Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

Stay tuned...

Πάει ο παλιός ο χρόνος...

Δεν θα δώσω ευχές για το νέο έτος, δεν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος γι' αυτή τη δουλειά. Ο καθένας ξέρει τι χρειάζεται στη Ζωή του και πως θα το πάρει.

Το μόνο που θα πω είναι να κάνουμε λίγο μεγαλύτερη προσπάθεια ώστε να γίνουμε καλύτεροι χαρακτήρες, αν όχι με όλους, τουλάχιστον με τους δικούς μας ανθρώπους. Να είμαστε ευθείς απέναντι στους άλλους, αλλά να μην ξεχνάμε να κοιτάμε συχνά και τον καθρέφτη, και δε βγάζω ούτε τον εαυτό μου απέξω από αυτό.

Η κοινωνία δεν είναι όλη μαύρη, εγώ αισιοδοξώ, χαίρομαι με όσους ασχολούνται περισσότερο από εμένα και χλευάζω όσους λένε πως όλα είναι μάταια!

Με το καλό! Σε λίγο αρχίζουμε.

Κλείνουμε με τραγούδι απο τον Manu Chao και Mala Vida που είπε live στη (Ξ)εσσαλονίκη τον Ιούνιο που μας πέρασε.

Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

Σεργιάνι

Όταν το οκτάωρο, γίνεται εντεκάωρο, όταν βγαίνεις νύχτα από το γραφείο και το μόνο που σε νοιάζει είναι να πας στο σπίτι να ξαπλώσεις... τότε ευτυχώς χτυπάει το τηλέφωνο, βλέπεις το νούμερο που σε καλεί και χαμογελάς.

"Έχω μαγειρέψει και έχω μπόλικο πότο, σε περιμένω, μην τολμήσεις να αργήσεις." Δεν προλαβαίνεις να μιλήσεις και η γραμμή έχει κλείσει.

Δεν συνηθίζω να "εκθέτω" τους ανθρώπους μου, ειδικά από εκείνους που πέρνω δύναμη για να έχω αυτή την γαμάτη εμπιστοσύνη, που τόσο πολύ αλλάζει την πραγματικότητα για τον καθένα.


Άνθρωποι που μπορούν να σου μιλούν ώρες, για πράγματα και καταστάσεις και εσύ όμως να χάνεσαι στην εικόνα τους και την ομορφιά της ψυχής τους.

Δεν υπάρχει ευχαριστώ για την ευτυχία, παρά μόνο ένα κατάλοιπο χαμόγελου της διάθεσης που είχες όσο περνάς στιγμές μαζί τους. (:

Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2014

Να τα π(ι)ούμε;

Αυτό το χθεσινοβραδυνό οινό-Πνευμα των γιορτών μας κατέστρεψε. Πονάνε τα πάντα μου...


Και ακόμη δεν έχει ξεκινήσει η δουλειά, να δω πως θα περάσει το οκτάωρο.

Άντε καλημέρες ειδικά στους εργαζόμενους που είναι ήδη σε ρυθμούς! Μια όμορφη μέρα ξεκινάει να γαμιέται. (:

Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

Χριστουγεννιάτικη Ανακοίνωση

Γκούχου,γκούχου.

Φου, φου... Ακούγομαι; Ακούγομαι;. Με ενημέρωσαν από το κοντρόλ πως ήρθε η ώρα να πω τις Χριστουγεννιάτικες ευχές μου.
Αλλά σας την έσκασα, εγώ δε θα σας ευχηθώ τίποτα, το μόνο που έχω να πω είναι να καταφέρει ο καλικάντζαρ(αί)ος που (τον) κρύβεται βαθία μέσα στην ψυχή και στο μυαλό σας, να βγει απέξω να άρχισετε να κάνετε ζαβολιές και τρέλες, γιατί πολύ "κυρίλα" έσκασε τώρα τελευταία και δεν παλεύεται. Αφήστε στην άκρη τις ασφάλειες και τις ωριμότητες γιατί ετσί το μόνο που θα καταφέρετε είναι ζείτε σαν φυσιολογικοί άνθρωποι.

Καλές Γιορτές να έχετε και να προσέχετε! (:

Όσες δεν προλάβατε να μου πάρετε δώρο ή όσες το ξεχάσατε, δεν πειράζει, αλλώστε γνωρίζεται κορίτσια πως δεν είμαι άνθρωπος που εκτιμάει τα υλικά αγάθα. Πρωτοτυπήστε λοιπόν.


Τραγουδάκι Χριστουγεννιάτικο από ποιόν αλλόν; Τον Αρχηγό Nick Cave να δίνει ρεσιτάλ, ερωτικών συναισθημάτων και ανωτερότητας. Από τα B-Sides λοιπόν, και "I Do, Dear, I Do ".

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014

Τα στολίδια τραγουδούν ακόμα

"- Λοιπόν, το πράγμα χάλασε νομίζω ξέρεις πότε;
  - Πότε;
  - Όταν εκείνος, ο κρετίνος ο George Michael τραγούδησε το Last Christmas. Άκου Santa να μαθαίνεις."


Μαλάκα μου, το πνεύμα το Χριστουγέννων ήρθε στη δουλειά μου, το πρωί πληρώθηκα για τον προηγούμενο Μάϊο συν δώρο Χριστουγέννων! Με λίγα λόγια, πουτάνα όλα από τα ξίδια. :D


Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

Του κώλου τα εννιάμερα


Και εκεί που πίνεις ήρεμος τον απογευματινό καφέ σου στο Πασαλιμάνι, έρχεται η πιτσιρίκα μαθήτρια κάτω των 18 με ένα άσπρο κολάν που τονίζει τα πάντα και ένα μπλουζάκι με τη μισή κοιλιά απέξω και σε ρωτάει:
"Ημερολόγιο θα πάρεις για να ενισχύσεις τη πενθήμερη εκδρομή που θα πάμε με το σχολείο;"

Σε αυτό το σημείο μουρμουράς κάτι Χριστοπαναγίες για τα μπερκέτια που έδειξαν οι γονείς της όταν την έκαναν, ευχαριστείς γλυκά το πατόμουνο με τη σκέψη:
"Σιγά μη σου δώσω λεφτά για να πας εσύ πενθήμερη και να κάτσεις μέχρι και στα πόμολα της πόρτας του ξενοδοχείου που θα μείνεις."

Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

Κάτι μέρες σαν κι αυτές, μέρες γιορτινές

Εισβολή των αστυνομικών (ΜΑΤ) τα ξημερώματα στην πλατεία Συντάγματος, όπου μάζεψαν σαν τα πρόβατα τους Σύριους πρόσφυγες και υπήρξαν άγριες συμπλοκές με τραυματισμούς ακόμα και σε μικρά παιδιά.

Η εισβολή αυτή θύμισε κάτι από τα παλιά. Οι Xούντες άλλωστε έτσι λειτουργούσαν πάντα. Χτυπάνε ξημερώματα. Τώρα καλέ μου Νοικοκύρη θα μπορέσεις να ψωνίσεις την Χριστουγεννιάτικη μιζέρια σου, άφοβα, αφού δεν θα σου χαλάνε την μόστρα "οι βρωμιάρηδες μετανάστες".  Τώρα Μαραβέγια μου όπως και κάθε άλλος έντεχνος σαχλαμάρας, θα μπορέσεις να φιληθείς με το κορίτσι σου σε κάποιο παγκάκι ανέμελος. Άλλωστε είναι μέρες γιορτής και χαράς. Φόρεσε καλέ μου Νοικοκύρη το Χριστιανικό σου ευαίσθητο προσωπείο και αγάπα αλλήλους.  

Παρακαλείσθε όπως φανείτε ευλάβικα αδίστακτοι απέναντι σε ό,τι μίζερο, αληθινό και ανθρώπινο χαλάει την ατμόσφαιρα. Εναλλακτικά, μπορείτε να ξεδώσετε σκορπώντας ελεημοσύνη. Καλές γιορτές σας εύχομαι.


"Κάτι μέρες σαν κι αυτές, η πρόνοια φροντίζει,
από ζητιάνους κι άστεγους τους δρόμους καθαρίζει,
να μην χαλάει το σκηνικό, να μην χαλάνε οι δουλειές
και τους ξαναπετάν στο δρόμο μετά απ' τις γιορτές."

Coffee and Cigarettes



Αυτοί που μου λένε άδραξε τη μέρα, να το συνοδεύουν με έναν διπλό εσπρέσσο σκέτο ή τουλάχιστον με έναν ΝΕΣ με 3,5 κουταλιές καφέ. Παλιοχαμούρες ιδεολόγοι....

Άντε καλημέρα!

Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014

Ωδή στη βροχή


Σημέρα νιώθω σαν κορν φλέικς μέσα σε γάλα.... παπάριασα με τόσο νερό.

Παρακάτω κάτι σοβαρό, αλλά όχι δικό μου. Η αγάπη μου προς τον Φοίβο Δεληβοριά είναι γνωστή, μιας που ακόμη και τώρα που μεγάλωσε είναι "Γκούφης" μου προώθησαν λοιπόν ένα μήνυμα του.

"Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, μερικοί μη εξεγερμένοι κοιμούνται για μεσημέρι. Κι ονειρεύονται ένα κράτος που θα δείξει επιτέλους ότι είναι προστάτης τους σκοτώνοντας έναν που έχει εξεγερθεί. Αν σκοτωθεί, λέν μέσα στο όνειρο, το κράτος θα μπορεί πια να μας προστατέψει ολοκληρωτικά , χωρίς αντιρρήσεις, κι εμάς μαζί μ’ αυτούς που προστάτευε πάντα: τους μεγαλεμπόρους ναρκωτικών, τους μεγάλους παρανομούντες που μπορούν να εκβιάζουν με αποκαλύψεις , τα όργανα του Νόμου, της Τάξης που διαφθείρονται ή και δολοφονούν, όσους γεννήθηκαν μετά και μέσα από την παρακμή του. Και τότε –ναι!- θα έχουμε ένα δυνατό Κράτος.Και θα τρέχουμε σε κάτι λειβάδια με ωραίες μουσικές και θα αισθάνονται κι εμάς λίγο προστατευμένες οι ψυχούλες μας. Και τα σωματάκια μας.Και τα εβένινα, στιλπνά πληκτρολογιάκια μας."
                                                                                                                   Φοίβος Δεληβοριάς

Όλες αυτές τις μέρες διάβαζα σχόλια που "απευθύνονταν" στους γονείς του Ρωμανού. Συγγνώμη κύριοι και κυρίες, αλλά βάλτε λίγο την ευγενιά σας (όσοι και όση έχετε) σε λειτουργία, γιατί οι άνθρωποι είχαν το παιδί τους άρρωστο. Δε νομίζω να θέλατε να είστε στη θέση τους.

Και κάτι τελευταίο στους "φιλελέ". Χθες δε νίκησε ο Ρωμανός, χθες κερδήθηκε μια μάχη απέναντι στην κυβερνήλα αυτής της χώρας.

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

Θρύλε η τρέλα που με πιάνει....


Το Τσου-Λου μας τελείωσε, συνέχεια με τον νέο χρόνο στο Europa League, καλύτερα κατά τη γνώμη μου. Βασική προυπόθεση αν θέλουμε να το πάμε μέχρι τελικό να σοβαρευτούν οι παίκτες και να γίνουν προσθήκες. Δε γίνεται να τρως τόσο αστεία γκολ, στην άμυνα ότι περάσει γράφει, είναι τραγελαφικό αυτό το πράγμα. Το κακό όμως είναι πως δεν λειτουργεί και η επίθεση μπροστά, θέλουμε δουλειά. Σήμερα ήταν απλά ένα ωραίο ματς, είχε φάσεις και γκολ, αλλά δεν είδαμε τον Ολυμπιακό που θέλουμε να βλέπουμε γι' αυτό και πήγε να γίνει θρίλερ. Ο Τσόρι έκανε παπάδες, έβαλε κι ένα καταπληκτικό γκολ και η τιτίκα ο Φουστέρ λύσαξε σαν σκύλος μέσα στο γήπεδο, είχε πάθος και ψυχή. Δεν φτάνει όμως, ούτε ένας Κώστας φέρνει την άνοιξη.... Μήτρογλου.

Υ.Γ Άσχετο και μεταξύ σοβαρού και αστείου, αλλά πρέπει να έσπασα τα βουντού χρόνων. Δύο φορές, μου έχουν καταραστεί γυναίκες την ομάδα, και τις δύο αυτές φορές ο Θρύλος έχασε το πρωτάθλημα. Το μεσημέρι πριν το παιχνίδι μιλούσα με ένα θηλυκό Χόμπιτ στο τηλέφωνο και αφού της είπα ότι θα πάω στο γήπεδο το βράδυ, μου κάνει θα χάσατε. Όταν έγινε και το 2-2 το τι μουρμούραγα για τη μάνα της και τη θειά της δε λέγεται! Ευτυχώς όμως τα ξόρκια βοήθησαν και βάλαμε άλλα δυο γκολ, δεν είναι να παίζουμε με κάτι τέτοια.

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Tonight's Mood

Ειμαι δεκαέξι χρονών και όλα είναι υπέροχα...



Σήμερα γιορτάζουν και οι Άννες, χρόνια τους πολλά λοιπόν, ακόμη και σε αυτές που θέλουν να γιορτάζουν με τους καθολικούς τον Ιούλιο. (:

 

Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2014

Το λεξικό του "Νοικορυαίου"

Αναρχικός: Άτομο το οποίο ίπταται με μεγάλη ευκολία, πετάει ψυγεία από τα μπαλκόνια και κάνει παρκούρ την ώρα που ρίχνει μολότωφ.

Νοικοκυραίος: Το περίεργο εκείνο ον που θέλει να δει νεκρό όποιον παλεύει και κλαίει απαρηγόρητα για καμμένα αυτοκίνητα και σπασμένα τζάμια. Συνώνυμα "εντερπρενέρ", "atenistas", "οπαδοί κοινής λογικής", "κυρ Παντελής".

Εμείς τα γάντια μας τα σκίσαμε.... εσύ καλέ μου νοικοκύρη κυρ Παντελή, προσευχήσου στον Πρετεντέρη μπας και φτιάξει η κατάσταση και οι κομμουνιστές δεν σου πάρουν τα σπίτια.

Θέλουμε να σε φοβίσουμε μπας και μας πάρεις σοβαρά!



"Κι εσύ τι έδωσες, κυρ Παντελή;
Πες μας τι έκανες σ’ αυτή τη γη.
Πες μας τι άφησες κληρονομιά
που να εμπνέει τη νέα γενιά.

Έντιμε άνθρωπε, κυρ Παντελή,
έντρομε, άβουλε, συ φασουλή,
βρώμισες τ’ όνειρο και την ψυχή,
άδειο πετσί χωρίς πνοή."



ΥΓ. Χθες νοικοκύρη μου δε νομίζω να είδες τι έγινε στη βουλή το βράδυ. Που να ξενύχταγες, θα φώναζε και το αφεντικό στη δουλειά αν αργούσες το πρωί!

Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

Αυτοί που φύγαν από καιρό στα βαθιά, απ' όσο ξέρω δε μιλούν πολύ

Με ρώτησαν λοιπόν πότε θα με δουν με μία σοβαρή σχέση και όχι να είμαι από εδώ και από εκεί.


Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, το δεδομένο είναι ένα. Φοβάμαι τη δέσμευση. Και τι εννοώ; Δεν έχω κάποιο ψυχολογικό θέμα. Ούτε θέλω να τονώνω τον εγωισμό μου μια παραπάνω γκόμενα στο κρεβάτι μου. Άλλωστε όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν πως αποφεύγω να λέω τι έκανα και με ποια. Μια χαρά τα πάω με τον εαυτό μου και μια χαρά τα πάω με το αντίθετο φύλο. Αλλά δεν μπορώ να αφεθώ εύκολα σε αυτή. Όσες φορές το τόλμησα την πάτησα και ο μόνος χαμένος βγήκα εγώ. Για να προλάβω όμως τα σχόλια του στυλ "έτσι είναι η ζωή" / "προχωράμε άσχετα με τα παλιά" κλπ κλπ, θα σας πω, πως όσες φορές έτυχε να εμπλακώ παραπανω απο το κανονικό ο μόνος χαμένος βγήκα έγω. Και όταν λέω χαμένος, εννοώ στεναχωρημένος, όχι πληγωμένος. Δεν νομίζω άλλωστε πως κάποιος που έχει σχέση με έναν άλλον άνθρωπο μπορεί να πληγωθεί στο τέλος. Όσοι φτάνουν σε αυτό το σημείο το πράγμα έχει χαλάσει προ πολλού και δεν ήθελαν να το παραδεχτούν.

Κάτι άλλο που δεν μου αρέσει είναι η "ασφάλεια" σε μια σχέση, την απεχθάνομαι. Για μένα ασφάλεια σημαίνει ρουτίνα - και νομίζω πως κατάφερα να το αποδείξω σε άτομο με διαφορετική άποψη, μπορεί πάλι και λάθος να νομίζω. Η ασφάλεια σκοτώνει τον Έρωτα, κάνει την καθημερινότητα να κυλάει σαν καλοκουρδισμένο ρολόϊ, καμία έκπληξη, κανένα πυροτέχνημα. Όλα καλά μέχρι που σε κάποια φάση κάθεστε αραχτοί στο σαλόνι και είτε πιάνεις το δικό σου μπούτι είτε το δικό της είναι το ίδιο. Εκεί λοιπόν είναι σαν τις σκοπιές στο στρατό, φυλάς κάτι μη στο πάρουν χωρίς να γνωρίζεις γιατί το κάνεις. Και όλα αυτα τα μαγικά ξόρκια που κάνεις στον Έρωτα, να μουρμουράς σε ακαταλαβίστηκες γλώσσες και να κατούρας έξω από τα παράθυρα, όλα αυτά χάνονται σε μιά κατσαρόλα με χθεσινά λαπιασμένα μακαρόνια.

Μια σχέση χρειάζεται οικειότητα. Αυτή είναι σημαντική, γιατί  κάποτε επιτέλους πρέπει να αισθανθείς άνετα με τον άλλον, να δείξεις ποιος είσαι πίσω από το παιχνίδι της προσέγγισης και όχι να μπεις κάτω από τα καλούπια. Η "ομάδα" δεν έχει αναπληρωματικούς εδώ, δύο είστε και δύο πρέπει να μείνετε μέχρι το τέλος, αλλιώς θα βρεθείς στην εξέδρα να παρακολουθείς από μακριά ότι συμβαίνει γύρω σου και αυτό είναι πολύ βαρετό.

Δεν πιστεύω στο "άλλο μισό", απλώς υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που τακιμιάζουν μόλις βρεθούν ταιριάζουν τα χνώτα τους, υπάρχει επικοινωνία σε όλα τα επίπεδα, δεν χρειάζονται αναλύσεις και συζητήσεις επί συζητήσεων. Βαριέμαι την φράση "η κοπέλα μου / το αγόρι μου" είσαι ο Μανώλο και αν έχεις σχέση με κάποια φαίνεται, δε χρειάζεται να το επιδεικνύεις ούτε να κολλάς ταμπέλες.

-Η επόμενη θα είναι τυχερή.... 
-Αρχίδια!


Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

Βάλτε μυαλό και αναλάβετε τις ευθύνες σας.


Στο ίδιο έργο θεατές για άλλο ένα ματς. Γι' αυτή την ομάδα κάποιοι ευθύνονται... επί Κόκκαλη φωνάζαμε "Άμα δε μπορείς να γίνει κομμωτής" το κακό είναι πως δεν το φωνάξαμε και σήμερα. Βάλτε τα κάτω και φτιάχτε την ομάδα, ο Ολυμπιακός μπορεί για σας να είναι μια εταιρεία αλλά γι' αυτούς που πέρνουν θέση στην κερκίδα είναι ιδέα, εμείς θα είμαστε εκεί όταν εσείς θα φύγετε. Ο κόσμος του Ολυμπιακού δεν έχει κορεστεί από πρωταθλήματα και ναι αμά χαθεί ένα είναι ήττα μιας ολόκληρης χρονιάς.

Έτσι όπως πάτε θα πάρει ο Μπαοκ το πρωτάθλημα και θα γελάσουν μέχρι και τα τσιμέντα.

Σοβαρευτείτε λοιπόν πριν είναι αργά.

Και μια αυτοκριτική για την εξέδρα. Τα χρώματα του Ολυμπιακού είναι ερυθρόλευκα και σήμα του ο δαφνοστεφανομένος. Αν κάποιοι πιτσιρικάδες θέλουν να φοράνε μαύρα Lonsdale και Hooligan Streetwear να τα φοράνε στο σχολείο τους γιατί σε λίγο θα ξεχάσουμε και τι χρώμα έχει η φανέλα της ομάδας. Κάποτε τις παλιές καλές εποχές για να πάρουμε μια συνδεσμιακή μπλούζα έπρεπε να είχαμε φτύσει αίμα... στην κυριολεξία. Τώρα όλοι το παίζεται casuals hooligans και against modern football. Βάλτε μυαλό γιατί θα μπούνε οι παλιοί πρώτη γραμμή και θα μοιράζουν φάπες. Πολύ ανέχεια έχουμε δείξει. Η εξέδρα δεν είναι φέρνω τη γκόμενα με το τακούνι και βγάζω selfies να ανεβάσω στο facebook και στο instagram... είναι και λίγο οξύμωρο όταν θεωρητικά είσαι κατά των καμερών. Όταν πήγαινα σχολείο στην τσάντα μου είχα κρεμασμένο το κασκόλ του Ολυμπιακού. Έμαθα να το υπερασπίζομαι όμως για να μη μου το πάρουν, σε άγριες περιοχές και σκέψου πιτσιρίκο πως δεν πήγαινα και στον Πειραιά Λύκειο.


"Παίρνω θέση στην κερκίδα, γιατί αρρώστησα απ’ τη μέρα που σε είδα.
Απ' τη πρώτη τη φορά, μου έκανες τεράστια ζημιά.
Όσα χρόνια κι αν περάσουν, και για πάρτη σου αν με καταδικάσουν,
Εγώ θα 'ρθω να σε δω, γιατί είσαι ότι έχω ιερό."


Καθένας λοιπόν κάνει ότι του αναλογεί


Από τη σημερινή πορεία που κάναμε στο Μοναστηράκι για τον Νίκο Ρωμανό. Η μπατσοκρατία καλά κρατεί, σημερινή εντολή προσαγωγές.... πολλές προσαγωγές!

Αν θέλει το κράτος να παίξουμε έτσι το παιχνίδι να το ενημερώσουμε, πως τη "Βάρκιζα" κάποιοι δεν την αναγνωρίσαμε ποτέ. Hasta la muerte mis amigos.


Σήμερα όσοι πήγαμε στη πορεία δεν πήγαμε για τον Ρωμανό μόνο, αλλά και για όσους επέλεξαν να είναι πρώτη γραμμή. Χάρηκα που είδα φάτσες παλιές, που είχα να δω καιρό, στεναχωρήθηκα που δεν είδα φάτσες, όχι επειδή δεν μπορούσαν να έρθουν αλλά επειδή δεν ήθελαν.

Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

Φωτο-βολτα-ϊκά vol.2

Σήμερα το πρωί πήρα τηλέφωνο στη δουλειά και είπα πως δεν θα μπορέσω να πάω.

Πήρα λοιπόν και εγώ το αυτοκίνητο έβαλα και μια φίλη μέσα και ξεκινήσαμε για Λαύριο. Στις 10:30 είχα ήδη φορέσει τη στολή μου και τρίμαρα το πανί στην άμμο. Αφού χαζολογήσαμε λίγο, αγναντεύοντας τη θάλασσα πίνοντας τους ζεστούς μας καφέδες, μπήκα μέσα για κανά δίωρο.


Βγαίνοντας, η φίλη μου απόρησε πως αφού δεν είχε αέρα καθόμουν μέσα και το πάλευα.

Φυσάει δε φυσάει δεν έχει σημασία, εγώ είμαι εκεί και παίρνω την ανταμοιβή μου κάθε φορά.

Κάποιοι προτιμούν την "ασφάλεια" των πεζοποριών, τις βόλτες στα γραφικά ορεινά χωρία και τις επισκέψεις στα χιονοδρομικά... πράσινη θάλασσα που έλεγε και μια ψυχή. Εμείς δεν είμαστε από αυτούς όμως, όταν δεν έχουμε την αλμύρα της πραγματικής θάλασσας στα μαλλιά μας, δε ζούμε.