Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2015

Oh let me see your beauty when the witnesses are gone


Υπάρχουν άτομα στη ζωή μου, που κατέκτησαν από μόνας τους την περίοπτη θεση στην καρδιά μου. Η ομορφιά τους ήταν καθηλωτική. 

Σήμερα ένα από αυτά τα άτομα, με μια υπέροχη "μούτσκα" οπώς συνηθίζει να λέει έχει γενέθλια και χαίρομαι πολύ όταν κάνω αναφορά στο συγκεκριμένο άτομο. Σημαίνει πως δεν πήγε στράφη ο κόπος της αγάπης, της συντροφικότητας, της ανασφάλειας του να βαράς σκοπιά μήπως ξαφνικά, φύγει από δίπλα σου. Βέβαια μιλάμε για μεγάλο μούτρο που δύσκολα το περιορίζεις σε ένα μέρος. Αλλά τι να κάνουμε το αγαπάμε και έτσι, οι επιλογές μας άλλωστε είναι ελευθερία μας. (:


Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2015

Οι παρελάσεις ατιμάζουν τα αντάρτικα!

28 Οκτωβρίου, ημέρα έναρξης της κατοχής αλλά και του πολέμου εναντίων των Γερμανών. Είμαστε οι μόνοι που ΔΕΝ γιορτάζουμε την μέρα της απελευθέρωσης 12 Οκτωβρίου '44.
Λογικό, λογικότατος εορτασμός από μια κοινωνία που θέλει να είναι υποδουλωμένη στη Γερμανική Ναζιστική κυριαρχία. Τί θα γιόρταζε...; την απελευθέρωσή της που κατά βάση πραγματοποιήθηκε από το ΚΚΕ και την Αριστερά; Όχι την αριστερά που (θεωρητικά) έχουμε σήμερα, αλλά από την άλλη, την καλή, αυτή του βουνού, των όπλων, του Άρη, του Ζέρβα, του Τζαβέλα.
Την απελευθέρωση της Ελλάδας την οφείλουμε στο ΚΚΕ άσχετα αν συμφωνούμε ή όχι μαζί του. Άσχετα από τα όσα λάθη έχει κάνει και συνεχίζει να κάνει, άσχετα αν έγιναν από τους μεγαλύτερους προδότες της ιστορίας και τρίζουν τα κόκκαλα του Άγι Στήνα.
Αλλά ρε γαμώτο, την υποδούλωσή σου δεν μπορείς να τη γιορτάζεις εκτός και αν συντάσεσαι με τους κατακτητές ή αν οι κατακτητές έχουν κυριαρχήσει τόσο πολύ που μπορούν και σου αλλάζουν τη μνήμη και την πραγματικότητα, με τα κανάλια και τα βιβλία που διδάσκονται στο σχολείο.

Για τους Ήρωες λοιπόν, αυτούς που έδωσαν το πόλεμο για την απελευθέρωση. Χωρίς ίχνος εθνικής συνείδησης παρά μόνο ταξικής. Γιατί μόνο αυτό μπορεί θεωρηθεί απελευθέρωση. 

Οι πόλεμοι είναι πάντα ταξικοί.


Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2015

Στο Ρελαντί


Εύκολα, απλά και ήσυχα. Για τη Γ' Εθνική μια χαρά ομάδα είναι το αεκάκι για να νικήσει όμως τον Ολυμπιακό είναι πολύ μικρή ομάδα.

Πάμε Ζάγκρεμπ τώρα για το διπλό και ας μην έχουμε οπαδούς μιας και η αστυνομία της Κροατίας, το δήλωσε σαν κόκκινο συναγερμό αν βρισκόμασταν εκεί. Δεν πειράζει...

Υ.Γ. "Κοίτα να δεις μαλάκα Κοντονή όλοι οι σύνδεσμοι θα μείνουν ανοιχτοί. Ο νόμος σου να ξέρεις δεν περνάει και η 7 από ΠΑ-ΝΤΟΥ θα σκάει." ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΤΑ ΦΙΛΑΘΛΟΥ, ΟΧΙ στην στοχοποίηση του κάθε οπαδού. Ελεύθερες μετακινήσεις σε όλα τα γήπεδα.

Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2015

Mood of these days


Κάποιοι κυκλοφορούμε ακόμη με βερμούδες και μαγιό, οι "καλοχειμωνάκηδες" κρύβονται -και καλά κάνουν- είμαστε άφραγκοι και τα μετράμε για τσιγάρα. Βοηθάμε πρόσφυγες όπως μπορούμε, οι εφημερίδες επιβεβαιώνονται επιτέλους για κωλόχαρτα, σπαταλάμε τα τελευταία μας ευρώ στις μπύρες. Γελάμε με τους κολλητούς μας, ανοίγουμε ατέρμονες πολιτικές συζητήσεις, βλέπουμε ντοκιμαντέρ, μαγειρεύουμε ότι έχει το ψυγείο.

Συμπέρασμα; Δεν ξέρω αν υπάρχει. Η κριτική σκέψη θα μας σώσει μάλλον. Κι ο έρωτας. Οπωσδήποτε!

Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2015

Έγχρωμη Ζωή


Χαίρομαι τόσο πολύ για κάποιους ανθρώπους μου και ιδιαίτερα για κάποιες πολύ συγκεκριμένες γυναίκες. Εκείνες που όταν σου μιλάνε μένεις να τις κοιτάς σαν μαλάκας και οι μύγες να χάσκουν μέσα στο ανοιχτό σου στόμα. Μιλάνε όσο θέλουν και τα λόγια τους είναι ξεκάθαρα, χωρίς υπεκφυγές και ψέματα, παντελονάτα. Γίνονται τόσο διάφανες που δεν μπορούν να σου κρύψουν τίποτα. Και το κυριότερο μένουν εκεί δίπλα σου, να δίνουν χρώμα, όταν τα πράγματα σκουραίνουν... άλλωστε "η Ζωή μόνο έτσι είναι ωραία" και εμένα από μικρό με έλκυαν οι γλυκές συμμορίες.



"Οι συμμορίες της ασφάλτου ακολουθούν τα βήματα της 
εκεί στον ουρανό του σμάλτου, στην εκκλησία της Αστάρτης
Μπήκα κρυφά μες στ’ όνειρο της, μες στο παλάτι του Ασσίνη 
ακούω πάλι το σφυγμό της, αναβοσβήνει"

Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2015

Τρα λα λα, τρα λα λα...


Λοιπόν, έχουμε και λέμε...

Μπαοκ - Ολυμπιακός 0-2

Απέδειξαν για άλλη μια φορά πως είναι ντροπή των οπαδών, που την ώρα που οι αντίπαλοι πάνε να τιμήσουν τις ψυχές που είναι στον ουρανό αλλά και την οπαδική τους υπόσταση, αυτοί επέλεξαν να γυρισουν τις πλάτες τους. Προφανώς δεν άντεξαν να δουν το θέαμα. Για τα αγωνιστικά τώρα, η διαφορά κλάσης των ομάδων είναι κάτι παραπάνω απο εμφανής. Η μια ομάδα κατέβηκε για να παίξει ποδόσφαιρο και η άλλη ομάδα για να παίξει ξύλο. Μόνο έτσι μπορούσαν να διαχειριστούν τον αγώνα. Όσο για το διαιτητικό τριο υπήρχαν στιγμές μέσα στον αγώνα που ήταν προκλητικό απέναντι στον Ολυμπιακό. Ο παοκ σήμερα πήρε όσα σφυρίγματα έχει πάρει ο Ολυμπιακός τα τελευταία 15 χρόνια. Ακόμα και έτσι ευχαριστημένοι είναι με τα 2 μπαλάκια. Παρόλα αυτά, μου άρεσε πάρα πολύ που η ομάδα, συμπεριφέρεται ως ΟΜΑΔΑ σε κάθε στιγμή και το απέδειξε για άλλη μια φορά.

Υ.Γ.1 Και επίσημα πλέον το γυναικείο μπάσκετ στην ζωή μας.
Υ.Γ.2 Η πρώτη κούπα είναι γεγονός. Το γυναικείο πόλο νίκησε την βουλιαγμένη και κατέκτησε το τουρνουά του ΣΕΔΥ
Υ.Γ.3 Μπαόκια, ΓΑΥΡΟΣ είναι ο μπαμπάς σας!

Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2015

Και ντάμπα ντούμπα...

Νίκη και πάμε παρακάτω, δεν υπάρχουν περιθώρια, για απώλεια βαθμών φέτος. Νίκη όχι για να πάρουμε το πρωτάθλημα, αλλά για την τιμή του σήματος και την τιμή των οπαδών. Βάλτε τα πόδια στη φωτιά σαν να μην υπάρχει αύριο.

Υ.Γ. Στο Πειραιά δεν βρίζουμε Νεκρούς, γιατί έχουμε μάθει να τους τιμάμε, αυτό θα κάνουμε και σήμερα.

Υ.Γ.2. Κι ύστερα κυνηγητό έξω από το Ποσειδώνιο.... τι να πρωτοθυμηθούμε, Αλαμάνα, Θεσσαλονίκη, Πειραιά, Καλλιθέα τι; Μήπως τα μακροβούτια στο λιμάνι;