Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2015

Γιατί έχω την συνείδηση μου καθάρη


Το πρόβλημα δεν είναι ο Τσίπρας, ούτε η Αριστερά, ούτε ο Σόιμπλε, ούτε η Μέρκελ, ούτε το ΔΝΤ, ούτε οι Τράπεζες, ούτε η ΝΔ/ΠΑΣΟΚ/ΠΟΤΑΜΙ, ούτε το ΚΚΕ, ούτε ο Πούτιν, ούτε η Αμερική, ούτε οι εξωγήινοι, ούτε και ο Θεός φυσικά. Το πρόβλημα είναι η ταξική συνείδηση που ΔΕΝ έχεις.

Δεν πρόλαβες να την αποκτήσεις και δε σε κατηγορώ για αυτό. Ο καθένας ορίζει τη ζωή του και το τί θα κάνει με αυτή. Μέχρι τώρα μας έβλεπες στην τηλεόραση να κάνουμε πορείες, να φωνάζουμε, να τρώμε χημικά και ξύλο από την αστυνομία, να τα σπάμε, να κάνουμε μπάχαλα. Και πάντα είχες κάτι να πεις, μπαχαλάκηδες, ακροαριστεροί, γνωστοί άγνωστοι, μηδενιστές, κωλόπαιδα, πράκτορες, προβοκάτορες, ανώριμοι, βολεμένοι, επικίνδυνοι, ανθέλληνες. Αλλά και άλλα πολλά που άκουγες από την τηλεόραση -ενώ εγώ από τότε όταν συναντιόμασταν σου έλεγα "κλείστη, μην τους ακούς, σου λένε ψέματα!"-. Αλλά όχι, είμασταν οι εχθροί του κράτους, της πατρίδας, της τάξης και της ασφάλειάς σου και για αυτό πάντα είχες κάτι να πεις και πάντα κατέληγες στο γελοίο ίδιο συμπέρσμα, "καλά, δεν έχεις άλλη δουλειά εσύ;"

Όσο δεν υπήρχε η κρίση και είχες δουλειά και κάποια χρήματα ήμασταν αυτοί που εμποδίζαμε τον κανονικό ρυθμό της ζωής σου. Ένα σπίτι, μια γυναίκα, ένα αμάξι, δυο παιδια. Μόνο που δεν τον βλέπαμε για κανονικό ρυθμό και για αυτό θέλαμε να τον αλλάξουμε, ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ρυθμό, μη μπερδεύεσαι, δεν πιστεύω ότι μπορώ να σε σώσω και για την ακρίβεια ΔΕΝ ΘΕΛΩ!

Ξάφνου όμως είδες και συ ότι κάτι δεν πάει καλά. Αλλά δυστυχώς και ευτυχώς επειδή στο δρόμο γεννιούνται οι συνειδήσεις και το αίσθημα της αλληλεγγύης πάλι δεν τα απέκτησες, -δυστυχώς γιατί δεν τα απέκτησες και ευτυχώς γιατί μόνο εκεί γεννιούνται-. Στο πάρτυ που ίσως πήγες για το ΌΧΙ (το ΝΑΙ δεν υπάρχει σαν επιλογή) δεν ήταν δυνατό να αποκτήσεις ταξική συνείδηση αφού φώναζες για ενότητα, για εθνική συμφιλίωση και άλλα πατριωτικά ξεράσμαστα.

Για αυτό σου λέω, μην τρελαίνεσαι, μετά από χρόνια, πάλι στο δρόμο θα είμαι και θα με βλέπεις μαζί με τα παιδιά σου, στο απαρχαιωμένο σου laptop, από κάποια κρυφή κάμερα της αστυνομίας να προσπαθώ να μη με αλλάξει η γαμημένη αστική δημοκρατία που ζεις.

Και ξέρεις, όχι, δεν μπορώ να την αλλάξω. Το καταλάβα μετά την εφηβεία μου, το συνειδηοποίησα με αρκετή δυσκολία μετά από χρόνια. Αλλά για ένα πλέον προσπαθώ με νύχια και με δόντια, να μη με αλλάξει αυτή. Το λιγότερο που έχω για χρέος να κάνω απέναντι σε μένα και σε σένα. Να ξέρω που πατάω, τί λέω και τί μου συμβαίνει ακόμα και αν τρώω σούσι στο Κολωνάκι, αν πίνω κοκτέιλ στην Καρύτση, αν πίνω τσίπουρο στο Μεταξουργείο, αν βλέπω τις ειδήσεις των 8, αν πετάω πέτρες, αν προσπαθώ να βάλω φωτιά σε ένα ΑΤΜ, αν παίρνω στο κατώφλι κάποιον χρυσαυγίτη και αν κάθε που σε βλέπω, ενώ σε σιχαίνομαι από μέσα μου, σου δίνω ένα φιλί στο μάγουλο γιατί χάρηκα που σε είδα.

4 σχόλια:

  1. Η αλήθεια είναι πως είσαι ο μόνος που δικαιούται να ομιλεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Mahler ολοι δικαιουνται να μιλησουν το θεμα ειναι πως απο λογια χορτασαμε, ωρα για πραξεις.

    Ακουω απο την Κυριακη το βραδυ και μετα αποψεις και διαφορες αλλες κωλοτουμπες και νιωθω σαν ισπανικο τατουαζ σε γυμνασμενο μπρατσο Ελληναρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Στη δική μου τη γενιά, την ταξική συνείδηση, πολλοί την είχαμε από παιδιά και κάπου στη διαδρομή την χάσαμε. Το λούκι μας κατάπιε, μας αφομοίωσε. Βάζω και τον εαυτό μου μέσα. Εντάξει, μπορεί να μην είμαι και τόσο πολύ σιχαμένη νοικοκυραία, αλλά μια αλλοτρίωση από το σύστημα την έχω υποστεί. Σύζυγος, παιδί, σκυλί, καμιά πορεία ή διαμαρτυρία και κανένα βιβλίο του Καστοριάδη, έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε. Επαναστατική γυμναστική για να μην πιαστώ από την τέλεια ακινησία.
    Να αντισταθείς όσο μπορείς και να το παλέψεις μέχρι τέλους να μείνεις όπως τώρα σε όλη σου τη ζωή. Και μακρυά από το λούκι.
    Σου δίνω ένα φιλί στο μάγουλο γιατί χάρηκα που σε ξαναβρήκα.
    Πραγματικά χάρηκα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αννα ολοι τρωμε την αλλοτριωση, δυστυχως, ελαχιστους εχω γνωρισει που παλευουν οπως στην αρχη (βλεπε Καιν). Μεγαλωνεις, κουραζεσαι, ονειροπολεις και ελπιζεις οτι εχεις μεταδωσει τις ιδεες σου στους νεους για να τις συνεχισουν.... Λαθος κανουμε. Ο αγωνας δεν γνωριζει απο "συνταξιοδοτησεις", ο αγωνας δεν γνωριζει απο κουραση.

    Ξερεις μια φορα το χρονο λιγο μετα τα γενεθλια μου ξαναβλεπω τα "κουρελια" του Νικολαιδη, και οσο μεγαλωνω ταυτιζομαι ολο και περισσοτερο. Με αυτο που ειπες λοιπον για το "λουκι" θυμηθηκα την ατακα του Βαλαβανιδη προς τον Τζουμα "Στα 40 αρχιζεις να ζεις μ' εκεινο τον περιεργο και συνεχη φοβο πως αν στριψεις στη γωνια του δρομου, υπαρχει κινδυνος να δεις τον εαυτο σου να ερχεται απο το απεναντι πεζοδρομιο να σε συναντησει. Αλλωστε, στο βαθος κανενας δεν μπορει να ξεφυγει απο τον εαυτο του."

    Οσο για τον "καραφλα" ασε γιατι θα τριζουν τα κοκκαλα του... ο ανθρωπος ηταν πολυ μπροστα μην κοιτας που του εδωσαν (με τα χιλια ζορια) εδρα το 89 στην Παντειο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή