Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Εσωτερική ζύμωση

Κάποιοι παρομοιάζουν την ένταση του Έρωτα με εκείνη του θανάτου. Εγώ πάλι θα τον περιέγραφα με τη λέξη "Ζωή", με εκείνες τις εσωτερικές εκρήξεις, με εκείνο το αέναο που δεν χωρά σε σπατάλες, ούτε σε πληθυντικούς ερώτων. Μα σε εκείνον τον έναν Έρωτα, που δυναμώνει ανεξέλεγκτα μέσα από τις εξομολογήσεις, παθιάζεται μέσα από το πλέξιμο των κορμιών και βαθαίνει με την τιμιότητα και τον αλληλοσεβασμό!
Τελικά, απλώς ή επιλέγεις την από κοινού, ή βαδιζεις μόνος.

Καλησπέρα, με μια εσωτερική "έκρηξη".


Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

Θρυλικά Κορίτσια


Κυπελλούχες Ελλάδος για 5 συνεχή χρονιά τα κορίτσια του Ολυμπιακού, 3-0 σετ κέρδισαν κάνοντας πλάκα στις "πράσινες" στον τελικό του Αγρινίου.

Ευχαριστούμε για όλα!

Ο Ερασιτέχνης του Ολυμπιακού όσο καιρό είναι υπό την καθοδήγηση της Θύρας 7 πάει από το καλό στο καλύτερο σε όλα τα τμήματά του, σε σχέση με άλλους συλλόγους που παραπέουν. Αυτό κάτι έχει να πει όσο υπάρχει μεράκι και στήριξη θα υπάρχουν και επιτυχίες. Η στήριξη όμως δεν είναι μόνο μέσω της κάρτας μέλους και της κάρτας φιλάθλου που "αναγκαστικά" βγάζεις για να πάρεις ένα διαρκείας στο ποδόσφαιρο ή ένα απλό εισιτήριο. Στήριζω σημαίνει βρίσκομαι κοντά, παρακολουθώ, φωνάζω, κάνω εξέδρα, χειροκροτώ. Όχι μόνο στους τελικούς ή στα ντέρμπι, και όταν έχει Σέρβους. Το Μελίνα Μερκούρη, το Παπαστράρειο δεν είναι κρυμμένα, ίσα ίσα η πρόσβαση είναι πανεύκολη. Και για όποιον θέλει τον βάζω και τσάμπα μέσα.

Υ.Γ.1 Ο Ερασιτέχνης ανήκει στην 7 Πρωτάθλημα και Κύπελλο ΠΟΤΕ και ΠΟΥΘΕΝΑ.

Υ.Γ.2 "Αμπελαλέ" και στο Αγρίνιο μου είπαν κάτι πουλάκια από τα Καμίνια. Λα λα λα λα λα λα και ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ.

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

Για την πατρίδα κι όλους αυτούς, που δεκάρα για σένα δε δίνουν

Καλέ μου Έλληνα κυρίως "αριστερούλη" μου, εσύ που σήμερα είσαι στην παρέλαση και χειροκροτείς μέσα στον ενθουσιασμό και τη συγκίνηση τους φρορούς της εξουσίας, να σου θυμίσω επειδή μάλλον ξεχνάς την ίδια σου την ιστορία, πως αυτό που σου πλασσάρουν σαν εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση του 1821,  στην πραγματικότητα ήταν μια κοινωνική/ταξική επανάσταση η οποία, μάλιστα, χαρακτηριζόταν από μεγάλη γλωσσική ανομοιογένεια.

Να σου θυμίσω επίσης πως οι παρελάσεις ξεκίνησαν επί δικτατορίας Μεταξά όχι κανενός "δημοκράτη". Τόσα χρόνια σε ψεκάζουν εθνική υπερηφάνια, σε ταϊζουν έθνος και φυλή για να μπεις στη γραμμή της καθημερινής παρέλασης, την ίδια ώρα που δεν σε αφήνουν να σηκώσεις κεφάλι και σε πηδάνε στη δουλειά, σου βάζουν να πληρώσεις φόρους ενώ δεν έχεις τα λεφτά, σε φοβίζουν, σε τρομοκρατούν, σου κλέβουν τη ζωή και εσύ τους κοιτάς.

Αλλά να ξέρεις για όλα αυτά δεν φταίει μόνο η πολιτική σκηνή του κράτους, αλλά και η παιδεία που σου δίνουν, όταν λοιπόν από το νηπιαγωγείο σε ντύνουν τσολιαδάκι και σουλιωτοπούλα και σε βάζουν να λες ποιηματάκια χωρίς οι ίδιες οι δασκάλες να ξέρουν το γιατί μη περιμένεις να αλλάξει κάτι.

Οι παρελάσεις βρωμάνε ΦΑΣΙΣΜΟ... μη το ξεχνάς. Η ίδια σημαία που θα ακολουθούν, μηχανικά και τιθασευμένα, οι μαθητές στην παρέλαση δεσπόζει επιβλητικά έξω από μια ελληνική τράπεζα. Η ίδια σημαία κυματίζει περήφανα έξω από το κοινοβούλιο της αστικής δημοκρατίας. Την ίδια σημαία κραδαίνουν οι φασίστες όταν δολοφονούν μετανάστες.

Φαντάζει ωραία καμμένη η σημαία.


Υ.Γ. Συγ-Καμμένε  βάλε τα τσάμικα και τα καλαματιανά να παίζουν να νιώσει εθνική υπερηφάνια ο λαός να χαρεί και ο Στελάκης και να αναστηθεί ο Γιωργάκης.


Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015

Ακριβή αξία

Η "ευτυχία" δεν συμβιβάζεται, οπότε αν πνίγεστε σε ένα "σιγά μην έρθει ό,τι ονειρεύτηκα", να είστε σίγουροι πως δεν θα έρθει ποτέ. Όταν έρχεται όμως, αναγνωρίζεται -η ευτυχία-. Συστήνεται στην καρδιά αμέσως. Δεν αφήνει δευτερόλεπτο να πάει χαμένο.

Καλημέρες...με βουτιά προς τα μέσα... και διασκευασμένο Δεληβοριά.


Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2015

Με τρολάρει η ζωή


Δουλεύω πολύ, πληρώνομαι λίγο. Ξυπνάω νωρίς, κοιμάμαι αργά. Πίνω πολύ και καπνίζω επίσης. Εε να βλέπω μια γκόμενα που γνώρισα την Κυριακή, δεύτερη συνεχόμενη φορά και να ξέρω πως δεν μπορώ να κάνω κάτι μαζί της... γάμησε με ρε φίλε!!


Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

Εν αρχή ἥν η τελεία...η τέλεια, τελεία.

Ζούμε στην εποχή της απόλυτης αναντιστοιχίας. Η τεχνολογία βαδιζει στην διηνεκή της εξέλιξη κι η ανθρωπιά μας, ψάχνει χώμα να φυτευθεί, με την ελπίδα να φυτρώσει κάτι. Από τη μία λοιπόν το smartphone στο χέρι να δουλεύει το 4G+ στο φουλ και να άλλαζουμε profile photos στο facebook κι από την άλλη πρωτόγονες συμπεριφορές όπως ρατσισμός, ξενοφοβία, ομοφοβία, γενικά αλλεργια μπρος στη διαφορετικότητα, η απιστευτη κι αναίτια βία και πολλά άλλα ακόμα. Μπράβο μας. Τώρα ας κάνουμε τον σταυρό μας και ας προσευχηθούμε σαν καλοί Χριστιανοί.

Σαν σήμερα πριν 27 χρόνια μας άφησε ο αγαπημένος μας Νικόλας. Κάποιοι το είπαν τρελό και τον έβαλαν στο περιθώριο για τη διαφορετικότητά του, τις ιδέες του και τον τρόπο ζωής του.


Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2015

Προς γονείς και παιδαγωγούς.

Τελικά αυτό που με ενοχλεί πιο πολύ είναι το "δεν πειράζει", από το σκασμένο σου, που πλακώνει στις σφαλιάρες ένα άλλο στο σχολείο κι εσύ λες "δεν πειράζει, παιδάκι είναι" και καταλήγει να γίνει τρόπος σκέψης σε όλα.

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015

Για μπάσκετ


Επειδή χθες είχαμε πάλι sold out και γεμίσαμε επιστήμονες στο ΣΕΦ, έχω να τους πω, πως όσοι παρακολουθούν τον Ολυμπιακό στο μπάσκετ και γενικά όσοι έχουν μια ιδέα απο Euroleague δεν παραξενεύτηκαν με την ήττα. Ήταν λογικό να χάσουμε μια φορά μέσα στο ΣΕΦ, ΠΑΝΤΑ χάνουμε ένα με δύο ματς στους Top-16. Οι υπόλοιποι που δεν ξέρουν τι συμβαίνει και έρχονται μόνο όταν παίζουμε με Σέρβους ή βαζέλες καλό θα ήταν να μη μιλάνε και κυρίως να μη γκρινιάζουν με την πρώτη στραβή, για να μην εκτίθονται. Ας μάθουν πρώτα ποια είναι η αλλαγή του Λοτζέσκι και ποιος πατάει καλύτερα στο 4άρι όταν δεν παίζει ο Πρίντεζης και μετά να κριτικάρουν.

Ο Ολυμπιακός χθες δεν ήταν κάκός στο στήσιμο, αλλά είχε την ατυχία να μη του βγουν κυρίως οι άμυνες, και εκεί την πάτησε, γιατί από κάποιο σημείο και μετά οι Τούρκοι είδαν το καλάθι σα βαρέλι και ότι πετούσαν έμπαινε και εκτός αυτού κέρδισαν και στα ριμπάουντ. Το λάθος χθες δεν ήταν η ήττα, αλλά πως η Φενέρ κατάφερε και πήρε τη χαμένη διαφορά πόντων που κερδίσαμε εμείς στο πρώτο ματς. Χθες πολλοί κακοί Σλούκας, Λοτζέσκι και Ντάρντεν και απελπιστικά μόνος στο "4" ο Πρίντεζης.

Προσωπικά δεν με προβλημάτισε τόσο η ήττα, γιατί πιστεύω σε αυτή την ομάδα του Σφαιρόπουλου καμία σχέση με αυτή του Μπαρτζώκα, έχει δώσει στο σύνολο πολύ καλά στοιχεία, δείχνει πως ειναι προπονητής και αυτό φαίνεται όποιος παρατηρεί τα time-outs και πως ο Σπανούλης ακούει τον προπονητή. Όχι όπως παλιά που ο Μπαρτζώκας έδινε εντολές και ο Σπανούλης κοίταζε τις cheerleaders.

ΥΓ. Αν δεν πάνε και φέτος οι Τούρκοι στο Final 4 ας το αφήσουν το άθλημα, τις χορηγίες και τα τεράστια μπάτζετς.

Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2015

Εε το πηδάς κύριε δικάστα, ή δε το πηδάς;


Για το αγωνιστικό μέρος του χθεσινού ματς δε θα πω τίποτα, όποιος έχει μάτια βλέπει, οι άλλοι ας αρχίσουν τις παπαροφιλοσοφίες. Ένα μόνο πράγμα, όσο αναφορά τον Ολυμπιακό και το έγραψα και μετά το παιχνίδι με τη βαζέλα. Αυτή την ομάδα έχουμε φέτος έτσι θα παίζουμε, με αυτή την απόδοση και αυτή την τακτική. Ας μην επαναλαμβάνουμε συνέχεια τα ίδια και τα ίδια.

Και πάμε τώρα στα άλλα, τα καλά γιατί από χθες το βράδυ στο ραδιόφωνο και στο ίντερνετ έχω ακούσει και έχω διαβάσει Ο,ΤΙ μαλακία μπορείς να φανταστείς. Σοβαρά τώρα, υπάρχει άνθρωπος που θεωρεί οτι για τα "επεισόδια" στο ΟΑΚΑ με την "κούλα" και στη Λεωφόρο με τη βαζέλα φταίει ο Περέϊρα; Και το ρωτάω για να δω μέχρι που μπορεί να φτάσει η αντι-Ολυμπιακή μαλάκυνση! Γιατί εγώ αλλιώς τα έχω μάθει τόσα χρόνια, άσε που κάθε φορά, ειδικά σε τέτοια ματς όλοι για τις ευκαιρίες ψάχνουμε...

ΥΓ. Αν αυτό το πεντακάθαρο γκολ το έβαζε οποιαδήποτε άλλη ομάδα κόντρα στον Ολυμπιακό δε θα γινόταν τόση ανάλυση. Τώρα, όλοι κατά 99% λένε πως οκ μπήκε με το στήθος αλλά κρατάνε και μια αμφιβολία για χέρι, επειδή δεν είναι ξεκάθαρο το replay.

Τρίτη, 10 Μαρτίου 2015

Τους δρόμους κόκκινους θα βάψω, γιατί μου πήρες τα μυαλά

90 χρόνια ΘΡΥΛΟΣ...

Το Πασαλιμάνι σήμερα το βράδυ, τα λόγια είναι περιττά. 

It's all over now, baby blue


Λένε πως η αμοιβαιότητα στον έρωτα είναι η εξαίρεση στον κανόνα. Στον κανόνα της μονομερούς επικράτησης. Γι'αυτό τελειώνει, γι'αυτό αναλωνόμαστε σε ανάσες, κορμιά, στιγμές και λέξεις. Δεν αντέχουμε να μην νιώθουμε ή έστω να μην νιώθει κάποιος για εμάς. Πλημμυρίζει το μέσα μας, η ανάγκη και η ανασφάλεια και δεν αφήνουμε χώρο για την εξαίρεση του κανόνα. Κι όμως ο πραγματικός, ο απαράλλαχτος, ο μεταρσιωτικός έρωτας φωλιάζει στην αμοιβαιότητα. Φωλιάζει στο δύο που γίνεται ένα, στον ενικό που παραδίδει τη σκυτάλη στον πληθυντικό. Γι αυτό και δεν μπορεί να είναι πάνω από ένας. Εε, ας ζήσουμε αναζητώντας τον.


Κυριακή, 8 Μαρτίου 2015

Για τις γυναίκες, αλλά και για τους άνδρες


Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας σήμερα, από χθες κάτι πήρε το μάτι μου. Στα μαγαζιά γινόταν χαμός από κοριτσοπαρέες, ξέρετε αυτές του Cosmopolitan και "πως θα του σηκώσεις τον πούτσο μόνο με το βλέμμα" και οι άλλες οι φεμινίστριες που "καίνε τα σουτιέν τους". Ένταξει, οκ το δέχομαι.... υπάρχουν όμως και Εκείνες που δεν βάζουν ταμπέλες. 

Εκείνες που αγωνίζονται καθημερίνα με όλους και με όλα, είναι Εκείνες που έχουν το θάρρος της γνώμης τους, είναι Εκείνες που συντηρούν μόνες τους οικογένειες και παιδιά. Είναι Εκείνες που ζουν και παλεύουν για τη ζωή τους, τα δικαιώματα τους και τα θέλω τους σε όποιο επίπεδο. Είτε προσωπικό, είτε κοινωνικό, είτε... είτε... είτε. Χρόνια πολλά σε κάθε γυναίκα που ξέρει και συνειδητοποιήσει πως δεν υπάρχουν "φύλα" στον αγώνα. Χρόνια πολλά σε κάθε Κωνσταντίνα Κούνεβα, χρόνια πολλά σε κάθε Κατερίνα Γκουλιώνη.

Όσο για τους άνδρες ας προσπαθήσουμε να γίνουμε λιγότερο σεξιστές με τις γυναίκες και να κοιτάμε να παλεύουμε να γαμήσουμε τη γυναίκα που πραγματικά θέλουμε.

Τρίτη, 3 Μαρτίου 2015

Απάντηση στο "Λαχταρώ" της Sarah Kane

Ξεσκονίζοντας τα συρτάρια μου, έπεσα πάνω σε ένα χειρόγραφο "διασκευασμένο" κείμενο της Sarah Kane κάθησα και το ξαναδιάβασα μετά από χρόνια και αυτομάτως μου ήρθαν στο μυαλό οι στίχοι των Jolly Roger.

Ρε παιδί μου..
-κοίτα,
Εγώ ήθελα να σου μάθω πολλά
για την ζωή, τους ανθρώπους, τα πολιτικά, τα βιβλία και άλλα τέτοια
όπως γίνεται συνήθως στις ταινίες που σου μάθανε τον έρωτα.
Να ζήσουμε συναρπαστικά, να κάνουμε άγριο σεξ
και να γελάμε με τ’ ανθρωπάκια λέγοντας αστεία που θα καταλαβαίνουμε μόνο εμείς.
Να σου πουλάω μούρη, αλλά να μην ψαρώνεις και να με γειώνεις με μια ατάκα του τύπου:
“Χέσε μας ρε μωρό μου, σε ξέρω καλύτερα κι απ’ την παλάμη μου.”
Να καθόμαστε στο κρεβάτι τα μεσημέρια εσύ να κοιμάσαι πάνω στο στήθος μου
κι εγώ να διαβάζω τα δικά μου.
Να πίνουμε καφέ και να παίζουμε τάβλι σε κάποιο μπαλκόνι
με θέα άλλα μπαλκόνια που αράζουν γέροι που περιμένουν στωικά να 'ρθει η ώρα τους.
κάποιο μεσημέρι κάποιου καλοκαιριού τότε που η ζέστη λιώνει τους δείκτες των ρολογιών
και οι ώρες περνάνε απαρατήρητες.
Αλλά ρε γαμώτο ήτανε λάθος το timing
κι εγώ είχα τα δικά μου κι η μετεφηβεία σου δεν βοηθούσε καθόλου
και μάλλον δεν είμαστε και όσο ενδιαφέροντες νομίζουμε, εν τέλει.
Κι ίσως θα 'πρεπε να συμβιβαστούμε μ' αυτό. Ίσως κι όλες οι σχέσεις να 'ναι έτσι
άλλες περισσότερο κι άλλες λιγότερο.
Ίσως να κάνουνε κι όλα τον κύκλο τους Και "χαίρω πολύ" πρέπει να δεχτώ την πραγματικότητα ως έχει
και βάσει αυτής να πορεύομαι.
Μα να… είναι αυτή η περίεργη σχέση μου με το τέλος
οποιοδήποτε τέλος που ποτέ δεν μπόρεσα να χωνέψω
Θες να “συνεχίσουμε να τα λέμε” παρόλ' αυτά κάποια στιγμή
Καλά θα δούμε.

ΥΓ. Το μέρος που χαιρετηθήκαμε για πρώτη φορά
έτυχε να είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό που χαιρετηθήκαμε την τελευταία.
Ένας πεζόδρομος έξω από έναν σταθμό του ηλεκτρικού. Να που ζήσαμε κι εμείς
οι χλιαροί κάτι που να θυμίζει ταινία!




Να, που αισθάνονται και οι ανώριμοι. (:
Να σκεπάζεσαι. Καληνύχτα...