Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2015

Πρωϊνά Συμπεράσματα

Διάβασα ένα κείμενο που λέγεται "Με Θεία Αγάπη, δεν χρειάζεται αυνανισμός" και πριν εκραγεί ο εγκέφαλος μου ένα έχω να πω...


Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015

Όταν οι τσόγλανοι γίνονται θρύλοι


Δέκα χρόνια συμπληρώθηκαν από τον θάνατο του μεγαλύτερου αλητάμπουρα των γηπέδων αλλά και εκτός αυτών, του καλύτερου 10αριού της Ευρώπης, ίσως και του κόσμου. Ένας παίκτης που έζησε τα πάθη του και τις εμμονές τους.

Simple the best.

"In 1969 I gave up women and alcohol. It was the worst 20 minutes of my life"

Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2015

Ξεμυάλισμα


Τελικά υπάρχουν κάτι "μπόμπιρες" που είναι τόσο ώριμοι. Να σκεφτείς σε βάζουν να κάτσεις στην θέση του συνοδηγού, μέσα στο ίδιο το αυτοκίνητο σου, γιατί έχεις πιεί πολύ και δεν θέλουν να κάνεις τη διαδρομή μόνος σου. Σε πάνε σπίτι τους, σε στριμώχνουν στο κρεβάτι τους και σ' αφήνουν να κοιμηθείς μαζί τους, άσχετα αν εσύ δεν κοιμάσαι από άγχος μη λερώσεις τον κόσμο τους.

Πρωϊνο Κυριακής λοιπόν το να συμμαζέψεις λίγο τα πράγματα τους (όσο μπορείς), να τους φτιάξεις ένα ζεστό καφέ, να άνοιξεις τα παράθυρα να μπει φως μέσα και ύστερα να τους ξυπνήσεις. Είναι το λιγότερο που μπορείς να κάνεις για να τους ευχαριστήσεις, που σε αφήνουν να μπεις στο διάφανο κόσμο τους, να θυμηθείς πολλά και να ξεχάσεις άλλα.

Όσο κάνει μπάνιο ο "μπόμπιρας" λέω να την κάνω, ευτυχώς δεν θα με κακοχαρακτηρίσει για την άγενεια μου να μην πω ούτε άντίο θα καταλάβει.


Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2015

Όταν ο οπαδισμός δημιουργεί τέχνη


Το παραπάνω βίντεο δείχνει όλη τη προεργασία που χρειάστηκε να γίνει ώστε να σηκωθεί το coreo στο ματς με τη Ντιναμό στο Καραϊσκάκη. Ο μόνος λόγος που κάνω την ανάρτηση είναι για τους πιτσιρικάδες που έρχονται στην 7 με κάτι μαύρα ρούχα Lonsdale και το κινητό στο χέρι να τραβάνε βιντεάκια και selfies ώστε να το παίζουν χούλιγκανς του διαδικτύου, δε μιλάμε για το δρόμο που αν δούνε κανά ντου θα κρυφτούν στους σκουπιδοτενεκέδες. Στην εφτά φοράμε ερυθρόλευκα και κινητά δεν έχουμε μαζί μας όταν πάμε γήπεδο, τ' αφήνουμε στο σπίτι.

Αν θες να συμμετέχεις στο παιχνίδι του οπαδού ΓΙΝΕ οπαδός στην πράξη και σεβάσου την κούραση, τον χρόνο και το χρήμα όλων αυτών των παιδιών που παιδεύονται για να σε κάνουν μάγκα την άλλη μέρα στην παρέα σου.


Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2015

Πάντα θα φυσάει ΚΟΝΤΡΑ ΡΕ ΜΟΥΝΙΑ

Χθες ήταν η τελευταία συναυλία των Active Member, κάποιοι τους είπαν low bap, κάποιοι στάθηκαν απέναντί τους λόγω του είδους της μουσικής τους. Οι Active Member όμως δεν ήταν το είδος της μουσικής αλλά ο κοινωνικοπολιτικός τους στίχος, η στάση τους στη ζωή και οι πράξεις τους. Ότι έκλεισε ο κύκλος δεν σημαίνει πως έκλεισαν τα μυαλά και οι ιδέες.

Ίσως από τα πιο συναισθηματικά φορτισμένα live που έχω πάει. Μπορεί τα ακούσματα μου να μην είναι στα κύματα της low bap σκηνής, αλλά οι Active Member ήταν κάτι το διαφορετικό για την ψυχολογία μου και πάντα θα είναι.

Πριν καιρό συζητούσα δύο φιλόλογους (με διδακτορικό κιόλας) και καταλήξαμε πως το "Φυσάει Κόντρα" θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία σαν νεοελλήνικό λογοτεχνικό επίτεγμα.

"Φυσάει κόντρα σε ολάκερη γη,
τ’ αγρια πετούμενα δε βρίσκουν πηγή,
δεν αντέχω της βολής τη σιγή.
Και δω απ’ τον τόπο που έζησα τη φυγή,
ρίχνω αλάτι στη βαθιά τους πληγή,
τάζομαι πρόσφυγας και σε καλό να μου βγει.

Γυρνάω στον κόσμο, πουθενά δε βλέπω ξένο όπου μένω.
Γυρνάω πίσω και από όποιον συναντήσω, μαθαίνω.
Δίνω, παίρνω, ανασαίνω από τα χρώματα, πληθαίνω,
από τ’ αρώματα μαγεύομαι και ταξιδεύω.
Γυρεύω για όλους μας το ίδιο όμορφο στέγαστρο,
φτιάχνω φωτιά για όποιον θέλει κόσμο αταίριαστο.

Για τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη, γκρεμίζω ουρανούς,
λυτρώνω μάνες και γιους.
Κάνω τη γλώσσα μου την πορφυρένια, ατόφιο μολύβι·
και την ψυχή μου ένα απέραντο από στίχους καλύβι.
Ρίχνω το κάστρο σας, φτύνω του άστρου σας την κόχη.
Γίνομαι αύρα αλμυρή και στερνοβρόχι.

Πάρε τα όχι και ξεκούρνιασε από αυτή τη γωνία
που στο κουφάρι σου πετάξαν τα κλεμμένα μ’ αφθονία,
άρνησή μου στομωμένη (πυρωμένη), λύσου καημένη,
γίνε κλωστή στην ανέμη τυλιγμένη
να σου δώσω μια, να γυρίζεις για πάντα και πάντα
να σου φυσάω πρίμα, κράτα μου αγάντα
μέχρι να βρούνε απάγκιο όσοι ζουν σε φυγή.
Καινούρια αρχή και σε καλό να τους βγει.

Σε καλό θα μου βγει κι ας τρίξουν οι σκαρμοί μου.
Έχω μαζί μου, σ’ αυτό το σάλεμα που κάνεις ψυχή μου,
την αυταπάρνησή μου, το μαγικό ραβδί μου,
κάνω τ’ αδύνατα να ξεπερνάνε τη φωνή μου.
Τιμή μου, λίγα μου βήματα σκίζουν τη λάσπη.
Πάρε τα χνάρια μου αντί για χάρτη
και στα μπαγκάζια σου μη στριμώξεις ντροπή,
ούτε σιωπή.

Υστερόγραφο: δε πιστεύω στη τύχη.
Όταν τα ψέματα πεθαίνουν, γεννιούνται ωραίοι στίχοι
και γλυκαίνουν το μίσος στους ιχνανθρώπους
ή τους πετάνε για πάντα μες στους πανέρημους τόπους.
Λόγια κρυμμένα μου, θρυμματισμένα μου
κάνατε απόσβεση σε όσα είχα μέσα μου.
Σύξυλη η μπέσα μου μπροστά στη βρωμικη ιστορία,
μύθος απέθαντος και ωμή αλληγορία.
Περιγελάστε με, δειλοί, ξεχάστε με,
πλέξτε με φιτίλι και ανάψτε με·
μέσα στην πλάνη σας ένα όνειρο ατόφιο θα εκραγεί
ζωής κραυγή και σε καλό να μου βγει."

Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2015

Ετεροχρονισμένη ανάρτηση


Κάτι η δουλεϊα χθες, κάτι ότι πήγαμε στο μπάσκετ μετά δεν πρόλαβα να γράψω.

Η μνήμη είναι το σημαντικότερο στην ανθρώπινη ύπαρξη. Μιμιτικά όντα είμαστε. Και η μίμηση θέλει μνήμη. Μας μαθαίνει να μιλάμε, να σκεφτόμαστε και να υπάρχουμε. Μας μαθαίνει ότι κάποιοι βάζουν τη ζωή τους πιο κάτω από την ιδεολογία τους. Ο Guy Fawkes λοιπόν, στις 5 Νοεμβρίου το 1605 προσπάθησε να ανατινάξει τον Βασιλιά της Αγγλίας, το τότε κοινοβούλιο μαζί με τους αριστοκράτες που τυρρανούσαν τον λαό.

Κάτι παρεμφερές έγινε και την περίοδο των Δεκεμβριανών όταν ο ΕΛΑΣ είχε τη δυνατότητα να ανατινάξει τη Μεγάλη Βρετανία και μαζί τον Τσόρτσιλ, το επιτελείο του και την κυβέρνηση Παπανδρέου. Δυστυχώς όμως τελευταία στιγμή ματαιώθηκε. Αυτή η άτιμη γραμμή του πουστο-κόμματος να μας χαλάει πάντα τα σχέδια.