα που; προς τον ψυχικό θάνατο. Το θετικό είναι πως την ίδια στιγμή αυτή του σκοταδιού μπορούμε και μετουσιωνόμαστε σε κάτι άλλο κι ας μην το αντιλαμβανόμαστε εμείς. Αλλά κάποια ζευγάρια μάτια που έχουν μάθει μετά κόπου -γιατί δίχως κόπο δεν πραγματώνεται τίποτα- να βλέπουν κι όχι να κοιτούν... καταφέρνουν και το διακρίνουν.
Καταστάσεις που αν η ψυχή καθαρίσει και δώσει ώθηση έχουν τα φόντα να προσπεράσουν, να δημιουργήσουν εκρήξεις και η μέθεξη θα τους δίνει το χέρι περήφανη.

Το Σάββατο άφησε να εννοηθεί Εκείνη, πως ίσως να έχω θεωρητικοποιήσει -εξιδανικεύσει- κάποια θέματα γύρω από τον Έρωτα και την Αγάπη και πως με την στάση μου δεν τον ζω κι έτσι μια μικρή παρέκκλιση από το πώς τον έχω προγραμματίσει στο μυαλό μου, μου καταστρέφει το "πλάνο". Κι απαντώ πως ναι έχει δίκιο. Και δεν δύναμαι ούτε διαθέτω την επιθυμία, να κάνω σκόντο σε τίποτα που αφορά την ψυχή μου και πόσο μάλλον στο σώμα που θα κοιμάται δίπλα μου τις νύχτες. Αυτό δεν αφορά μόνο τον Έρωτα αλλά και όλες τις επιλογές που στήνουν τους μικρόκοσμους μας.

Γι'αυτό, όπου συναντάμε πάνω μας, δίπλα μας, απέναντι μας κάτι που ξεφεύγει των ψηλαφισμένων αναγκών προς επιβίωση, μάλλον κάποιο τραύμα καθοδηγεί. Όλα φτιάχνουν, μονάχα όταν η ψυχή είναι ήρεμη. Μόνο όταν η κίνηση των "κυμάτων" δεν ταράζει τις κόρες των ματιών μας αλλά τις καθηλώνει και τις κάνει να ονειρεύονται.

Θα αγαπήσεις αληθινά και θα λάβεις την ίδια αγάπη, θα ζεις σωστά και θα έχεις την όρεξη που χρειάζεσαι για να ζήσεις, θα στήνεις ομορφιές και θα λαμβάνεις μονάχα όταν έχεις καλλωπίσει την ψυχή σου και όχι μόνο το πρόσωπο σου. Και θα συνεχίσω να μιλώ για τον τρελό Έρωτα, θα συνεχίσω να πιστεύω σε Εκείνη, θα συνεχίσω να πιστεύω στην Αναρχία, θα συνεχίσω να πιστεύω σε Εκείνο το άτομο που απλώς, υπάρχει πλάι σου κι ας μην σε αγγίζει. Θα συνεχίσω να μιλώ γι'αυτά, όχι μόνο επειδή αυτά νιώθω κι αυτά πιστεύω μέσα από την καρδιά μου, αλλά γιατί όλη την άλλη ασχήμια την βιώνουμε καθημερινά.... την ξέρουμε, με αυτήν ζούμε. 

Δεν έχω ανάγκη να γράψω και να νιώσω για το εύκολο αλλά για εκείνο το απροσπέλαστο, το άπιαστο που σαν όνειρο μας καίει το χέρι και όπως λέει και ο Ρίτσος στη Σονάτα "το δοκίμασα, δεν ωφελεί". Εμείς θα ξεγελάσουμε το προκαθορισμένο, το εύκολο. Εμείς πρέπει να ζήσουμε. Και ίσως είναι το μοναδικό "πρέπει" που αν αν το φυτέψεις σε καλό χώμα, θα φυτρώσει ένας ολόκληρος κήπος.

Όποιος δεν αντέχει να κοπιάσει καλή του τύχη. Στους υπόλοιπους καλό αντάμωμα!

Υ.Γ. Επειδή μπορεί να διαφώνείς με αυτά που γράφω, αλλά μπορεί στη ζωή σου να θες τα πάντα... άκου τους Bauhaus.

Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2016

Τι θα κάνεις με τη Λίντα, Βαγγέλη;

Όταν πας σε γραφείο συνάδελφων IT-ήδων που συμπάσχουν μαζί σου...


Παρασκευή σήμερα, αν ακούσετε ένα "μπουυυυμ" να ξέρετε ότι είναι επειδή έσκασε ξαφνικά ο τζίτζικας!


Τρίτη, 31 Μαΐου 2016

Άντε Γειά !!!

Στο τελευταίο ματς δε χρειάζονται οι αναλύσεις... αρχιδάτη νίκη. Μόνο αυτό μπορεί να πει κάποιος.

Φέτος ίσως και να ήταν η καλύτερη σειρά τελικών των τελευταίων 20 χρόνων. Break στο break και ο τέταρτος τελικός με δύο παρατάσεις, buzzer beaters και καλό θέαμα. Φέτος όμως ίσως να ήταν και οι πιο ξενέρωτοι τελικοί των τελευταίων 20 χρόνων στο θέμα εξέδρας.

Ο Σπανούλης μπορεί να είναι "αντιπαθητικός", μπορεί όταν τον βλέπεις σε άλλα ματς να τον βρίζεις για τις επιλογές του όμως καλώς ή κακώς χάρη σε αυτόν έχουμε πάρει δύο Ευρωλίγκες και φέτος ένα δύσκολο πρωτάθλημα. Είναι γεννημένος για τέτοια παιχνίδια και σήμερα το ήθελε όσο κανείς άλλος, αυτός ήταν και ο λόγος που πήρε την ομάδα πάνω του.

Εσείς που βρίζατε τον Σφαιρόπουλο, να δω ποιον άλλον θα θέλατε να είχατε στον πάγκο και να μου πείτε σε ένα τέτοιο ματς πόσες τεχνικές ποινές θα είχε φάει. Χρόνια είχα να συμπαθήσω προπονητή στο τμήμα του μπάσκετ και ο Σφαιρόπουλος με κέρδισε από την πρώτη στιγμή.

Σήμερα ήταν και το τελευταίο παιχνίδι του μυτόγκα του Διαμαντίδη, έφυγε όπως ακριβώς του άξιζε, ηττημένος από τον Ολυμπιακό, με χαμένο πρωτάθλημα και με τον Σπανούλη να του βαράει τρίποντο buzzer beater μπροστά στα μούτρα. 

Τετάρτη, 25 Μαΐου 2016

Νοσταλγία

Κάτι τέτοιες στιγμές, είναι που μπορείς να σταθείς περιφρονητικά μπρος στο ανέφικτο! Στην αγάπη όλα είναι δυνατά. Αν κουράστηκες, βρες τρόπο να σταματήσεις το χρόνο να ξεκουραστείς για να μην χάσεις λεπτό από την αγάπη σου. Γιατί έτσι είναι η πραγματική αγάπη, δεν αντέχει το χώρια. Ακόμη και το ανάθεμα βαριαναστενάζει μες στις αποστάσεις (όποιας μορφής). Μετά ξανά από εκεί που έμεινες και αντέχεις, αντέχεις... κι αν τα έχεις ανακαλύψει όλα, εφευρίσκεις τρόπους για να μην πάψεις ποτέ να έχεις τη θέρμη του κορμιού της, Εκείνης που θέλει να την κοιμίζεις εσύ κάθε βράδυ.

Η εικόνα μας έρχεται μέσα από τα βάθη των γοητευτικών χρόνων, εκείνων, που όπως έλεγε ο Καρυωτάκης από μέσα τους, μας χαιρετάνε πικρά οι αγάπες μας!


Σάββατο, 21 Μαΐου 2016

Επιβεβαίωση

Πώς το έλεγε ο Tournier (στο περίπου); Όταν το πρόσωπο κάποιου/ας σου προκαλεί μεγαλύτερη επιθυμία από το σώμα...τότε υπάρχει έρωτας! Όταν όμως το μυαλό κατακτηθεί, όλα τα άλλα είναι ζήτημα χρόνου. Θαυμάστε για να ερωτευτείτε, εκεί βρίσκεται το μυστικό, στο μυαλό. Αν παραδοθεί αυτό...

Γιατί είναι κι Εκείνη που παρολο το μικρό της μπόι κρύβει μέσα της μεγαλείο ψυχής. Μια τυχαία συνάντηση, ένα χαμόγελο και το μυαλό χάνεται στις στιγμές που έζησες μαζί της. Αμηχανία... θες τόσα να πεις και άλλα τόσα να κάνεις, αλλά εκείνη την ώρα έχεις κολλήσει, όσο άνετος και αν προσπαθήσεις να το παίξεις.   

Δεν βγάζεις άχνα λοιπόν για όλα αυτά που θέλεις να της πεις, επειδή δεν θέλεις με τίποτα να φύγει. Γιατί ακόμη και αν φύγει εσύ θα την κοίταζεις, καθισμένος στο παγκάκι και θα μέτρας πότε θα στρέψει το κεφάλι της προς τα πίσω, (το έχω δει σε μια ταινία αυτό) μέχρι που συνειδητοποιείς ότι θα μπορούσες να περάσεις 100 χρόνια καθισμένος εκεί και να μετράς. Βολεύεσαι λοιπόν καλύτερα και συνέχιζεις το μέτρημα.

Τελικά αφού "ξεκολλήσεις" καταλαβαίνεις πως Εκείνη δεν ήταν πότε  το άλλο σου μισό που αποζητούσες, μα εκείνο το ολόκληρο που μπορεί λειαίνει τις γωνιές σου. Εξάλλου, για ένα "πλάι" κυνηγιόμαστε.

Υ.Γ. "Ο κόσμος είναι πολύ μεγάλος για να κρυφτείς και πολύ μικρός για σε βρω ξανά."


Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016

Θρύλε ΝΤΟΥ


Στα 3 τελειώνουν οι τελικοί βαζέλες. Κριτική στο τέλος.

Κάτι χαζά περί να φύγει ο Σφαιρόπουλος και άλλα τέτοια, μικραίνουν την ομάδα. Αν δε γουστάρετε μη έρθετε στο επόμενο παιχνίδι στο ΣΕΦ.

Πάμε για το break την Κυριακή στο ΟΑΚΑ και τα λέμε. Πρωτάθλημα θα πάρουμε αν χρειαστεί ακόμη και με τη βία.

Υ.Γ.1. "Πρίντε" ΨΥΧΑΡΑ ΟΛΥΜΠΙΑΚΑΡΑ. Και άλλοι παίζουν τη μέρα που χάνουν ένα μέλος της οικογένειας τους, αλλά ελάχιστοι είναι αυτοί που διαπρέπουν στο ματς.

Υ.Γ2. Στο τσακ, με κράτησαν χθες από τα κάγκελα, ήμουν έτοιμος να σαλτάρω και την πέσω στον Γιαννακόπουλο. Την επόμενη θα είμαι πιο γρήγορος. Το νου σου "πούστη και πρεζάκια Γιαννακόπουλε".

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2016

Η αξία του ηττημένου δίνει δόξα στον νικητή

Τα πράγματα για χθες είναι απλά, αναλύση για ένα ματς κάτω του μετρίου δεν μπορείς να κάνεις. Μια ομάδα είχε την μπάλα όλη την ώρα αλλά δεν έκανε φάση και η άλλη κοιτούσε τη μπάλα να πηγαίνει από τον έναν παίχτη στον άλλον και περίμενε.

Δεν έχω να γράψω κάτι, συμφωνώ απόλυτα με την άποψη του Διαμαντόπουλου στο άρθρο που ανέβασε στο Sport24.gr "Ποιοί ήταν οι κύριοι;"

Υ.Γ.1 Τελικός χωρίς οπαδούς δεν είναι τελικός.

Υ.Γ.2 Καλό καλοκαίρι Ολυμπιακέ μου!

Υ.Γ.3 Ντέμη είσαι πουστάρας και μεγάλος κέρατας γιατί γαμιέται η Βανδή με τον Αλεξανδρή.

Παρασκευή, 13 Μαΐου 2016

Όταν οι νύχτες ξημερώνουν μόνες


Και επειδή κάποια γεγονότα απλώς σε ξεπερνούν και στέκεσαι μπροστά τους ασάλευτος, μα και σαλεμένος την ίδια στιγμή... καλό είναι να συνειδητοποιείς, πως κι αυτές οι στιγμές του "απροσδιορίστου" χειρισμού είναι για σένα, για μας! Υπάρχει και μια άλλη όψη των πραγμάτων, εκείνη η φωτεινή, εκείνη που ολοκληρώνει τον κύκλο της είτε έχει τη συγκατάθεση σου, είτε όχι!


Παρασκευή, 22 Απριλίου 2016

Συμπεράσματα για ψυχική και πνευματική αφυδάτωση

  • Δύο πράγματα μπορείς να κάνεις για να έρθεις αντιμέτωπος με το αληθινό που συντρέχει μια ψυχή.  Δως της εξουσία και μην της δώσεις αυτό που απαιτεί από εσένα
  • Κοιτώντας γύρω σου, πλέον κυρίως στο κινητό σου, δύνασαι να κάνεις μια σύντομη αυτοκριτική. Αρκεί να δεις ποιας ποιότητας άνθρωποι σε εμπιστεύονται και ποιας σε αποφεύγουν.
  • Όποιος δεν βρίσκει νόημα στο μέσα του... το ψάχνει στο μέσα των άλλων.
  • "Δεύτεροι" άνθρωποι αποζητούν την ανάδειξη του κύρους τους μέσα από τη συντροφιά "τρίτων". Εξάλλου, δεν θα μπορούσαν με τίποτε να ξεχωρίσουν ανάμεσα στους πρώτους. Αυτό εμπίπτει της λαϊκής ρήσης "Υπάρχουν άνθρωποι και ανθρωπάκια".
  • Το μεγαλείο της ψυχής δεν μετριέται σε πλούτη, σε θέσεις εργασίας, ούτε σε πτυχία. Το μεγαλείο κρύβεται στα λίγα, εκεί που βρίσκεται το άπαν, στο "μηδέν" (της κατοχής). 
  • "Φωνάζει" όποιος κρύβει το φόβο μέσα του. Όποιος δεν έχει άλλον τρόπο να ακουστεί ή να επιβληθεί.Αυτό προφανώς πραγματώνεται όπου μας δίνεται χώρος.
Θα κλείσω τον εξάλογο κάνοντας αναφορά σε ένα στίχο του Καβάφη (παρόλο που δεν είμαι φαν, προτιμώ τον Βάρναλη βλέπεις και τον Αναγνωστάκη). Έγραψε λοιπόν "κρυφθήκαμε κι οι δυο μας ταραγμένοι".  Δυστυχώς, η αυτοσυνειδησία του ατόμου ελλίπεται του εσώτερου ψυχικού ζυμώματος. Κρυβόμαστε οι δυο μας λέει,  μα το χειρότερο έγκειται στο κρυφτό που παίζουμε εμείς με εμάς τους ίδιους.

Μπορεί να απογοητεύομαι από τους ανθρώπους και μπορεί να μην είμαι ο γαμάτος τύπος όπως μου είπε κάποτε μια κοπέλα, πως είμαι, όμως όταν τα καθαρά μάτια των ανθρώπων σε εμπιστεύονται και σε λαχταρούν μπορείς να ξεπλύνεις μια αφυδατωμένη ανθρωπότητα και να σου μείνει κιόλας και περισσευμα. Καπου εκει εχεις κερδισει ενα σπουδαιο "στοιχημα".

Καλημέρα μας λοιπόν.

 

Δευτέρα, 11 Απριλίου 2016

Ένα απόγευμα με λιακάδα

Ότι αγαπάω την Ισπανία είναι γνωστό, χρόνια ολόκληρα τώρα, αν και ακόμα δεν έχω καταφέρει να κάνω αυτό το ταξίδι.

Ευτυχώς όμως υπάρχουν τα τραγούδια και καταπληκτικές νέες Ισπανίδες τραγουδίστριες.

Natalia Doco λοιπόν και cover το La Llorana του Chavela Vargas.



Υ.Γ. Σε όσους άρεσει η Bebe, την Natalia Doco θα την λατρέψουν! ;)

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2016

Εσωτερικές αλήθειες



Δεν είναι μόνο οι αναμνήσεις που "πονούν", είναι κι αυτή η πλήρης απουσία μνημών και συνηθειών με Εκείνη. Η απουσία της είναι αναντικατάστατη.

Ακολουθεί ο Αρχηγός.


Παρασκευή, 1 Απριλίου 2016

Πρωταπριλιά


Περιμένω σήμερα να με πάρουν τηλέφωνο παλιές γκόμενες και να μου πουν πως μ' έχουν ξεπεράσει και δεν με σκέφτονται πλέον. Χαχαχαχα

Κομματάρα.



Υ.Γ. Βαζελάκια χρόνια σας πολλά η μέρα του ψεύτη σήμερα.

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2016

Ζητείται


Είναι γνωστό πως μιλάω πολύ και σχολιάζω τα πάντα, αλλά δεν έχω καλούς ακροατές και συνομιλητές. Πρέπει να βρω μια γκόμενα να παίζουμε "μπαλίτσα" όσο δουλεύω. Απαραίτητη προυπόθεση να είναι ετοιμόλογη. Πληροφορίες εντός. 

Εκ της διευθύνσεως.


Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016

Τερματικός Σταθμός Αεροδρομίου "Ουρανός"


Τελευταία "πτήση" χθες για τον τεράστιο ιπτάμενο Ολλανδό. 

Πάντα οι μεγάλοι παίκτες είναι και μεγάλες προσωπικότητες. "Επέλεξα την Μπάρτσελόνα από τη Ρεάλ Μαδρίτης καθώς δεν θα έπαιζα ποτέ για μια ομάδα που ήταν συνδεδεμένη με τον δικτάτορα Φράνκο"

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2016

Out Of Time Man

Η αγάπη έχει εξουσία. Σε πάει. Ακόμη και μόνη. Όταν έχει ρίζες, πάει. Καμαρωτή. Λίγο κυκλοθυμική. Άλλοτε με νεύρα, άλλοτε με πόνο, αλλά (σε) πάει. Αν όμως ο ενεστώτας στερείται τον παρατατικό του, έρχεται το αφού...

Mano Negra έτσι για την περίσταση και για κανά τσιγάρο μεγάλο.

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2016

Καρδιοπάθειες

Θα ψοφήσω ρε πούστη να δω τι θα καταλάβετε. Εδώ και δύο εβδομάδες έχω παρατηρήσει πως έχω πίεση, πριν λίγο έφτασα το 17. Έτσι όπως πάω θα περάσω και τις μπάρες που έχει το turbo στο αυτοκίνητο. 

Ποια με βάλε στο μάτι και μου κάνει βουντού δεν ξέρω. Θα την ανακαλύψω όμως που θα πάει; 


Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2016

Κυνηγώντας έναν ομορφότερο κόσμο


Σήμερα το πρωί πριν έρθω στη δουλειά πέρασα από την Ε1 να αφήσω κάτι πράγματα. Φεύγοντας μέσα στο αυτοκίνητο μπήκα σε σκέψεις. Λεφτά όπως θα ξέρετε ήδη δεν υπάρχουν και δεν είναι ντροπή να το λέμε.

Η δυστυχία λοιπόν δεν υφίσταται από μόνη της. Είναι κάτι που δημιουργείται με την αφαίρεση κάτι άλλου, εκείνης της φυσικής επιταγής της ανθρώπινης ευτυχίας και της πληρότητας. την αφαίρεση της ομορφιάς που αντανακλάται από τα μάτια και τα χαμόγελα. Όχι, δυστυχία δεν υπάρχει. Έλλειψη ομορφιάς, έλλειψη ευτυχίας υπάρχει. Έλλειψη πάλης για μια ζωή όπως μας πρέπει υπάρχει. Η δυστυχία είναι κάτι τεχνητό ή και τεχνοκρατικό. Εμένα μου κάνει κι αυτός ο ορισμός. Μας ελέγχει και μας πείθει πως το μοναδικό μας ουσιαστικό πρόβλημα είναι τα λεφτά. Παντού γι'αυτά ακούς. Γι'αυτά ζουν. Εκείνα που σε αποστασιοποιούν από τους πολλούς, από τη μάζα και σε τοποθετούν στο ιδιωτικό σου παλάτι και στο επινικελωμένο αυτοκίνητο σου. Εξάλλου, εκεί δεν έχεις να αντιμετωπίσεις κανέναν άλλον παρά μονάχα τον εαυτό σου. Αλλά όπως πολύ ορθά θίγει ο Αλμπέρ Καμύ στην "Πανούκλα", είτε πλούσιοι είτε φτωχοί είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στη δυστυχία. Είμαστε όλοι απροετοίμαστοι μπρος στη συμφορά. Γιατί καμιά δυστυχία δεν ράφτηκε στα μέτρα των ανθρώπων.

Κυριακή, 13 Μαρτίου 2016

More than a game


Σήμερα δεν μετράνε φιλίες, δεν μετράνε συναισθηματισμοί... από νωρίς στο γήπεδο με ερυθρόλευκα να γίνει κόλαση. Φωνές, καπνογόνα, τύμπανα και πάθος και ας διακοπεί ή ας μην ξεκινήσει το ματς, όσο για την ΠΑΕ Ολυμπιακός ας αναλάβει τις ευθύνες της.

Πάο κατέβα στο Λιμάνι....


Τρίτη, 8 Μαρτίου 2016

Take it or leave it


Μέρα της γυναίκας σήμερα. Ρεμάλια πάρτε κανά δώρο στα κορίτσια σας...

Όταν η διασκευή είναι καλύτερη από την πρώτη εκτέλεση.


Σάββατο, 5 Μαρτίου 2016

Το live του Σαββάτου


Live σήμερα για καλό σκοπό για το εφετείο του άδικα φυλακισμένου με ψευδές κατηγορίες και ψευδά στοιχεία από το κράτος Τάσου Θεοφίλου.

Επίσης οικονομική ενίσχυση για όλους τους σύντροφους Αναρχικούς που βρίσκονται φυλακισμένοι.

Χώρος, Πολυτεχνείο (κάτω).

Και θερμή παράκληση επειδή έχουμε κάνει και κατάληψη στο κτήριο Γκίνη όπου φιλοξενούνται μετανάστες όσοι έρθετε σήμερα, φέρτε και κάτι μαζί σας για να τους τα προσφέρουμε. Και λίγο σεβασμό στο χώρο γιατί μένουν άνθρωποι εκεί.

Θα ακουστεί και ολόφρεσκο τραγούδι από τα Μεθυσμένα Ξωτικά εμπνευσμένο από ένα κείμενο του Θεοφίλου.

Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2016

Αντρική νίκη

Ας αρχίσουμε από τα βασικά. Μπαοκ πονάς και φταίει ο Πειραιάς!!!

Σαφώς καλύτερος ο Ολυμπιακός χθες, με τον Μάρκο Σίλβα και τους παίχτες να κάνουν πλάκα σε όλη την Τούμπα. Ακόμη και όταν ήταν πίσω στο σκορ ο Ολυμπιακός είχε το πάνω χερί. Μετά το δεύτερο γκολ και το προβάδισμα της ομάδας, οι παίκτες τους παοκ άρχισαν να παίζουν το παιχνίδι που ξέρουν καλύτερα, ξύλο και πάλι ξύλο. Έβλεπες τα φάουλ που έκαναν και πονούσες με τον παίκτη μαζί.

Όσο για τις διαμαρτυρίες των "αντικειμενικών" αντι-Ολυμπιακών ας ανοίξουν τα μάτια τους και να δουν τη φάση.

Υ.Γ.1 Μια ζωή στην κλάψα και την προκατάληψη, αυτοί είστε.
Υ.Γ.2 Ακόμη πονάει η Αλαμάνα
Υ.Γ.3 Στ' αρχίδια μας αν δεν κατέβει ο Μπαοκ στου Καραισκάκη. 
Υ.Γ.4 Δώστε γαμώ την πουτάνα μου εισιτήρια και σε μας ν' ανέβουμε στην Τούμπα να τους βάλουμε να κάτσουν σαν τις κότες στις εξέδρες.

Δευτέρα, 29 Φεβρουαρίου 2016

Δέχεσαι το διαφορετικό αρκεί να σου μοιάζει... ΜΑΛΑΚΑ

Οι γαμώψυχοι οι Γιαννιτσιώτες βάζουν φωτιά στα κέντρα φιλοξενίας προσφύγων, λες και ξέχασαν πως μεταξύ τους πολλοί δεν μιλάνε καν ελληνικά. Οι άλλοι, οι αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι που το παίζουν πονόψυχοι, τραβάνε βίντεο και φωτογραφίες, ακόμα και την ώρα που κατουράει το παιδάκι.

Τελικά η σκατοψυχία πρέπει να είναι πολύ της μόδας αυτή την εποχή.

Άντε γαμηθείτε, και όσο για μένα "τάζομαι πρόσφυγας και σε κάλο να μου βγει". 



Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2016

Να παίζονται τίμια οι αγώνες

Από χθες το βράδυ πανηγυρίζει όλη η "φίλαθλη" ελληνικη και αντι-ολυμπιακή κοινωνία. Επειδή η αεκ κέρδισε τον Ολυμπιακό. Για μένα καλά κάνουν. Έτσι πρέπει, αν το αποτέλεσμα ήταν ανάποδο για τον Ολυμπιακό θα ήταν μια ακόμη νίκη. Για τους άλλους όμως που αλλάζουν ομάδα κάθε Κυριακή και μεσοβδόμαδα, ήταν όλη η ζωή τους.

Δεν θα ασχοληθώ με διαιτησίες λάθη και τακτικές. Νομίζω όποιος ξέρει ένα-δύο καντάρια μπάλα κατάλαβε πόσο μεγάλος είναι ο Ολυμπιακός που ακόμη και με 9 παίκτες έπαιζε επίθεση και για τη νίκη. Για περισσότερη ανάλυση με κάλυψε πλήρως το χθεσινό άρθρο του Διαμαντόπουλου (ως συνήθως) στο sport24.


Είναι γνωστή η αγάπη μου προς τους τερματοφύλακες. Ο ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ Ρομπέρτο είναι Θρύλος, γιατί όταν μετά το γκολ έγινε η ολιγόλεπτη διακοπή, πήγε και μάζεψε τους συμπαίκτες του για να συνεχίσουν το παιχνίδι, επειδή βιαζόταν να ισοφαρίσει ασχέτως αν έπαιζε με 9 παίκτες. Αυτά περί μπαλίτσας και αμπαλοσύνης.

Υ.Γ. Μπάλα είναι και γυρίζει μην προκαλείτε την τύχη σας. 

Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2016

Για εκείνους που τη Βάρκιζα δεν αναγνώρισαν ΠΟΤΕ


Σαν σήμερα 12 Φεβρουαρίου του '45 έγινε ο αφοπλισμός των ΕΑΜ-ΕΛΑΣ με τη Συνθήκη της Βάρκιζας. Μια από τις μεγαλύτερες προδοσίες του ένοπλου επαναστατικού αγώνα από το ΚΚΕ.

Για τον Άρη...



Υ.Γ. Το μπατσικό που έσπασαν σήμερα, με ελληνικές σημαίες το έκαναν, μην πανηγυρίζεις λοιπόν σύντροφε.

Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2016

Ολυμπιακός - Κολυμβητές


Σήμερα είμαστε σε ρυθμούς, "ντέρμπι" όσο μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι ένα τέτοιο ματς. Κάτω από 3 τεμάχια σήμερα είναι ήττα.

Και επειδή πολύ γλώσσα βγάζουν οι φίλοι μας και πρωταθλητές στην κολύμβηση οπαδοί του Μπαοκ, θα τραγουδήσουμε ένα παλιό:

"Στην Τούμπα όταν πήγαμε
το πανηγύρι στήσαμε
και κάνατε όλοι μια ευχή
να μην ξανασυμβεί.
Το έμαθε κι η ΕΠΑΕ
και έκοψε τις εκδρομές
να μη γαμήσουμε ξανά
παόκια στο βορρά.
Τα πάρτυ όμως δεν τέλειωσαν
κι οι Γαύροι δεν ξενέρωσαν
για αυτό και όπου κι αν βρεθούν
αυτό θα τραγουδούν.
Μπαμπινιώτη ευχαριστώ
που έβγαλες το λεξικό
τον ΠΑΟΚ τον εβάφτησες
Βούλγαρο σωστό."


Υ.Γ.1 Τα τελευταία χρόνια έχω αποστασιοποιηθεί κάπως από το μνημόσυνο της θύρας 7 και το ψιλο-happening που γίνεται. Νομίζω όποιος θέλει αύριο το πρωί μπορεί να περάσει από το μνημείο και να κάτσει ένα λεπτό σιωπηλός και να τιμήσει τα παιδιά.

Υ.Γ.2 Αύριο το απόγευμα έχει και μπάσκετ στο ΣΕΦ πάλι με τον ΠΑΟΚ.

Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2016

Το κομμάτι


Σ' ένα προηγούμενο κείμενό μου, είχα γράψει πως μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους. Κυρίως θέλω να βλέπω πως συμπεριφέρονται και πως σκέφτονται.
 
Μεγαλώνουμε, προχωράμε κι ελπίζουμε να συναντήσουμε εκείνο το "κομμάτι που λείπει" και μας συμπληρώνει. Φτάνουν στιγμές (πολλές) που θαρρείς πως το βρήκες, μα καθώς κυλά ο χρόνος συνειδητοποιείς ότι το μέγεθος του σε ξεγέλασε, δεν χωράει στο κενό σου. Είναι πολύ-πολύ μικρότερο. Απλώς είχε πάρει τόσες ανάσες, τις είχε κρατήσει μέσα του κι είχε φουσκώσει τόσο, όσο χρειαζόταν για να σε ξεγελάσει, για να νομίζεις πως εκείνος ο άνθρωπος είναι εκείνο το κομμάτι που σου λείπει. Όταν περνά ο καιρός, αυτό ξεφουσκώνει και το "κομμάτι" γίνεται κομματάκι, άλλοτε αιχμηρό, άλλοτε πικρό κι αποδεικνύει πώς ήταν τόσο "λίγο". Επίσης, τα κομμάτια αυτά που ξεγελούν, δεν ξεγελούν εσένα ή εμένα, ξεγελούν τους εαυτούς τους. Όπως όλοι μας κατά καιρούς έχουμε ξεγελαστεί από εμάς τους ίδιους. Είτε από φόβο, είτε από δειλία. Τίποτε δεν λείπει σε κανέναν, δεν υπάρχουν μισά, δεν υπάρχουν κομμάτια - άνθρωποι που συμπληρώνουν κενά.
 
Υπάρχουν ολόκληροι εαυτοί που φοβήθηκαν να νιώσουν δυνατοί, υπάρχουν εαυτοί που έμαθαν να μην είναι αυτοκαθοριζόμενες οντότητες. Υπάρχουν εαυτοί που φοβούνται να ζήσουν μόνοι κι έχουν ανάγκη το αισιόδοξο και συναισθηματικό phrase status "υπάρχει κάπου εκεί έξω το άλλο μου μισό...". Δεν αποποιούμαι των δικών μου παρόμοιων αναγκών, των δικών μου συναισθηματισμών, ίσως κι εγώ -όπως και πολλοί εκεί έξω- έχουμε πέσει θύματα του εαυτού μας κι αυτής της ανάγκης. Γιατί εμείς δίνουμε χώρο σε ό,τι δεν αξίζει, κανείς δεν παίρνει χώρο από μόνος του, κανείς δεν σε πληγώνει αν εσύ δεν του δώσεις αυτό το δικαίωμα.
 
Ας φανταστούμε τους εαυτούς μας σαν ένα αιχμηρό αντικείμενο... που καθώς κυλάει στις μέρες και τους χρόνους, αρχίζει και στρογγυλεύει, ζυμώνεται καταλλήλως και φτάνει να γίνεται αυτάρκες και γεμάτο. Τότε, δεν αποζητά κανένα κομμάτι, τότε αποζητά άλλο ένα γεμάτο και αυτάρκες κομμάτι να κυλιστούν πλάι πλάι και να μοιραστούν το δρόμο, το κρεβάτι, την ίδια τη ζωή.

Πρέπει λοιπόν να σταματήσουμε να πιστεύουμε σε πρίγκιπες και πριγκίπισσες και να δούμε την πραγματικότητα κατάματα.
 
 

Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2016

Ο "Εισιτηριάκιας" και οι αναμνήσεις ενός οπαδού.

Χθες λοιπόν αφού είδαμε το μπασκετάκι στην "πασαρέλα" και ενώ σκάσαμε από την κακή εμφάνιση πάνω στο σχολιασμό με φίλο, έρχεται ο άλλος ο "Εισιτηριάκιας" χαλαρός με χτυπάει στην πλάτη φιλικά και αρχίζει ο διάλογος:

- Μανώλο παίζει εισιτηριάκι με βάζελο;
- Βεβαίως και παίζει.
- Θα βρούμε 3-4;
- Εύκολα!
- Μεχρι 30€, τι ώρα ειναι την Δευτέρα το παιχνίδι;
- Τα εισιτήρια έχουν 5€ και παίζουμε Κυριακή στις 17:30, Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός, γυναικείο μπασκετ.
- Όχι ρε, αντρικό θέλω την Δευτέρα να τους γαμήσουμε.
- Δεν ξέρω αν προλαβαίνεις για συνδρομή otetv αλλιώς πήγαινε σε κάνα καφενέ... και μην με ξαναενοχλήσεις.

Και η ανάμνηση... 

Κλειστό Γλυφάδας 2001, τελικός πρωταθλήματος βόλεϊ και μέσα δεν πέφτει καρφίτσα! Σαν χθες θυμάμαι την ανυπομονησία που είχα από το πρωί για να βρέθω εκεί μέσα.


Αυτά και για όσους το παίζουν χούλιγκανς του ίντερνετ και γαμάνε με ξένα αρχίδια, βλέποντας βιντεάκια στο youtube από "πεσίματα".

Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2016

Όσοι επιμένουν στο "μεγάλο", χάνουν το "μεγαλείο" τους

Ομολογώ πως είμαι περίεργος άνθρωπος. Παρατηρώ εντόνως τους ανθρώπους, τις εκφράσεις τους, τις κινήσεις του, ακόμη και όταν μιλούν ή ψιθυρίζουν. Κάποιο το λένε περιέργεια, εγώ πάλι το κάνω γιατί με αφορά πολύ ο τρόπος σκέψης των ανθρώπων. Πείτε το μανία, πείτε το λόξα. Για τσιγάρα θα με στείλεις και θα πιάσω συζήτηση με τον περιπτερά για να μάθω τη γνώμη του για το όποιο θέμα. Έτσι είναι η φτιάξη μου πώς να το κάνουμε;

Χθες το βράδυ βρέθηκα σε μία παρέα όπου σχολίαζε τις σχέσεις αντρών-γυναικών. Αφού άκουγα προσεκτικά –ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΔΙΑΚΟΨΩ- στο τέλος κάνω σε δύο κορίτσια τη συγκλονιστική ερώτηση "Πώς θες να είναι ο άνθρωπος σου;!". Κι η άλλη μου έδωσε σαφή απάντηση. Μου μιλούσε για κανά πεντάλεπτο για ύψος, χρώμα μαλλιών, οικονομική κατάσταση και αυτοκίνητο. Επιφάνεια, με μια λέξη.  "Εσύ;" Με ρωτάει... Άναψα τσιγάρο, χαμογέλασα, σηκώθηκα και πήγα στη μπάρα να μιλήσω με τον Πάνο για τον Ολυμπιακό.

"Πώς να τον θέλω γλυκιά μου;! Υπάρχουν καλούπια;". Από αλλού ξεκινάει το βάσανο που γίνεται βάλσαμο, όχι από τα ύψη, χρώματα και σωματότυπους. Από τα έσω. Δεν θέλω δικηγορίνες, γιατρίνες και λεφτούδες. Αλλά κάποια που να κοπιάζει εντός της και να ζυμώνεται μέρα με τη μέρα. Κάποια που να την τρώει ένα σαράκι στην ψυχή κι αυτό το μάτι να 'χει βάθος. Κάποια που να αγωνιά που άργησα, να ανησυχεί που δεν έφαγα ή γιατί έβρισα τόσο σήμερα. Κάποια, που να μπορεί να βρίσκει νόημα στο αγουροξυπνημένο πρωϊνό με έναν καφέ στο τραπέζι κοιτάζοντας τα μάτια ο ένας τον άλλον χωρίς να χρειάζεται να μιλήσουμε. Κάποια που να θέλει να αποβλακώνεται μαζί μου μπροστά στο χαζοκούτι και να βλέπουμε τηλεκύβο ακόμη και στις τρεις τα ξημερώματα. Κάποια, που απλώς δεν θα μπορεί να περνά το ίδιο καλά χωρίς εμένα. Κάποια, που δεν θα ντρέπεται να μιλάει για μένα.

"Μαλακίες" θα μου πεις, όλα αυτά τα κάνεις και μόνος σου. Ναι, αλλά δεν αφήνετε λέω εγώ τις ανωτερότητες μερικοί - μερικοί. Ο έρωτας είναι η πιο καλή ντόπα κι αν εκ φύσεως έχεις κάτι να σου τρώει τα σπλάχνα και βρίσκεις ενδιαφέρον "στο άπειρο του ουρανού και στην αμυγδαλιά που άνθισε έξω από το σπίτι σου" θα σε αφορά να κάνει κι όλα αυτά που κι από μόνος σου μπορείς.
Όχι λοιπόν στους τοκογλύφους του έρωτα. Όχι στους παρελθοντολάγνους του έρωτα. Αλλά δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβεις για το τί άνθρωπο ψάχνω. Κάποιον που να καίγεται ολάκερος. Μυαλό και ψυχή. Και στην "καταστροφή" θα είναι εκεί να μου δείχνει πάντα ότι υπάρχει ζωή, χρώμα κι ελπίδα ακόμη. Το πιάσες; Αλλά όταν μου εκφέρεις άποψη φιλενάδα και έχεις ένα davindoff slim στο χέρι (πες μου τι καπνό φουμάρεις εδώ κολλάει) τι να πιάσεις και τι να μας πεις;