Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2015

Καλή χρονιά και πάμε γι' άλλα

Ακούγομαι; Ακούγομαι; Ωραία!


Με ενημέρωσαν από το κοντρόλ ότι ήρθε η ώρα για την ανακοίνωση της τελευταίας μέρας του 2015.

Μέρες γιορτινές, λαμπάκια, δεντράκια κλπ. Υποθέτω πως δεν σταμάτησαν να τρέχουν τα οικονομικά μας -και όποια άλλα- προβλήματα επειδή είναι Χριστούγεννα. Αλλά σαν κάπως, κάτι, να δουλεύει για εμάς. Να διαχειρίζεται τα "όσα" μας πάνε πίσω και να καταφέρνουμε να "εξωραΐσουμε" κάπως την καθημερινότητα μας και να ξεπεράσουμε τα προβλήματα. Είδατε πως μπορούμε τελικά; Τα προβλήματα έχουν δυο προεκτάσεις. Ή λύνονται ή δεν λύνονται. Και στις δυο περιπτώσεις οφείλουμε να είμαστε ψύχραιμοι διότι η μιζέρια, η στεναχώρια δεν θα προσδώσουν τίποτε, ίσα μόνο που θα μας απομακρύνουν από άλλες ομορφιές. 

Κάπως έτσι λοιπόν, θέλω να ευχηθώ φως. Φως στις καρδιές, στις ψυχές μας και στο νου μας. Να είναι η πιο σημαντική παρουσία εντός μας έτσι ώστε να είμαστε πλημμυρισμένοι από παρουσίες αληθινών ανθρώπων που μπορούμε να κάνουμε όνειρα μαζί τους, που μετουσιώνονται σε πραγματικότητα και πολλές ζεστασιές. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που η λέξη παρουσία ενέχει τη λέξη "ουσία".
Οπότε με τη νέα χρονιά ας αλλάξουμε τη δική σας παρουσία, τις παρουσίες που επιτρέπεται να εισβάλλουν μέσα μας είτε είναι άνθρωποι, είτε συναισθήματα. Κι ας γεμίζει η ζωή μας μόνο με ουσία.

Εκ της διευθύνσεως λοιπόν, χρόνια καλά με μια χρονιά σαν τη μεγαλύτερη λεωφόρο, δρόμοι και ελευθερία... και μην ξεχνάτε πως σε όλα η απάντηση είναι η αγάπη αυτή δίνει ουσία ακόμη και στο φως.

Υ.Γ. Άγιε Βασίλη φέτος δε θέλω να σε βάλω σε έξοδα, φέρε κανά μανάρι να την ξαπλώσω κάτω να κάνουμε Ανάσταση αντί για Πρωτοχρονιά.

Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2015

Μαζί και όχι χώρια


Δεν βλεπόμαστε...Υπάρχουμε. Μαζί στο χώρο και το χρόνο. Μαζί σε όλα. Στα λάθη μας και τα σωστά μας. Στις χαρές μας και στις λύπες μας. Στις παραξενιές σου και στις παραξενιές μου. Σε όλα.
 
Είναι σπουδαίο να έχεις χτίσει μία τέτοια σχέση, μία αλήθεια σε γερά θεμέλια. Δεν είναι δύσκολο να την δημιουργήσεις και να την διατηρήσεις αν πηγάζει από την ψυχή. Αλλά είναι δύσκολο να αντέξει στο χρόνο, όταν γεννάται από υποχρέωση ή από συμφέρον.
Είναι σημαντικό να νιώθεις άνετα με κάποιον άλλο, χωρίς όμως να πρέπει να ζυγίζεις τις σκέψεις σου και να μετράς τα λόγια σου, να ρέουν από μέσα σου αβίαστα, να ξέρεις πως θα κρατήσει ό,τι αξίζει και η καλοσυνάτη ανάσα του θα φυσήξει τα άλλα μακριά.
Ο εγωισμός δεν χωρά σε τέτοιες σχέσεις, είναι σαν το δηλητήριο, αλλά η πλήρης ανιδιοτέλεια, η πλήρης γύμνια σε κάνει να αισθάνεσαι δυνατός, σε κάνει να αισθάνεσαι φίλος, να αισθάνεσαι άνθρωπος. Όσες φορές ζήτησα "συγγνώμη" ένιωσα μία ελευθερία, σαν να πήρε ανάσα η ψυχή μου, έδωσα την αλήθεια μου, την αγάπη. Είναι σπουδαίο να συνειδητοποιείς για τον εαυτό σου, ότι μπορείς να είσαι καλός σύντροφος, σημαίνει πως έχεις γίνει φίλος εσύ με εσένα και κάποιοι άνθρωποι δεν το καταφέρνουν όσες ζωές κι αν ζήσουν.
Όταν κάποιος αδιαφορεί για την ψυχή σου, για τον πόνο που σου δημιουργεί είτε εκείνος ,είτε ο οποιοσδήποτε άνθρωπος ή κατάσταση σίγουρα δεν είναι φτιαγμένος για να είναι μαζί σου. Κι αν αδιαφορεί και στο ενδεχόμενο να σε χάσει...τότε δεν ήταν ποτέ!

Αυτό που έχω καταλάβει είναι πως, αυτό που ελλείπεται των ανθρωπίνων σχέσεων ώστε να μπορούν να αντέξουν τα κύματα της ζωής και της καθημερινότητας, είναι ο "κόπος" που δεν κάνουμε οι άνθρωποι στην ψυχή μας. Τίποτε δεν είναι εύκολο μα τίποτε και αδύνατο.
 
Κυνήγα ό,τι αγαπάς, κυνήγα να αγαπάς.
Είναι σπουδαίο να παλεύεις, είναι όμορφο να τα καταφέρνεις μα και εποικοδομητικό να αποτυγχάνεις. Είναι σπουδαίο να συγχωρείς τα λάθη του συντρόφου σου, είναι σπουδαίο να ζητάς συγγνώμη ακόμα κι αν δεν φταις. Πρέπει στη ζωή σου να κοπιάζεις ψυχικά για τους ανθρώπους που αγαπάς. Δεν υπάρχει ομορφότερο πράγμα από το να αγωνιάς μην τον χάσεις.

Πως να το κάνουμε.... είναι σπουδαίο να μην νιώθεις μόνος επί της ουσίας.

Υ.Γ. Αφορμή του κειμένου ένας φάκελος με ζωγραφίες, χειροτεχνίες και κείμενα ψυχής, κρυμμένος μέσα στο συρτάρι μου με σχηματισμένο απέξω ένα κυκλωμένο "άλφα".

Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2015

Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα

Εμείς και φέτος έχουμε αλκοόλ, έναν μεζέ στην άκρη του πιάτου και μια αγκαλιά συντροφική. Είμαστε "πλούσιοι" ρε... αυτό εύχομαι και σε σας!
Οι αστοί και τα τσουτσέκια τους, με την "ηθική" και την υποκρησία τους να πάνε να γαμηθούνε.

Καλα Χριστουγεννα!


Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2015

Της νύχτας οι διάλογοι


Γουστάρω πολύ τα στέκια μου, γιατί εκεί μέσα βρίσκονται είτε ως θαμώνες είτε ως υπάλληλοι, άτομα που είναι "κουρέλια".
Και εκεί που έχεις ήδη πιει με την παρέα σου δύο μπουκάλια ουϊσκι, και σε διώχνει ευγενικά από το μαγαζί η κοκκινομάλλα σερβιτόρα, της λες με υποκριτικό υφάκι, "Που 'σαι Λορίν, πιάσε ένα τελευταίο μπέρμπον. Σκέτο." και σου απαντάει με ένα χαμόγελο που σκοτώνει "Χέσε μας ρε Μπόγκαρτ".

Εεε κάπου εκεί συνειδητοποιείς πως υπάρχουν άγγελοι στις μητροπόλεις, που περπατάνε κιόλας.

Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2015

Η βραδινή πρόταση της ημέρας


Για όποιον αγαπάει αυτούς τους δύο (Δεληβοριά-Γραμμένο) και πολύ περισσότερο τα σατυρικά τραγούδια που πάντα βαθιά μέσα τους κάτι είχαν να πουν. Και το σημαντικότερο είσοδος ελεύθερη. 

Καλή διασκέδαση! (:

Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2015

Μαμά, Μπαμπά είμαι κουκουλοφόρος

Χρέωσε μας την επιλογή... αλλά τουλάχιστον το δικό σου παιδί θα μπορέσουμε να το κοιτάξουμε στα μάτια όταν θα μας ρωτήσει "τι κάναμε για έναν καλύτερο κόσμο;" Εσύ δεν ξέρω τι θα απαντήσεις.

Πρέπει να ήμουν 17-18 χρονών όταν σε ένα παγκάκι στα Εξάρχεια μου είχε πει ένα 55άρης τότε θυμωμένα. "Μην γίνεις σαν κι εμάς, μη σε φάει το σύστημα. Διάλεξε σε πια πλευρά θα είσαι ή με την εξέγερση ή με την κανονικότητα.". Πέρασαν χρόνια, αλλά ευτυχώς αντέχουμε και θα παλεύουμε μέχρι να καταλάβετε (αν ποτέ) ότι όλα αύτα τα κάνουμε για να παραδώσουμε έναν καλύτερο κόσμο στα παιδιά σας.


Υ.Γ. Γιατί κανένας Δεκέμβρης δεν τελείωσε ποτέ...

Υ.Γ2 Πόλη που καίγεται λουλούδι που ανθίζει. 

Υ.Γ3 Ο Στέλιος ή Στελάρας ή Στελάκης. Καμιά φορά και Στελάκος για κάναν καλό γείτονα. Ο Στέλιος είναι μπάτσος.

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2015

Πρωϊνά Συμπεράσματα

Διάβασα ένα κείμενο που λέγεται "Με Θεία Αγάπη, δεν χρειάζεται αυνανισμός" και πριν εκραγεί ο εγκέφαλος μου ένα έχω να πω...


Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015

Όταν οι τσόγλανοι γίνονται θρύλοι


Δέκα χρόνια συμπληρώθηκαν από τον θάνατο του μεγαλύτερου αλητάμπουρα των γηπέδων αλλά και εκτός αυτών, του καλύτερου 10αριού της Ευρώπης, ίσως και του κόσμου. Ένας παίκτης που έζησε τα πάθη του και τις εμμονές τους.

Simple the best.

"In 1969 I gave up women and alcohol. It was the worst 20 minutes of my life"

Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2015

Ξεμυάλισμα


Τελικά υπάρχουν κάτι "μπόμπιρες" που είναι τόσο ώριμοι. Να σκεφτείς σε βάζουν να κάτσεις στην θέση του συνοδηγού, μέσα στο ίδιο το αυτοκίνητο σου, γιατί έχεις πιεί πολύ και δεν θέλουν να κάνεις τη διαδρομή μόνος σου. Σε πάνε σπίτι τους, σε στριμώχνουν στο κρεβάτι τους και σ' αφήνουν να κοιμηθείς μαζί τους, άσχετα αν εσύ δεν κοιμάσαι από άγχος μη λερώσεις τον κόσμο τους.

Πρωϊνο Κυριακής λοιπόν το να συμμαζέψεις λίγο τα πράγματα τους (όσο μπορείς), να τους φτιάξεις ένα ζεστό καφέ, να άνοιξεις τα παράθυρα να μπει φως μέσα και ύστερα να τους ξυπνήσεις. Είναι το λιγότερο που μπορείς να κάνεις για να τους ευχαριστήσεις, που σε αφήνουν να μπεις στο διάφανο κόσμο τους, να θυμηθείς πολλά και να ξεχάσεις άλλα.

Όσο κάνει μπάνιο ο "μπόμπιρας" λέω να την κάνω, ευτυχώς δεν θα με κακοχαρακτηρίσει για την άγενεια μου να μην πω ούτε άντίο θα καταλάβει.


Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2015

Όταν ο οπαδισμός δημιουργεί τέχνη


Το παραπάνω βίντεο δείχνει όλη τη προεργασία που χρειάστηκε να γίνει ώστε να σηκωθεί το coreo στο ματς με τη Ντιναμό στο Καραϊσκάκη. Ο μόνος λόγος που κάνω την ανάρτηση είναι για τους πιτσιρικάδες που έρχονται στην 7 με κάτι μαύρα ρούχα Lonsdale και το κινητό στο χέρι να τραβάνε βιντεάκια και selfies ώστε να το παίζουν χούλιγκανς του διαδικτύου, δε μιλάμε για το δρόμο που αν δούνε κανά ντου θα κρυφτούν στους σκουπιδοτενεκέδες. Στην εφτά φοράμε ερυθρόλευκα και κινητά δεν έχουμε μαζί μας όταν πάμε γήπεδο, τ' αφήνουμε στο σπίτι.

Αν θες να συμμετέχεις στο παιχνίδι του οπαδού ΓΙΝΕ οπαδός στην πράξη και σεβάσου την κούραση, τον χρόνο και το χρήμα όλων αυτών των παιδιών που παιδεύονται για να σε κάνουν μάγκα την άλλη μέρα στην παρέα σου.


Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2015

Πάντα θα φυσάει ΚΟΝΤΡΑ ΡΕ ΜΟΥΝΙΑ

Χθες ήταν η τελευταία συναυλία των Active Member, κάποιοι τους είπαν low bap, κάποιοι στάθηκαν απέναντί τους λόγω του είδους της μουσικής τους. Οι Active Member όμως δεν ήταν το είδος της μουσικής αλλά ο κοινωνικοπολιτικός τους στίχος, η στάση τους στη ζωή και οι πράξεις τους. Ότι έκλεισε ο κύκλος δεν σημαίνει πως έκλεισαν τα μυαλά και οι ιδέες.

Ίσως από τα πιο συναισθηματικά φορτισμένα live που έχω πάει. Μπορεί τα ακούσματα μου να μην είναι στα κύματα της low bap σκηνής, αλλά οι Active Member ήταν κάτι το διαφορετικό για την ψυχολογία μου και πάντα θα είναι.

Πριν καιρό συζητούσα δύο φιλόλογους (με διδακτορικό κιόλας) και καταλήξαμε πως το "Φυσάει Κόντρα" θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία σαν νεοελλήνικό λογοτεχνικό επίτεγμα.

"Φυσάει κόντρα σε ολάκερη γη,
τ’ αγρια πετούμενα δε βρίσκουν πηγή,
δεν αντέχω της βολής τη σιγή.
Και δω απ’ τον τόπο που έζησα τη φυγή,
ρίχνω αλάτι στη βαθιά τους πληγή,
τάζομαι πρόσφυγας και σε καλό να μου βγει.

Γυρνάω στον κόσμο, πουθενά δε βλέπω ξένο όπου μένω.
Γυρνάω πίσω και από όποιον συναντήσω, μαθαίνω.
Δίνω, παίρνω, ανασαίνω από τα χρώματα, πληθαίνω,
από τ’ αρώματα μαγεύομαι και ταξιδεύω.
Γυρεύω για όλους μας το ίδιο όμορφο στέγαστρο,
φτιάχνω φωτιά για όποιον θέλει κόσμο αταίριαστο.

Για τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη, γκρεμίζω ουρανούς,
λυτρώνω μάνες και γιους.
Κάνω τη γλώσσα μου την πορφυρένια, ατόφιο μολύβι·
και την ψυχή μου ένα απέραντο από στίχους καλύβι.
Ρίχνω το κάστρο σας, φτύνω του άστρου σας την κόχη.
Γίνομαι αύρα αλμυρή και στερνοβρόχι.

Πάρε τα όχι και ξεκούρνιασε από αυτή τη γωνία
που στο κουφάρι σου πετάξαν τα κλεμμένα μ’ αφθονία,
άρνησή μου στομωμένη (πυρωμένη), λύσου καημένη,
γίνε κλωστή στην ανέμη τυλιγμένη
να σου δώσω μια, να γυρίζεις για πάντα και πάντα
να σου φυσάω πρίμα, κράτα μου αγάντα
μέχρι να βρούνε απάγκιο όσοι ζουν σε φυγή.
Καινούρια αρχή και σε καλό να τους βγει.

Σε καλό θα μου βγει κι ας τρίξουν οι σκαρμοί μου.
Έχω μαζί μου, σ’ αυτό το σάλεμα που κάνεις ψυχή μου,
την αυταπάρνησή μου, το μαγικό ραβδί μου,
κάνω τ’ αδύνατα να ξεπερνάνε τη φωνή μου.
Τιμή μου, λίγα μου βήματα σκίζουν τη λάσπη.
Πάρε τα χνάρια μου αντί για χάρτη
και στα μπαγκάζια σου μη στριμώξεις ντροπή,
ούτε σιωπή.

Υστερόγραφο: δε πιστεύω στη τύχη.
Όταν τα ψέματα πεθαίνουν, γεννιούνται ωραίοι στίχοι
και γλυκαίνουν το μίσος στους ιχνανθρώπους
ή τους πετάνε για πάντα μες στους πανέρημους τόπους.
Λόγια κρυμμένα μου, θρυμματισμένα μου
κάνατε απόσβεση σε όσα είχα μέσα μου.
Σύξυλη η μπέσα μου μπροστά στη βρωμικη ιστορία,
μύθος απέθαντος και ωμή αλληγορία.
Περιγελάστε με, δειλοί, ξεχάστε με,
πλέξτε με φιτίλι και ανάψτε με·
μέσα στην πλάνη σας ένα όνειρο ατόφιο θα εκραγεί
ζωής κραυγή και σε καλό να μου βγει."

Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2015

Ετεροχρονισμένη ανάρτηση


Κάτι η δουλεϊα χθες, κάτι ότι πήγαμε στο μπάσκετ μετά δεν πρόλαβα να γράψω.

Η μνήμη είναι το σημαντικότερο στην ανθρώπινη ύπαρξη. Μιμιτικά όντα είμαστε. Και η μίμηση θέλει μνήμη. Μας μαθαίνει να μιλάμε, να σκεφτόμαστε και να υπάρχουμε. Μας μαθαίνει ότι κάποιοι βάζουν τη ζωή τους πιο κάτω από την ιδεολογία τους. Ο Guy Fawkes λοιπόν, στις 5 Νοεμβρίου το 1605 προσπάθησε να ανατινάξει τον Βασιλιά της Αγγλίας, το τότε κοινοβούλιο μαζί με τους αριστοκράτες που τυρρανούσαν τον λαό.

Κάτι παρεμφερές έγινε και την περίοδο των Δεκεμβριανών όταν ο ΕΛΑΣ είχε τη δυνατότητα να ανατινάξει τη Μεγάλη Βρετανία και μαζί τον Τσόρτσιλ, το επιτελείο του και την κυβέρνηση Παπανδρέου. Δυστυχώς όμως τελευταία στιγμή ματαιώθηκε. Αυτή η άτιμη γραμμή του πουστο-κόμματος να μας χαλάει πάντα τα σχέδια.

Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2015

Oh let me see your beauty when the witnesses are gone


Υπάρχουν άτομα στη ζωή μου, που κατέκτησαν από μόνας τους την περίοπτη θεση στην καρδιά μου. Η ομορφιά τους ήταν καθηλωτική. 

Σήμερα ένα από αυτά τα άτομα, με μια υπέροχη "μούτσκα" οπώς συνηθίζει να λέει έχει γενέθλια και χαίρομαι πολύ όταν κάνω αναφορά στο συγκεκριμένο άτομο. Σημαίνει πως δεν πήγε στράφη ο κόπος της αγάπης, της συντροφικότητας, της ανασφάλειας του να βαράς σκοπιά μήπως ξαφνικά, φύγει από δίπλα σου. Βέβαια μιλάμε για μεγάλο μούτρο που δύσκολα το περιορίζεις σε ένα μέρος. Αλλά τι να κάνουμε το αγαπάμε και έτσι, οι επιλογές μας άλλωστε είναι ελευθερία μας. (:


Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2015

Οι παρελάσεις ατιμάζουν τα αντάρτικα!

28 Οκτωβρίου, ημέρα έναρξης της κατοχής αλλά και του πολέμου εναντίων των Γερμανών. Είμαστε οι μόνοι που ΔΕΝ γιορτάζουμε την μέρα της απελευθέρωσης 12 Οκτωβρίου '44.
Λογικό, λογικότατος εορτασμός από μια κοινωνία που θέλει να είναι υποδουλωμένη στη Γερμανική Ναζιστική κυριαρχία. Τί θα γιόρταζε...; την απελευθέρωσή της που κατά βάση πραγματοποιήθηκε από το ΚΚΕ και την Αριστερά; Όχι την αριστερά που (θεωρητικά) έχουμε σήμερα, αλλά από την άλλη, την καλή, αυτή του βουνού, των όπλων, του Άρη, του Ζέρβα, του Τζαβέλα.
Την απελευθέρωση της Ελλάδας την οφείλουμε στο ΚΚΕ άσχετα αν συμφωνούμε ή όχι μαζί του. Άσχετα από τα όσα λάθη έχει κάνει και συνεχίζει να κάνει, άσχετα αν έγιναν από τους μεγαλύτερους προδότες της ιστορίας και τρίζουν τα κόκκαλα του Άγι Στήνα.
Αλλά ρε γαμώτο, την υποδούλωσή σου δεν μπορείς να τη γιορτάζεις εκτός και αν συντάσεσαι με τους κατακτητές ή αν οι κατακτητές έχουν κυριαρχήσει τόσο πολύ που μπορούν και σου αλλάζουν τη μνήμη και την πραγματικότητα, με τα κανάλια και τα βιβλία που διδάσκονται στο σχολείο.

Για τους Ήρωες λοιπόν, αυτούς που έδωσαν το πόλεμο για την απελευθέρωση. Χωρίς ίχνος εθνικής συνείδησης παρά μόνο ταξικής. Γιατί μόνο αυτό μπορεί θεωρηθεί απελευθέρωση. 

Οι πόλεμοι είναι πάντα ταξικοί.


Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2015

Στο Ρελαντί


Εύκολα, απλά και ήσυχα. Για τη Γ' Εθνική μια χαρά ομάδα είναι το αεκάκι για να νικήσει όμως τον Ολυμπιακό είναι πολύ μικρή ομάδα.

Πάμε Ζάγκρεμπ τώρα για το διπλό και ας μην έχουμε οπαδούς μιας και η αστυνομία της Κροατίας, το δήλωσε σαν κόκκινο συναγερμό αν βρισκόμασταν εκεί. Δεν πειράζει...

Υ.Γ. "Κοίτα να δεις μαλάκα Κοντονή όλοι οι σύνδεσμοι θα μείνουν ανοιχτοί. Ο νόμος σου να ξέρεις δεν περνάει και η 7 από ΠΑ-ΝΤΟΥ θα σκάει." ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΤΑ ΦΙΛΑΘΛΟΥ, ΟΧΙ στην στοχοποίηση του κάθε οπαδού. Ελεύθερες μετακινήσεις σε όλα τα γήπεδα.

Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2015

Mood of these days


Κάποιοι κυκλοφορούμε ακόμη με βερμούδες και μαγιό, οι "καλοχειμωνάκηδες" κρύβονται -και καλά κάνουν- είμαστε άφραγκοι και τα μετράμε για τσιγάρα. Βοηθάμε πρόσφυγες όπως μπορούμε, οι εφημερίδες επιβεβαιώνονται επιτέλους για κωλόχαρτα, σπαταλάμε τα τελευταία μας ευρώ στις μπύρες. Γελάμε με τους κολλητούς μας, ανοίγουμε ατέρμονες πολιτικές συζητήσεις, βλέπουμε ντοκιμαντέρ, μαγειρεύουμε ότι έχει το ψυγείο.

Συμπέρασμα; Δεν ξέρω αν υπάρχει. Η κριτική σκέψη θα μας σώσει μάλλον. Κι ο έρωτας. Οπωσδήποτε!

Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2015

Έγχρωμη Ζωή


Χαίρομαι τόσο πολύ για κάποιους ανθρώπους μου και ιδιαίτερα για κάποιες πολύ συγκεκριμένες γυναίκες. Εκείνες που όταν σου μιλάνε μένεις να τις κοιτάς σαν μαλάκας και οι μύγες να χάσκουν μέσα στο ανοιχτό σου στόμα. Μιλάνε όσο θέλουν και τα λόγια τους είναι ξεκάθαρα, χωρίς υπεκφυγές και ψέματα, παντελονάτα. Γίνονται τόσο διάφανες που δεν μπορούν να σου κρύψουν τίποτα. Και το κυριότερο μένουν εκεί δίπλα σου, να δίνουν χρώμα, όταν τα πράγματα σκουραίνουν... άλλωστε "η Ζωή μόνο έτσι είναι ωραία" και εμένα από μικρό με έλκυαν οι γλυκές συμμορίες.



"Οι συμμορίες της ασφάλτου ακολουθούν τα βήματα της 
εκεί στον ουρανό του σμάλτου, στην εκκλησία της Αστάρτης
Μπήκα κρυφά μες στ’ όνειρο της, μες στο παλάτι του Ασσίνη 
ακούω πάλι το σφυγμό της, αναβοσβήνει"

Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2015

Τρα λα λα, τρα λα λα...


Λοιπόν, έχουμε και λέμε...

Μπαοκ - Ολυμπιακός 0-2

Απέδειξαν για άλλη μια φορά πως είναι ντροπή των οπαδών, που την ώρα που οι αντίπαλοι πάνε να τιμήσουν τις ψυχές που είναι στον ουρανό αλλά και την οπαδική τους υπόσταση, αυτοί επέλεξαν να γυρισουν τις πλάτες τους. Προφανώς δεν άντεξαν να δουν το θέαμα. Για τα αγωνιστικά τώρα, η διαφορά κλάσης των ομάδων είναι κάτι παραπάνω απο εμφανής. Η μια ομάδα κατέβηκε για να παίξει ποδόσφαιρο και η άλλη ομάδα για να παίξει ξύλο. Μόνο έτσι μπορούσαν να διαχειριστούν τον αγώνα. Όσο για το διαιτητικό τριο υπήρχαν στιγμές μέσα στον αγώνα που ήταν προκλητικό απέναντι στον Ολυμπιακό. Ο παοκ σήμερα πήρε όσα σφυρίγματα έχει πάρει ο Ολυμπιακός τα τελευταία 15 χρόνια. Ακόμα και έτσι ευχαριστημένοι είναι με τα 2 μπαλάκια. Παρόλα αυτά, μου άρεσε πάρα πολύ που η ομάδα, συμπεριφέρεται ως ΟΜΑΔΑ σε κάθε στιγμή και το απέδειξε για άλλη μια φορά.

Υ.Γ.1 Και επίσημα πλέον το γυναικείο μπάσκετ στην ζωή μας.
Υ.Γ.2 Η πρώτη κούπα είναι γεγονός. Το γυναικείο πόλο νίκησε την βουλιαγμένη και κατέκτησε το τουρνουά του ΣΕΔΥ
Υ.Γ.3 Μπαόκια, ΓΑΥΡΟΣ είναι ο μπαμπάς σας!

Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2015

Και ντάμπα ντούμπα...

Νίκη και πάμε παρακάτω, δεν υπάρχουν περιθώρια, για απώλεια βαθμών φέτος. Νίκη όχι για να πάρουμε το πρωτάθλημα, αλλά για την τιμή του σήματος και την τιμή των οπαδών. Βάλτε τα πόδια στη φωτιά σαν να μην υπάρχει αύριο.

Υ.Γ. Στο Πειραιά δεν βρίζουμε Νεκρούς, γιατί έχουμε μάθει να τους τιμάμε, αυτό θα κάνουμε και σήμερα.

Υ.Γ.2. Κι ύστερα κυνηγητό έξω από το Ποσειδώνιο.... τι να πρωτοθυμηθούμε, Αλαμάνα, Θεσσαλονίκη, Πειραιά, Καλλιθέα τι; Μήπως τα μακροβούτια στο λιμάνι;  

 

Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2015

Ψυχραιμία


Καλές οι χαρές αλλά μια νίκη δεν φέρνει την πρόκριση. Σημαντικό ματς και ίσως κλειδί, είναι αυτό με τη Ντιναμό στο Ζάγκρεμπ. Νίκη πάση θυσία στην Κροατία και όλα τα άλλα θα έρθουν. Χθες κέρδισε ο Ολυμπιακός κατά κράτος, ήταν καλύτερος και δεν πελάγωσε μετά το 1-1. Σαφώς και είχε τύχη αλλά αυτό είναι το ποδόσφαιρο.

Υ.Γ. Για ευνόητους λόγους ΟΠΑΔΙΚΗ εκδρομή μετά από ποοολλά χρόνια, είναι αυτή που θα γίνει στην Κροατία, οπότε ας αφήσετε τα εισιτήρια γι' αυτούς που πρέπει και ίσως καταφέρω να βρεθώ και εγώ μέσα σε αυτούς. Όποιος πάει πρέπει στην καλύτερη όταν επιστρέψει να μην μπορεί να πάρει τα πόδια του από την κούραση της εξέδρας.

ΘΡΥΛΕ ΝΤΟΥ 

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015

Ιατρική Γνωμαύτεση

Μόλις μπήκα στο γραφείο, βλέπω τις δουλειές και τις εκκρεμότητες που έχω να κάνω, το mailbox έχει ήδη 14 μη αναγνωσμένα μηνύματα. Εγώ πίνω τον καφέ μου και έχω ανοίξει τρια tabs στον browser με site καιρών και άλλο ένα με τον χάρτη. Σκέφτομαι και σχεδιάζω το επόμενο ταξίδι.

Ο γιατρός μου το είπε, "μάγκα, είσαι τίγκα στα ψυχολογικά..."


Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2015

Μακροβούτια

Κάνεις βουτιά με το κεφάλι στη θάλασσα και είναι Αύγουστος, βγάζεις το κεφάλι έξω από το νερό και είναι Σεπτέμβρης.

Καλό μας μήνα.


Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2015

Λευκή Επιταγή

Κατηφορίζαμε τις θάλασσες παρέα και τα νησιά μας χαιρετούσαν μεθυσμένα



Μα ξεχαστήκαμε και βγήκαμε απ’ το χάρτη και άρχισε η νύχτα πάλι νύχτα να ζητάει



Θα `ρχεται `κείνο το κορίτσι να ξαπλώνει πάνω στην άμμο και θα τραγουδάει τάχα



Αντίο θάλασσες και κύματα σαράντα, θα λέω ψέματα πως δε θα ξαναφύγω


Έρχεται ο Μόχα ο τρελός πάλι χαμένος, κοιτάει τις άγκυρες και όλο φωνάζει βίρα. Μές το λιμάνι τριγυρνάνει μαγεμένος, Μόχα, η σκουριά και η αλμύρα...


Τρίτη, 18 Αυγούστου 2015

Καλοκαιρινά θαύματα.


Θαύμα είναι τα αυγά με τις τηγανιτές πατάτες, το παγωτό, το παγωμένο πεπόνι. Η αλληλεγγύη, η ανεξαρτησία, η φιλία, η καλοσύνη που δεν περιμένει ανταλλάγματα. Ένα χαμόγελο που σε ξαφνιάζει όταν σβήνει το δικό σου, το πάθος. Θαύμα είναι όταν δύο ανάσες ενώνονται.

Όσοι περιμένετε τα μέσα του Αυγούστου για να δείτε θαύματα τότε μάλλον κάτι δεν κάνετε καλά.

Σάββατο, 8 Αυγούστου 2015

Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015

Η ονείρωξη των διακοπών



Πόδια γεμάτα άμμο, βρεγμένα μαγιό, στάμπες αλατιού πάνω στα γυαλιά, ψάθες με υγρά σημάδια. Hakuna matata στον καρπό και τα πόδια Εκείνης, ο Τομ Ρόμπινς να αγκαλιάζει το δικό της βιβλίο. Αγουροξυπνημένη πρωϊνή "γκρίνια" από τη ζέστη. Αλμυρά φιλιά μέσα στη θάλασσα, σιωπηλό σεξ μη μας ακούσουν, η καύλα του μεσημεριού λίγο πριν τον ύπνο. Αναψέ μου ένα τσιγάρο, βράδια με αλκοόλ και το χαμόγελό της μέχρι τα ξημερώματα.


Τρίτη, 28 Ιουλίου 2015

Αργός Μπουνατσαδόρος

Αυτή η εβδομάδα κυλάει σε ρυθμούς αδείας και ήδη από το Σάββατο δε λέμε να χορτάσουμε θάλασσα, ειδικά όταν το Αιγαίο έχει γίνει μια τεράστια "λίμνη".


Αλλά και τα κοντινά δεν έιναι άσχημα...


Και συνεχίζουμε, όσο μπορούμε και όσο αντέχουμε.

Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015

Sometimes i dream about reality


Χθες ήταν μία από τις καλύτερες συναυλίες της ζωής μου. Ο κόσμος απίστευτος όλη μα όλη την ώρα που ήταν ο Manu στη σκηνή τραγουδούσε και χόρευε, το αλκοόλ και τα τσιγάρα, μικρά και μεγάλα πήγαιναν και έρχοντουσαν, υπήρχε ενθουσιασμός, ευτυχία και αγάπη στις παρέες. Τι άλλο μπορείς να ζητήσεις;

Για κάποιους που πάντα θα παραπονιούνται χθες ΔΕΝ μας ένοιαζε ο ήχος, ΔΕΝ μας ένοιαζαν τα φώτα, ΔΕΝ μας ένοιαζε ο χώρος... χθες βρεθήκαμε εκεί για να κάνουμε πάρτυ και το κάναμε. Περάσαμε καλά γνωρίσαμε ανθρώπους, πειράξαμε κόσμο, γελάσαμε, κάναμε μαλακίες χωρίς φόβο για το αν θα τσαλακωθούμε, είδαμε άτομα που είχαμε χάσει για πολύ καιρό, δώσαμε πολλές αγκαλιές και ανταλλάξαμε πολλά φιλιά ακόμη και με πρώην γκόμενες που υπό άλλες συνθήκες θα μας έσπαγαν το κεφάλι. :P 

Πάντα τέτοια.

"La resignación es un suicidio permanente"  

Υ.Γ. Τα παιδιά που διαφήμιζαν τα DUO και ήταν ντυμένοι σαν μπάτσοι που έκαναν έλεγχο μας "τρόμαξαν" για μια στιγμή. Κοντέψαμε να φάμε τα "τζιτζίκια", όταν τους είδαμε! :P 


Τρίτη, 21 Ιουλίου 2015

Φτιάξτε τα "πυροφάνια" γι' αύριο


Λίγες ώρες έμειναν και είμαστε ήδη σε ρυθμούς. Αύριο θα γίνει τρελό πάρτυ, γιατί καλοκαίρι χωρίς Manu, φίλους, χαμόγελα, αγκαλιές και αλκοόλ δεν γίνεται.
 
Manu Chao, φούντες, ξύδια και τρελά ταξίδια... ή όπως λέει ο ίδιος, Welcome to Tijuana, tequila, sexo y marijuana.



Ραντεβού στη Μαλακάσα μετά τη δουλειά.

Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2015

Γιατί έχω την συνείδηση μου καθάρη


Το πρόβλημα δεν είναι ο Τσίπρας, ούτε η Αριστερά, ούτε ο Σόιμπλε, ούτε η Μέρκελ, ούτε το ΔΝΤ, ούτε οι Τράπεζες, ούτε η ΝΔ/ΠΑΣΟΚ/ΠΟΤΑΜΙ, ούτε το ΚΚΕ, ούτε ο Πούτιν, ούτε η Αμερική, ούτε οι εξωγήινοι, ούτε και ο Θεός φυσικά. Το πρόβλημα είναι η ταξική συνείδηση που ΔΕΝ έχεις.

Δεν πρόλαβες να την αποκτήσεις και δε σε κατηγορώ για αυτό. Ο καθένας ορίζει τη ζωή του και το τί θα κάνει με αυτή. Μέχρι τώρα μας έβλεπες στην τηλεόραση να κάνουμε πορείες, να φωνάζουμε, να τρώμε χημικά και ξύλο από την αστυνομία, να τα σπάμε, να κάνουμε μπάχαλα. Και πάντα είχες κάτι να πεις, μπαχαλάκηδες, ακροαριστεροί, γνωστοί άγνωστοι, μηδενιστές, κωλόπαιδα, πράκτορες, προβοκάτορες, ανώριμοι, βολεμένοι, επικίνδυνοι, ανθέλληνες. Αλλά και άλλα πολλά που άκουγες από την τηλεόραση -ενώ εγώ από τότε όταν συναντιόμασταν σου έλεγα "κλείστη, μην τους ακούς, σου λένε ψέματα!"-. Αλλά όχι, είμασταν οι εχθροί του κράτους, της πατρίδας, της τάξης και της ασφάλειάς σου και για αυτό πάντα είχες κάτι να πεις και πάντα κατέληγες στο γελοίο ίδιο συμπέρσμα, "καλά, δεν έχεις άλλη δουλειά εσύ;"

Όσο δεν υπήρχε η κρίση και είχες δουλειά και κάποια χρήματα ήμασταν αυτοί που εμποδίζαμε τον κανονικό ρυθμό της ζωής σου. Ένα σπίτι, μια γυναίκα, ένα αμάξι, δυο παιδια. Μόνο που δεν τον βλέπαμε για κανονικό ρυθμό και για αυτό θέλαμε να τον αλλάξουμε, ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ρυθμό, μη μπερδεύεσαι, δεν πιστεύω ότι μπορώ να σε σώσω και για την ακρίβεια ΔΕΝ ΘΕΛΩ!

Ξάφνου όμως είδες και συ ότι κάτι δεν πάει καλά. Αλλά δυστυχώς και ευτυχώς επειδή στο δρόμο γεννιούνται οι συνειδήσεις και το αίσθημα της αλληλεγγύης πάλι δεν τα απέκτησες, -δυστυχώς γιατί δεν τα απέκτησες και ευτυχώς γιατί μόνο εκεί γεννιούνται-. Στο πάρτυ που ίσως πήγες για το ΌΧΙ (το ΝΑΙ δεν υπάρχει σαν επιλογή) δεν ήταν δυνατό να αποκτήσεις ταξική συνείδηση αφού φώναζες για ενότητα, για εθνική συμφιλίωση και άλλα πατριωτικά ξεράσμαστα.

Για αυτό σου λέω, μην τρελαίνεσαι, μετά από χρόνια, πάλι στο δρόμο θα είμαι και θα με βλέπεις μαζί με τα παιδιά σου, στο απαρχαιωμένο σου laptop, από κάποια κρυφή κάμερα της αστυνομίας να προσπαθώ να μη με αλλάξει η γαμημένη αστική δημοκρατία που ζεις.

Και ξέρεις, όχι, δεν μπορώ να την αλλάξω. Το καταλάβα μετά την εφηβεία μου, το συνειδηοποίησα με αρκετή δυσκολία μετά από χρόνια. Αλλά για ένα πλέον προσπαθώ με νύχια και με δόντια, να μη με αλλάξει αυτή. Το λιγότερο που έχω για χρέος να κάνω απέναντι σε μένα και σε σένα. Να ξέρω που πατάω, τί λέω και τί μου συμβαίνει ακόμα και αν τρώω σούσι στο Κολωνάκι, αν πίνω κοκτέιλ στην Καρύτση, αν πίνω τσίπουρο στο Μεταξουργείο, αν βλέπω τις ειδήσεις των 8, αν πετάω πέτρες, αν προσπαθώ να βάλω φωτιά σε ένα ΑΤΜ, αν παίρνω στο κατώφλι κάποιον χρυσαυγίτη και αν κάθε που σε βλέπω, ενώ σε σιχαίνομαι από μέσα μου, σου δίνω ένα φιλί στο μάγουλο γιατί χάρηκα που σε είδα.

Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2015

Η εξώπορτα


Κάποιες φορές στις εξώπορτες των σπιτιών γράφονται οι πιο όμορφες ιστορίες. Έτσι στα ξαφνικά, απροειδοποίητα και σου ανατρέπουν όλο σου το είναι.


Κυριακή, 5 Ιουλίου 2015

Y soy rebelde!


Για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα, ΚΑΜΙΑ εξουσία ΔΕΝ βοήθησε ΠΟΤΕ το λαό. ΚΑΜΙΑ κυβέρνηση ΔΕΝ ήταν ΠΟΤΕ με τον λαό. Απλά πράγματα καπιταλισμού όλα αυτά, τα πάντα για το κεφάλαιο, τα πάντα για τα αφεντικά.

Τι περιμένεις λοιπόν τώρα εσύ από το δημοψίσμα; Τι περιμένεις από τον ΣΥΡΙΖΑ; Μήπως σου έχει δώσει την εντύπωση πως τα δικά του μέτρα είναι καλύτερα; Τα ίδια σκατά είναι.

Η ζωή λοιπόν δεν είναι μόνο ΟΧΙ ή μόνο ΝΑΙ έχει και τα δύο που πρέπει να τα σκέφτεσαι καλά πότε θα τα λες. ΝΑΙ στους ταξικούς αγώνες λοιπόν, ΝΑΙ στα αντάρτικα πόλεων, ΝΑΙ στο κάψιμο των τραπεζών, ΝΑΙ στον πόλεμο κατά του κεφαλαίου και των αφεντικών. ΟΧΙ σε ΚΑΘΕ μνημόνιο είτε ευρωπαϊκό, είτε ελληνικό, ΟΧΙ στους φασίστες/ρατσιστές, ΟΧΙ στα μέσα μαζική εξημέρωσης, ΟΧΙ σε κάθε είδους τρομοκρατία και φόβο που τεχνητά σου δημιουργούν.

Οι αγώνες δίνονται καθημερινά, σε όλα τα επίπεδα, προσωπικά και κοινωνικά. Μη περιμένεις μια Κυριακή για να στα λύσει. Να σκέφτεσαο πάντα πως οι δικοί σου αγώνες δεν είναι μόνο προσωπικοί, είναι αγώνες για όλα τα άτομα που αγαπάς.

Υ.Γ.1 Καλέ μου νοικοκύρη ΨΟΦΟ και ΚΑΡΚΙΝΟ!

Υ.Γ.2 Τσίπρα, άμα δεις τα σκούρα πες στον συγ-Καμμένο να βγάλει τα τανκς, τέτοιος αριστερός είσαι.

Υ.Γ.3 Κουτσούμπα, μη ξεχνάς καταβάθος είστε δεξιοί, τουλάχιστον έτσι έχει αποδείξει η ιστορία ΣΑΣ.

Υ.Γ.4 Ο σύντροφος και πολυαγαπημένος Manu έστειλε μήνυμα λίγο πριν ξανάρθει στην Ελλάδα. Τιμή μας για όλα.


Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

Η ματαιοδοξία της τσιμεντούπολης

Η αντίφαση ενυπάρχει, στον άνθρωπο και όσο σημαντικότερα είναι τα γεγονότα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε άλλο τόσο μυρίζουμε την ανάσα της αντίφασης που υπάρχει ήδη μέσα μας.

Για τον ενήλικα, τον μικροαστό, τον οικογενειάρχη και τον υπόδουλο στα "δήθεν πρέπει" και τις φτιαχτές ανάγκες, ο φόβος και η απόγνωση είναι πολύ σημαντικό κριτήριο, όπως η ελπίδα και τα όνειρα. Έτσι, ανάλογα όλοι μας έχουμε φόβους και όνειρα που μας οδηγούν. Ο φόβος δεν έχει ιδεολογία υπάρχει σε όλους μας.

Τίποτα δεν είναι άσπρο ή μαύρο. Έτσι τα "ναι" και τα "όχι" είναι από μόνα τους φασιστικά, αλλά μιας και προφανώς το "όχι" είναι η μόνη επιλογή υπάρχει πρόβλημα, αν είναι όντως η μόνη, τότε παύει να είναι επιλογή. Η ακουλουθία των σκέψεων μπορεί να συνεχιστεί στο άπειρο μόνο με τις αντιθέσεις, τόσο που στο τέλος θα νομίζουμε ότι είμαστε για δέσιμο.

Το μόνο για το οποίο είμαι σίγουρος, είναι ότι αυτή η μετατόπιση έπρεπε να γίνει, αυτό το κούνημα στις ζωές μας έπρεπε να γίνει, μόνο και μόνο γιατί δεν μπορούσε να συνεχιστεί άλλο αυτή η σαπίλα και η στασιμότητα. Πώς να το πω; Αυτό το τίποτα έπρεπε να σταματήσει, είτε με τον έναν είτε με τον άλλο τρόπο.

Απλά για τους δεξιούς, νεοφιλελέδες, κρυφοπασόκους, χρυσαύγουλα, μικροαστούς, οικογενειάρχες, πατριώτες, φιλήσυχους πολίτες, θρήσκους, ομοφοβικούς, πουριτανούς και ΛΟΙΠΟΥΣ ΦΟΒΙΚΟΥΣ απλά ψόφος. Ο τρόμος σας για τη Ζωή και την Ελευθερία, μας έχει γαμήσει τη ζωή και τα όνειρα.

Για τους αριστερούς, αντιεξουσιαστές/αναρχικούς απλά να μην αφήσουμε τον κάθε εξουσιαστή που αυτοαποκαλείται "αριστερός" να γίνει καθεστώς.

Δεν πιστεύω λοιπόν σε καμία κυβέρνηση και σε καμία εξουσία. Πίστευω μόνο στους ανθρώπους και στη δύναμη που κρύβουν μέσα τους, στην συλλογικότητα, και στις ενωμένες γροθιές.

Ψυχραιμία λοιπόν, όλα καλά θα πάνε. Δεν έχετε τίποτα για να χάσετε. Δεν έχετε τίποτα γενικά, γιατί σας τα έχουν πάρει όλα. Έχετε μόνο την δύναμη να νικήσετε τον φοβο σας. Μη γελιέστε κανένα δημοψήφισμα δεν μπορεί να κάνει κάτι από μόνο του. Άλλωστε "Ψηφοθηρία, λόγοι κι εμβατήρια ποτέ δεν έφεραν την αλλαγή..."

Υ.Γ.1 Μην στεναχωρίεστε για τα φράγκα που ίσως χάσετε από την τράπεζα, παλέψτε να κρατήσετε ΔΙΠΛΑ σας τους ανθρώπους σας. Η ζωή θα συνεχίσει να τσουλάει, οι ψυχές όμως που είναι δίπλα μας και παίρνουμε δύναμη θέλουν αγώνα για να κρατηθούν μαζί μας.

Υ.Γ.2 Κάποτε μου άρεσε να "τσακωνόμαι" με μια νηπιαγωγό για τα χαζά συνηθισμένα παιδικά τραγούδια που μάθαινε στα παιδιά. Εγώ ήθελα να μπολιάσει το μυαλό τους με ελευθερία. Πότε δεν βγάζαμε άκρη....




Τα παπαγαλάκια στην αυλή
παπαπαγαλίζουν κάθε αυγή.
Κάνουν ότι λένε οι αρχηγοί τους
τρώνε κι όλο το φαΐ τους

κι όταν σουρουπώνει κρυφακούνε
τους γειτόνους τι θα πούνε.

Κι ένας παπαγάλος πιο χοντρός
που ’ν ο των αρχηγών ο αρχηγός

κάθε μέρα βάζει τα καλά του
βγάζει βόλτα την κυρά του
κι όλες κι όλοι τον επροσκυνάνε
και στα μάτια τον κοιτάνε.

Μια παπαγαλίνα στην αυλή
παπαγαλίζει μοναχή της
Τον καλό της πήγαν μακριά της
κι όλο ζητάει τη μαμά της.

Θεέ μου βόηθα μας παντοτινά
να μην έχουμε αρχηγούς ξανά
να περνάει η ώρα μας σαν πρώτα
να περνάμε ελεύθερα την πόρτα
να μας δώσουν πίσω τα φτερά μας

το μπαμπά και τη μαμά μας.


Υπερασπίζομαι την Αναρχία!

Κυριακή, 28 Ιουνίου 2015

Να μη ζήσουμε σαν δούλοι



Δεν έχει σημασία τι θα γράψω παρακάτω, δες απλά το παραπάνω ντοκιμαντέρ μπας και ανοίξει το μυαλό σου.

Καλέ μου "νοικοκύρη" κατάλαβες τι είναι τρομοκρατία; Κατάλαβες ποιοί έχουν τα όπλα; Στις δύο το βράδυ σε σήκωσαν από το κρεβάτι με το βρακί για να στηθείς έξω από τα ΑΤΜ, να τραβήξεις τα λεφτά σου. Γιατί; Γιατί τελικά άρχισες να συνειδητοποιείς ποιοι είναι οι κλέφτες. Καλέ μου "νοικοκύρη" εμείς στα λέγαμε χρόνια τώρα και εσύ μας στιγμάτιζες σαν κουκουλοφόρους και μπαχαλάκηδες. Λούσου τα τώρα.

Αν και δεν υπερασπίζομαι την αστική δημοκρατία, μιας και είναι έννοια που κάποιοι έχουν ορίσει για να σε κοροϊδεύουν ότι και καλά έχεις εσύ τον έλεγχο και εσύ δίνεις την εντολή, τώρα σου "δίνουν" τη δυνατότητα να "αποφασίσεις". Παρόλα αυτά πάλι βγάζεις την ουρά σου απέξω και δεν θες ΕΣΥ να πάρεις την ευθύνη, γιατί σε βολεύει να βρίζεις από τον καναπέ σου τους άλλους για πράγματα που ΕΣΥ δεν ήθελες ν' αλλάξεις. Και για να καταλάβεις πόσο πολύ φοβάσαι σε χτύπησαν μέχρι και στο μυαλό. Σου λένε να διαλέξεις "ΝΑΙ" ή "ΟΧΙ" με το ΟΧΙ να φαίνεται σαν η μόνη επιλογή. Αν όμως είναι η μόνη πως είναι επιλογή;

Δεν θα κάτσω να σου κάνω πολιτική ανάλυση από εδώ, θα πω όμως ένα ο φόβος σου για ζωή και ελευθερία, μας έχει γαμήσει τα όνειρα.

Υ.Γ. 1 Την προηγούμενη Δευτέρα χάθηκε μια πολύ μεγάλη ευκαιρία... και είχαμε φτάσει τόσο κοντά.

Υ.Γ. 2 "Ψηφοθηρία, λόγοι κι εμβατήρια ποτέ δεν έφεραν την αλλαγή..."

Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2015

Περίπατος


Καμία φορά προσπερνάμε εύκολα τα απλά πράγματα... περίπατοι λοιπόν κι ας μην είναι στους άδειους δρόμους της Ακαδημίας, ας είναι στου Πειραιά και του Κορυδαλλού.


Τρίτη, 23 Ιουνίου 2015

Φόλα στους νοικοκυραίους, είπαμε;


Δεξιά αυτοί που διαδηλώνουν "για τα παιδιά τους", καθότι αυτά μάλλον είναι πολύ απασχολημένα για να διαδηλώσουν. Αριστερά "τα παιδιά τους", καθότι οι γονείς τους είναι επίσης πολύ απασχολημένοι για να διαδηλώσουν.
Πόσο υπέροχο που πέφτουν επιτέλους οι μάσκες και για κάθε ένα "γερμανοτσολιά" υπάρχει ένα "παλαβός".

Άαα ρε Παυλακό γαμώ τη ντρόγκα σου γαμώ, καλά τα έλεγες.

Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2015

Το κορίτσι της νύχτας


Κοίτα τελικά που μέχρι και οι "μπόμπιρες" μεγαλώνουν, έχοντας άποψη ακόμη και για τα προσωπικά σου, μάλιστα στη λένε και κατάμουτρα, θέλοντας να βοηθήσουν. Κανένας σεβασμός πια... αλλά τι να πείς; Αυτό συμβαίνει όταν τα κορίτσια μεταμορφώνονται σε γυναίκες και εσύ ακόμη δεν λες να το συνειδητοποιήσεις.


Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2015

Ο χοντρός να πάρει τον πούλο


ή αλλιώς ν' αλλάξει μυαλά. Δε μπορεί να ρεζιλεύει μια ομάδα έτσι, ο Ολυμπιακός δεν είναι τσιφλίκι κανενός να κάνει ό,τι του γουστάρει. Ο κάθε πρόεδρος του Ολυμπιακού δίνει λόγο στον κόσμο και όχι στα τσιράκια του. Ήθος ξέρουμε να διδάξουμε και εμείς, καθότι επιστήμονες.

Ο κόσμος του Ολυμπιακού έδιωξε τον Κόκκαλη, δε θα κολώσει στον Μαρινάκη, το νού σας.

O tempora o mores


Αυτή η φωτό θα κατατρέχει για πολλά χρόνια το μέτωπο της λογικής. Τελικά οι νοικοκυραίοι της "αριστεράς και της προόδου", έχουν περισσότερη πλάκα. 

Υ.Γ. Και μην ξεχνάς κανένα πρόβατο δε σώθηκε βελάζοντας.


Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2015

Βαζέλα πονάς (πάλι) και φταίει ο Πειραιάς


Τελειώσατε ολοκληρωτικά σε όλα τα αθλήματα, την Κυριακή σας κάνουμε κηδεία και θα είμαστε όπως πρέπει. 

Από εδώ και πέρα σας βλέπω κερκίδα στο Μπέϊζμπολ. Σε αυτό το άθλημα δηλαδή που ο προπονητής σας, είναι ταυτόχρονα και διαιτητής στους αγώνες πρωταθλήματος. Και να σκεφτείτε πως δεν έχουμε τμήμα μπέϊζμπολ. Πόση κατάντια; Πόσο πάτο θα πιάσετε;

Ραντεβού στο ΣΕΦ την Κυριακή, από νωρίς.  

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2015

Today's mood vol.3


Όταν οι εβδομάδες τελειώνουν και αρχίζουν οι επόμενες χωρίς ούτε μια μέρα off και αυτό γίνεται σχεδόν συνέχεια, όταν σχολάς 8:30 και 9 το βράδυ σχεδόν σε καθημερινή βάση, τότε κάπου χάνεται η μπάλα.

Η δουλειά απ' τη δουλεία διαφέρει σ' έναν τόνο.

Κυριακή, 24 Μαΐου 2015

Πάει και αυτό


Και του χρόνου... η σεζόν τελείωσε. Για τους "τουίτιδες", τα "γατάκια" και τους άλλους περαστικά και 

 ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ!!

Υ.Γ. Μου έχει μείνει μια σακούλα "γόνα" σκόπιμα τα κρατάω για το ΣΕΦ με τη βαζέλα.

Πέμπτη, 21 Μαΐου 2015

Keep calm the IT Department will fix it... (Vol. 2)


Το IT Department της εταιρείας εύχεται σε όλο το προσωπικό της να πάει να γαμηθεί! Αν συνεχίσετε να πρήζετε τα άρχιδια του administrator, θα πάρει άδεια και την πανέμορφη κοπέλα στην υποδοχή που σήμερα είναι εορτάζουσα, και θα πάνε για καφέ.

Ευχαριστούμε για την κατανόηση σας.

Υ.Γ. Χρόνια Πολλά σε όλες τις Ελενάρες που πέρασαν από τη ζωή μας.

Σάββατο, 16 Μαΐου 2015

ΘΡΥΛΟΣ


Να παίζεις με τον Κολοσσό στο ΣΕΦ και να είμαστε καμιά 300αριά άτομα. Εκεί λοιπόν βλέπεις τον Σπανούλη να βγάζει πάσα και η μπάλα να πηγαίνει στις πινακίδες. Ο Σπανούλης αρχίζει να φωνάζει στον Μάντζαρη γιατί δεν ήταν εκεί. Σε άλλο ματς να έχει πάρει τάϊμ άουτ όλοι να βλέπουν τον πίνακα για το σύστημα που θα παίξουν και ο Σπανούλης να χαζεύει αλλού. Αυτά τα πράγματα γίνονται εδώ και χρόνια στην ομάδα. Εμένα λοιπόν αυτά με εκνευρίζουν και τον αρχίζω στις Χριστοπαναγίες και στην μουρμούρα να φύγει από την ομάδα. Έρχονται όμως παιχνίδια σαν το σημερινό με την ΤΣΣΚΑ και σε κάνει να τα ξεχνάς όλα αυτά και να του βγάζεις το καπέλο. 

Kill Bill στην κυριολεξία σίγουρα θα γραφτεί στο Hall Of Fame της Euroleague

Μεγάλη νίκη, σήμερα και αφού καταφέραμε να κερδίσουμε τους Ρώσους, στην πουτάνα τη Ρεάλ θα κάνουμε πλάκα μέσα στο μπουρδέλο της όπως και στο Λονδίνο το '13

ΘΡΥΛΕ ΝΤΟΥ....

Υ.Γ. Κάποιοι το πιστεύαμε από την πρώτη μέρα που ήρθε ο Σφαιρόπουλος στην ομάδα.

Τρίτη, 12 Μαΐου 2015