Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015

Η ονείρωξη των διακοπών



Πόδια γεμάτα άμμο, βρεγμένα μαγιό, στάμπες αλατιού πάνω στα γυαλιά, ψάθες με υγρά σημάδια. Hakuna matata στον καρπό και τα πόδια Εκείνης, ο Τομ Ρόμπινς να αγκαλιάζει το δικό της βιβλίο. Αγουροξυπνημένη πρωϊνή "γκρίνια" από τη ζέστη. Αλμυρά φιλιά μέσα στη θάλασσα, σιωπηλό σεξ μη μας ακούσουν, η καύλα του μεσημεριού λίγο πριν τον ύπνο. Αναψέ μου ένα τσιγάρο, βράδια με αλκοόλ και το χαμόγελό της μέχρι τα ξημερώματα.


Τρίτη, 28 Ιουλίου 2015

Αργός Μπουνατσαδόρος

Αυτή η εβδομάδα κυλάει σε ρυθμούς αδείας και ήδη από το Σάββατο δε λέμε να χορτάσουμε θάλασσα, ειδικά όταν το Αιγαίο έχει γίνει μια τεράστια "λίμνη".


Αλλά και τα κοντινά δεν έιναι άσχημα...


Και συνεχίζουμε, όσο μπορούμε και όσο αντέχουμε.

Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015

Sometimes i dream about reality


Χθες ήταν μία από τις καλύτερες συναυλίες της ζωής μου. Ο κόσμος απίστευτος όλη μα όλη την ώρα που ήταν ο Manu στη σκηνή τραγουδούσε και χόρευε, το αλκοόλ και τα τσιγάρα, μικρά και μεγάλα πήγαιναν και έρχοντουσαν, υπήρχε ενθουσιασμός, ευτυχία και αγάπη στις παρέες. Τι άλλο μπορείς να ζητήσεις;

Για κάποιους που πάντα θα παραπονιούνται χθες ΔΕΝ μας ένοιαζε ο ήχος, ΔΕΝ μας ένοιαζαν τα φώτα, ΔΕΝ μας ένοιαζε ο χώρος... χθες βρεθήκαμε εκεί για να κάνουμε πάρτυ και το κάναμε. Περάσαμε καλά γνωρίσαμε ανθρώπους, πειράξαμε κόσμο, γελάσαμε, κάναμε μαλακίες χωρίς φόβο για το αν θα τσαλακωθούμε, είδαμε άτομα που είχαμε χάσει για πολύ καιρό, δώσαμε πολλές αγκαλιές και ανταλλάξαμε πολλά φιλιά ακόμη και με πρώην γκόμενες που υπό άλλες συνθήκες θα μας έσπαγαν το κεφάλι. :P 

Πάντα τέτοια.

"La resignación es un suicidio permanente"  

Υ.Γ. Τα παιδιά που διαφήμιζαν τα DUO και ήταν ντυμένοι σαν μπάτσοι που έκαναν έλεγχο μας "τρόμαξαν" για μια στιγμή. Κοντέψαμε να φάμε τα "τζιτζίκια", όταν τους είδαμε! :P 


Τρίτη, 21 Ιουλίου 2015

Φτιάξτε τα "πυροφάνια" γι' αύριο


Λίγες ώρες έμειναν και είμαστε ήδη σε ρυθμούς. Αύριο θα γίνει τρελό πάρτυ, γιατί καλοκαίρι χωρίς Manu, φίλους, χαμόγελα, αγκαλιές και αλκοόλ δεν γίνεται.
 
Manu Chao, φούντες, ξύδια και τρελά ταξίδια... ή όπως λέει ο ίδιος, Welcome to Tijuana, tequila, sexo y marijuana.



Ραντεβού στη Μαλακάσα μετά τη δουλειά.

Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2015

Γιατί έχω την συνείδηση μου καθάρη


Το πρόβλημα δεν είναι ο Τσίπρας, ούτε η Αριστερά, ούτε ο Σόιμπλε, ούτε η Μέρκελ, ούτε το ΔΝΤ, ούτε οι Τράπεζες, ούτε η ΝΔ/ΠΑΣΟΚ/ΠΟΤΑΜΙ, ούτε το ΚΚΕ, ούτε ο Πούτιν, ούτε η Αμερική, ούτε οι εξωγήινοι, ούτε και ο Θεός φυσικά. Το πρόβλημα είναι η ταξική συνείδηση που ΔΕΝ έχεις.

Δεν πρόλαβες να την αποκτήσεις και δε σε κατηγορώ για αυτό. Ο καθένας ορίζει τη ζωή του και το τί θα κάνει με αυτή. Μέχρι τώρα μας έβλεπες στην τηλεόραση να κάνουμε πορείες, να φωνάζουμε, να τρώμε χημικά και ξύλο από την αστυνομία, να τα σπάμε, να κάνουμε μπάχαλα. Και πάντα είχες κάτι να πεις, μπαχαλάκηδες, ακροαριστεροί, γνωστοί άγνωστοι, μηδενιστές, κωλόπαιδα, πράκτορες, προβοκάτορες, ανώριμοι, βολεμένοι, επικίνδυνοι, ανθέλληνες. Αλλά και άλλα πολλά που άκουγες από την τηλεόραση -ενώ εγώ από τότε όταν συναντιόμασταν σου έλεγα "κλείστη, μην τους ακούς, σου λένε ψέματα!"-. Αλλά όχι, είμασταν οι εχθροί του κράτους, της πατρίδας, της τάξης και της ασφάλειάς σου και για αυτό πάντα είχες κάτι να πεις και πάντα κατέληγες στο γελοίο ίδιο συμπέρσμα, "καλά, δεν έχεις άλλη δουλειά εσύ;"

Όσο δεν υπήρχε η κρίση και είχες δουλειά και κάποια χρήματα ήμασταν αυτοί που εμποδίζαμε τον κανονικό ρυθμό της ζωής σου. Ένα σπίτι, μια γυναίκα, ένα αμάξι, δυο παιδια. Μόνο που δεν τον βλέπαμε για κανονικό ρυθμό και για αυτό θέλαμε να τον αλλάξουμε, ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ρυθμό, μη μπερδεύεσαι, δεν πιστεύω ότι μπορώ να σε σώσω και για την ακρίβεια ΔΕΝ ΘΕΛΩ!

Ξάφνου όμως είδες και συ ότι κάτι δεν πάει καλά. Αλλά δυστυχώς και ευτυχώς επειδή στο δρόμο γεννιούνται οι συνειδήσεις και το αίσθημα της αλληλεγγύης πάλι δεν τα απέκτησες, -δυστυχώς γιατί δεν τα απέκτησες και ευτυχώς γιατί μόνο εκεί γεννιούνται-. Στο πάρτυ που ίσως πήγες για το ΌΧΙ (το ΝΑΙ δεν υπάρχει σαν επιλογή) δεν ήταν δυνατό να αποκτήσεις ταξική συνείδηση αφού φώναζες για ενότητα, για εθνική συμφιλίωση και άλλα πατριωτικά ξεράσμαστα.

Για αυτό σου λέω, μην τρελαίνεσαι, μετά από χρόνια, πάλι στο δρόμο θα είμαι και θα με βλέπεις μαζί με τα παιδιά σου, στο απαρχαιωμένο σου laptop, από κάποια κρυφή κάμερα της αστυνομίας να προσπαθώ να μη με αλλάξει η γαμημένη αστική δημοκρατία που ζεις.

Και ξέρεις, όχι, δεν μπορώ να την αλλάξω. Το καταλάβα μετά την εφηβεία μου, το συνειδηοποίησα με αρκετή δυσκολία μετά από χρόνια. Αλλά για ένα πλέον προσπαθώ με νύχια και με δόντια, να μη με αλλάξει αυτή. Το λιγότερο που έχω για χρέος να κάνω απέναντι σε μένα και σε σένα. Να ξέρω που πατάω, τί λέω και τί μου συμβαίνει ακόμα και αν τρώω σούσι στο Κολωνάκι, αν πίνω κοκτέιλ στην Καρύτση, αν πίνω τσίπουρο στο Μεταξουργείο, αν βλέπω τις ειδήσεις των 8, αν πετάω πέτρες, αν προσπαθώ να βάλω φωτιά σε ένα ΑΤΜ, αν παίρνω στο κατώφλι κάποιον χρυσαυγίτη και αν κάθε που σε βλέπω, ενώ σε σιχαίνομαι από μέσα μου, σου δίνω ένα φιλί στο μάγουλο γιατί χάρηκα που σε είδα.

Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2015

Η εξώπορτα


Κάποιες φορές στις εξώπορτες των σπιτιών γράφονται οι πιο όμορφες ιστορίες. Έτσι στα ξαφνικά, απροειδοποίητα και σου ανατρέπουν όλο σου το είναι.


Κυριακή, 5 Ιουλίου 2015

Y soy rebelde!


Για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα, ΚΑΜΙΑ εξουσία ΔΕΝ βοήθησε ΠΟΤΕ το λαό. ΚΑΜΙΑ κυβέρνηση ΔΕΝ ήταν ΠΟΤΕ με τον λαό. Απλά πράγματα καπιταλισμού όλα αυτά, τα πάντα για το κεφάλαιο, τα πάντα για τα αφεντικά.

Τι περιμένεις λοιπόν τώρα εσύ από το δημοψίσμα; Τι περιμένεις από τον ΣΥΡΙΖΑ; Μήπως σου έχει δώσει την εντύπωση πως τα δικά του μέτρα είναι καλύτερα; Τα ίδια σκατά είναι.

Η ζωή λοιπόν δεν είναι μόνο ΟΧΙ ή μόνο ΝΑΙ έχει και τα δύο που πρέπει να τα σκέφτεσαι καλά πότε θα τα λες. ΝΑΙ στους ταξικούς αγώνες λοιπόν, ΝΑΙ στα αντάρτικα πόλεων, ΝΑΙ στο κάψιμο των τραπεζών, ΝΑΙ στον πόλεμο κατά του κεφαλαίου και των αφεντικών. ΟΧΙ σε ΚΑΘΕ μνημόνιο είτε ευρωπαϊκό, είτε ελληνικό, ΟΧΙ στους φασίστες/ρατσιστές, ΟΧΙ στα μέσα μαζική εξημέρωσης, ΟΧΙ σε κάθε είδους τρομοκρατία και φόβο που τεχνητά σου δημιουργούν.

Οι αγώνες δίνονται καθημερινά, σε όλα τα επίπεδα, προσωπικά και κοινωνικά. Μη περιμένεις μια Κυριακή για να στα λύσει. Να σκέφτεσαο πάντα πως οι δικοί σου αγώνες δεν είναι μόνο προσωπικοί, είναι αγώνες για όλα τα άτομα που αγαπάς.

Υ.Γ.1 Καλέ μου νοικοκύρη ΨΟΦΟ και ΚΑΡΚΙΝΟ!

Υ.Γ.2 Τσίπρα, άμα δεις τα σκούρα πες στον συγ-Καμμένο να βγάλει τα τανκς, τέτοιος αριστερός είσαι.

Υ.Γ.3 Κουτσούμπα, μη ξεχνάς καταβάθος είστε δεξιοί, τουλάχιστον έτσι έχει αποδείξει η ιστορία ΣΑΣ.

Υ.Γ.4 Ο σύντροφος και πολυαγαπημένος Manu έστειλε μήνυμα λίγο πριν ξανάρθει στην Ελλάδα. Τιμή μας για όλα.


Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

Η ματαιοδοξία της τσιμεντούπολης

Η αντίφαση ενυπάρχει, στον άνθρωπο και όσο σημαντικότερα είναι τα γεγονότα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε άλλο τόσο μυρίζουμε την ανάσα της αντίφασης που υπάρχει ήδη μέσα μας.

Για τον ενήλικα, τον μικροαστό, τον οικογενειάρχη και τον υπόδουλο στα "δήθεν πρέπει" και τις φτιαχτές ανάγκες, ο φόβος και η απόγνωση είναι πολύ σημαντικό κριτήριο, όπως η ελπίδα και τα όνειρα. Έτσι, ανάλογα όλοι μας έχουμε φόβους και όνειρα που μας οδηγούν. Ο φόβος δεν έχει ιδεολογία υπάρχει σε όλους μας.

Τίποτα δεν είναι άσπρο ή μαύρο. Έτσι τα "ναι" και τα "όχι" είναι από μόνα τους φασιστικά, αλλά μιας και προφανώς το "όχι" είναι η μόνη επιλογή υπάρχει πρόβλημα, αν είναι όντως η μόνη, τότε παύει να είναι επιλογή. Η ακουλουθία των σκέψεων μπορεί να συνεχιστεί στο άπειρο μόνο με τις αντιθέσεις, τόσο που στο τέλος θα νομίζουμε ότι είμαστε για δέσιμο.

Το μόνο για το οποίο είμαι σίγουρος, είναι ότι αυτή η μετατόπιση έπρεπε να γίνει, αυτό το κούνημα στις ζωές μας έπρεπε να γίνει, μόνο και μόνο γιατί δεν μπορούσε να συνεχιστεί άλλο αυτή η σαπίλα και η στασιμότητα. Πώς να το πω; Αυτό το τίποτα έπρεπε να σταματήσει, είτε με τον έναν είτε με τον άλλο τρόπο.

Απλά για τους δεξιούς, νεοφιλελέδες, κρυφοπασόκους, χρυσαύγουλα, μικροαστούς, οικογενειάρχες, πατριώτες, φιλήσυχους πολίτες, θρήσκους, ομοφοβικούς, πουριτανούς και ΛΟΙΠΟΥΣ ΦΟΒΙΚΟΥΣ απλά ψόφος. Ο τρόμος σας για τη Ζωή και την Ελευθερία, μας έχει γαμήσει τη ζωή και τα όνειρα.

Για τους αριστερούς, αντιεξουσιαστές/αναρχικούς απλά να μην αφήσουμε τον κάθε εξουσιαστή που αυτοαποκαλείται "αριστερός" να γίνει καθεστώς.

Δεν πιστεύω λοιπόν σε καμία κυβέρνηση και σε καμία εξουσία. Πίστευω μόνο στους ανθρώπους και στη δύναμη που κρύβουν μέσα τους, στην συλλογικότητα, και στις ενωμένες γροθιές.

Ψυχραιμία λοιπόν, όλα καλά θα πάνε. Δεν έχετε τίποτα για να χάσετε. Δεν έχετε τίποτα γενικά, γιατί σας τα έχουν πάρει όλα. Έχετε μόνο την δύναμη να νικήσετε τον φοβο σας. Μη γελιέστε κανένα δημοψήφισμα δεν μπορεί να κάνει κάτι από μόνο του. Άλλωστε "Ψηφοθηρία, λόγοι κι εμβατήρια ποτέ δεν έφεραν την αλλαγή..."

Υ.Γ.1 Μην στεναχωρίεστε για τα φράγκα που ίσως χάσετε από την τράπεζα, παλέψτε να κρατήσετε ΔΙΠΛΑ σας τους ανθρώπους σας. Η ζωή θα συνεχίσει να τσουλάει, οι ψυχές όμως που είναι δίπλα μας και παίρνουμε δύναμη θέλουν αγώνα για να κρατηθούν μαζί μας.

Υ.Γ.2 Κάποτε μου άρεσε να "τσακωνόμαι" με μια νηπιαγωγό για τα χαζά συνηθισμένα παιδικά τραγούδια που μάθαινε στα παιδιά. Εγώ ήθελα να μπολιάσει το μυαλό τους με ελευθερία. Πότε δεν βγάζαμε άκρη....




Τα παπαγαλάκια στην αυλή
παπαπαγαλίζουν κάθε αυγή.
Κάνουν ότι λένε οι αρχηγοί τους
τρώνε κι όλο το φαΐ τους

κι όταν σουρουπώνει κρυφακούνε
τους γειτόνους τι θα πούνε.

Κι ένας παπαγάλος πιο χοντρός
που ’ν ο των αρχηγών ο αρχηγός

κάθε μέρα βάζει τα καλά του
βγάζει βόλτα την κυρά του
κι όλες κι όλοι τον επροσκυνάνε
και στα μάτια τον κοιτάνε.

Μια παπαγαλίνα στην αυλή
παπαγαλίζει μοναχή της
Τον καλό της πήγαν μακριά της
κι όλο ζητάει τη μαμά της.

Θεέ μου βόηθα μας παντοτινά
να μην έχουμε αρχηγούς ξανά
να περνάει η ώρα μας σαν πρώτα
να περνάμε ελεύθερα την πόρτα
να μας δώσουν πίσω τα φτερά μας

το μπαμπά και τη μαμά μας.


Υπερασπίζομαι την Αναρχία!