Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

Stay tuned...

Πάει ο παλιός ο χρόνος...

Δεν θα δώσω ευχές για το νέο έτος, δεν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος γι' αυτή τη δουλειά. Ο καθένας ξέρει τι χρειάζεται στη Ζωή του και πως θα το πάρει.

Το μόνο που θα πω είναι να κάνουμε λίγο μεγαλύτερη προσπάθεια ώστε να γίνουμε καλύτεροι χαρακτήρες, αν όχι με όλους, τουλάχιστον με τους δικούς μας ανθρώπους. Να είμαστε ευθείς απέναντι στους άλλους, αλλά να μην ξεχνάμε να κοιτάμε συχνά και τον καθρέφτη, και δε βγάζω ούτε τον εαυτό μου απέξω από αυτό.

Η κοινωνία δεν είναι όλη μαύρη, εγώ αισιοδοξώ, χαίρομαι με όσους ασχολούνται περισσότερο από εμένα και χλευάζω όσους λένε πως όλα είναι μάταια!

Με το καλό! Σε λίγο αρχίζουμε.

Κλείνουμε με τραγούδι απο τον Manu Chao και Mala Vida που είπε live στη (Ξ)εσσαλονίκη τον Ιούνιο που μας πέρασε.

Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

Σεργιάνι

Όταν το οκτάωρο, γίνεται εντεκάωρο, όταν βγαίνεις νύχτα από το γραφείο και το μόνο που σε νοιάζει είναι να πας στο σπίτι να ξαπλώσεις... τότε ευτυχώς χτυπάει το τηλέφωνο, βλέπεις το νούμερο που σε καλεί και χαμογελάς.

"Έχω μαγειρέψει και έχω μπόλικο πότο, σε περιμένω, μην τολμήσεις να αργήσεις." Δεν προλαβαίνεις να μιλήσεις και η γραμμή έχει κλείσει.

Δεν συνηθίζω να "εκθέτω" τους ανθρώπους μου, ειδικά από εκείνους που πέρνω δύναμη για να έχω αυτή την γαμάτη εμπιστοσύνη, που τόσο πολύ αλλάζει την πραγματικότητα για τον καθένα.


Άνθρωποι που μπορούν να σου μιλούν ώρες, για πράγματα και καταστάσεις και εσύ όμως να χάνεσαι στην εικόνα τους και την ομορφιά της ψυχής τους.

Δεν υπάρχει ευχαριστώ για την ευτυχία, παρά μόνο ένα κατάλοιπο χαμόγελου της διάθεσης που είχες όσο περνάς στιγμές μαζί τους. (:

Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2014

Να τα π(ι)ούμε;

Αυτό το χθεσινοβραδυνό οινό-Πνευμα των γιορτών μας κατέστρεψε. Πονάνε τα πάντα μου...


Και ακόμη δεν έχει ξεκινήσει η δουλειά, να δω πως θα περάσει το οκτάωρο.

Άντε καλημέρες ειδικά στους εργαζόμενους που είναι ήδη σε ρυθμούς! Μια όμορφη μέρα ξεκινάει να γαμιέται. (:

Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

Χριστουγεννιάτικη Ανακοίνωση

Γκούχου,γκούχου.

Φου, φου... Ακούγομαι; Ακούγομαι;. Με ενημέρωσαν από το κοντρόλ πως ήρθε η ώρα να πω τις Χριστουγεννιάτικες ευχές μου.
Αλλά σας την έσκασα, εγώ δε θα σας ευχηθώ τίποτα, το μόνο που έχω να πω είναι να καταφέρει ο καλικάντζαρ(αί)ος που (τον) κρύβεται βαθία μέσα στην ψυχή και στο μυαλό σας, να βγει απέξω να άρχισετε να κάνετε ζαβολιές και τρέλες, γιατί πολύ "κυρίλα" έσκασε τώρα τελευταία και δεν παλεύεται. Αφήστε στην άκρη τις ασφάλειες και τις ωριμότητες γιατί ετσί το μόνο που θα καταφέρετε είναι ζείτε σαν φυσιολογικοί άνθρωποι.

Καλές Γιορτές να έχετε και να προσέχετε! (:

Όσες δεν προλάβατε να μου πάρετε δώρο ή όσες το ξεχάσατε, δεν πειράζει, αλλώστε γνωρίζεται κορίτσια πως δεν είμαι άνθρωπος που εκτιμάει τα υλικά αγάθα. Πρωτοτυπήστε λοιπόν.


Τραγουδάκι Χριστουγεννιάτικο από ποιόν αλλόν; Τον Αρχηγό Nick Cave να δίνει ρεσιτάλ, ερωτικών συναισθημάτων και ανωτερότητας. Από τα B-Sides λοιπόν, και "I Do, Dear, I Do ".

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014

Τα στολίδια τραγουδούν ακόμα

"- Λοιπόν, το πράγμα χάλασε νομίζω ξέρεις πότε;
  - Πότε;
  - Όταν εκείνος, ο κρετίνος ο George Michael τραγούδησε το Last Christmas. Άκου Santa να μαθαίνεις."


Μαλάκα μου, το πνεύμα το Χριστουγέννων ήρθε στη δουλειά μου, το πρωί πληρώθηκα για τον προηγούμενο Μάϊο συν δώρο Χριστουγέννων! Με λίγα λόγια, πουτάνα όλα από τα ξίδια. :D


Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

Του κώλου τα εννιάμερα


Και εκεί που πίνεις ήρεμος τον απογευματινό καφέ σου στο Πασαλιμάνι, έρχεται η πιτσιρίκα μαθήτρια κάτω των 18 με ένα άσπρο κολάν που τονίζει τα πάντα και ένα μπλουζάκι με τη μισή κοιλιά απέξω και σε ρωτάει:
"Ημερολόγιο θα πάρεις για να ενισχύσεις τη πενθήμερη εκδρομή που θα πάμε με το σχολείο;"

Σε αυτό το σημείο μουρμουράς κάτι Χριστοπαναγίες για τα μπερκέτια που έδειξαν οι γονείς της όταν την έκαναν, ευχαριστείς γλυκά το πατόμουνο με τη σκέψη:
"Σιγά μη σου δώσω λεφτά για να πας εσύ πενθήμερη και να κάτσεις μέχρι και στα πόμολα της πόρτας του ξενοδοχείου που θα μείνεις."

Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

Κάτι μέρες σαν κι αυτές, μέρες γιορτινές

Εισβολή των αστυνομικών (ΜΑΤ) τα ξημερώματα στην πλατεία Συντάγματος, όπου μάζεψαν σαν τα πρόβατα τους Σύριους πρόσφυγες και υπήρξαν άγριες συμπλοκές με τραυματισμούς ακόμα και σε μικρά παιδιά.

Η εισβολή αυτή θύμισε κάτι από τα παλιά. Οι Xούντες άλλωστε έτσι λειτουργούσαν πάντα. Χτυπάνε ξημερώματα. Τώρα καλέ μου Νοικοκύρη θα μπορέσεις να ψωνίσεις την Χριστουγεννιάτικη μιζέρια σου, άφοβα, αφού δεν θα σου χαλάνε την μόστρα "οι βρωμιάρηδες μετανάστες".  Τώρα Μαραβέγια μου όπως και κάθε άλλος έντεχνος σαχλαμάρας, θα μπορέσεις να φιληθείς με το κορίτσι σου σε κάποιο παγκάκι ανέμελος. Άλλωστε είναι μέρες γιορτής και χαράς. Φόρεσε καλέ μου Νοικοκύρη το Χριστιανικό σου ευαίσθητο προσωπείο και αγάπα αλλήλους.  

Παρακαλείσθε όπως φανείτε ευλάβικα αδίστακτοι απέναντι σε ό,τι μίζερο, αληθινό και ανθρώπινο χαλάει την ατμόσφαιρα. Εναλλακτικά, μπορείτε να ξεδώσετε σκορπώντας ελεημοσύνη. Καλές γιορτές σας εύχομαι.


"Κάτι μέρες σαν κι αυτές, η πρόνοια φροντίζει,
από ζητιάνους κι άστεγους τους δρόμους καθαρίζει,
να μην χαλάει το σκηνικό, να μην χαλάνε οι δουλειές
και τους ξαναπετάν στο δρόμο μετά απ' τις γιορτές."

Coffee and Cigarettes



Αυτοί που μου λένε άδραξε τη μέρα, να το συνοδεύουν με έναν διπλό εσπρέσσο σκέτο ή τουλάχιστον με έναν ΝΕΣ με 3,5 κουταλιές καφέ. Παλιοχαμούρες ιδεολόγοι....

Άντε καλημέρα!

Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014

Ωδή στη βροχή


Σημέρα νιώθω σαν κορν φλέικς μέσα σε γάλα.... παπάριασα με τόσο νερό.

Παρακάτω κάτι σοβαρό, αλλά όχι δικό μου. Η αγάπη μου προς τον Φοίβο Δεληβοριά είναι γνωστή, μιας που ακόμη και τώρα που μεγάλωσε είναι "Γκούφης" μου προώθησαν λοιπόν ένα μήνυμα του.

"Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, μερικοί μη εξεγερμένοι κοιμούνται για μεσημέρι. Κι ονειρεύονται ένα κράτος που θα δείξει επιτέλους ότι είναι προστάτης τους σκοτώνοντας έναν που έχει εξεγερθεί. Αν σκοτωθεί, λέν μέσα στο όνειρο, το κράτος θα μπορεί πια να μας προστατέψει ολοκληρωτικά , χωρίς αντιρρήσεις, κι εμάς μαζί μ’ αυτούς που προστάτευε πάντα: τους μεγαλεμπόρους ναρκωτικών, τους μεγάλους παρανομούντες που μπορούν να εκβιάζουν με αποκαλύψεις , τα όργανα του Νόμου, της Τάξης που διαφθείρονται ή και δολοφονούν, όσους γεννήθηκαν μετά και μέσα από την παρακμή του. Και τότε –ναι!- θα έχουμε ένα δυνατό Κράτος.Και θα τρέχουμε σε κάτι λειβάδια με ωραίες μουσικές και θα αισθάνονται κι εμάς λίγο προστατευμένες οι ψυχούλες μας. Και τα σωματάκια μας.Και τα εβένινα, στιλπνά πληκτρολογιάκια μας."
                                                                                                                   Φοίβος Δεληβοριάς

Όλες αυτές τις μέρες διάβαζα σχόλια που "απευθύνονταν" στους γονείς του Ρωμανού. Συγγνώμη κύριοι και κυρίες, αλλά βάλτε λίγο την ευγενιά σας (όσοι και όση έχετε) σε λειτουργία, γιατί οι άνθρωποι είχαν το παιδί τους άρρωστο. Δε νομίζω να θέλατε να είστε στη θέση τους.

Και κάτι τελευταίο στους "φιλελέ". Χθες δε νίκησε ο Ρωμανός, χθες κερδήθηκε μια μάχη απέναντι στην κυβερνήλα αυτής της χώρας.

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

Θρύλε η τρέλα που με πιάνει....


Το Τσου-Λου μας τελείωσε, συνέχεια με τον νέο χρόνο στο Europa League, καλύτερα κατά τη γνώμη μου. Βασική προυπόθεση αν θέλουμε να το πάμε μέχρι τελικό να σοβαρευτούν οι παίκτες και να γίνουν προσθήκες. Δε γίνεται να τρως τόσο αστεία γκολ, στην άμυνα ότι περάσει γράφει, είναι τραγελαφικό αυτό το πράγμα. Το κακό όμως είναι πως δεν λειτουργεί και η επίθεση μπροστά, θέλουμε δουλειά. Σήμερα ήταν απλά ένα ωραίο ματς, είχε φάσεις και γκολ, αλλά δεν είδαμε τον Ολυμπιακό που θέλουμε να βλέπουμε γι' αυτό και πήγε να γίνει θρίλερ. Ο Τσόρι έκανε παπάδες, έβαλε κι ένα καταπληκτικό γκολ και η τιτίκα ο Φουστέρ λύσαξε σαν σκύλος μέσα στο γήπεδο, είχε πάθος και ψυχή. Δεν φτάνει όμως, ούτε ένας Κώστας φέρνει την άνοιξη.... Μήτρογλου.

Υ.Γ Άσχετο και μεταξύ σοβαρού και αστείου, αλλά πρέπει να έσπασα τα βουντού χρόνων. Δύο φορές, μου έχουν καταραστεί γυναίκες την ομάδα, και τις δύο αυτές φορές ο Θρύλος έχασε το πρωτάθλημα. Το μεσημέρι πριν το παιχνίδι μιλούσα με ένα θηλυκό Χόμπιτ στο τηλέφωνο και αφού της είπα ότι θα πάω στο γήπεδο το βράδυ, μου κάνει θα χάσατε. Όταν έγινε και το 2-2 το τι μουρμούραγα για τη μάνα της και τη θειά της δε λέγεται! Ευτυχώς όμως τα ξόρκια βοήθησαν και βάλαμε άλλα δυο γκολ, δεν είναι να παίζουμε με κάτι τέτοια.

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Tonight's Mood

Ειμαι δεκαέξι χρονών και όλα είναι υπέροχα...



Σήμερα γιορτάζουν και οι Άννες, χρόνια τους πολλά λοιπόν, ακόμη και σε αυτές που θέλουν να γιορτάζουν με τους καθολικούς τον Ιούλιο. (:

 

Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2014

Το λεξικό του "Νοικορυαίου"

Αναρχικός: Άτομο το οποίο ίπταται με μεγάλη ευκολία, πετάει ψυγεία από τα μπαλκόνια και κάνει παρκούρ την ώρα που ρίχνει μολότωφ.

Νοικοκυραίος: Το περίεργο εκείνο ον που θέλει να δει νεκρό όποιον παλεύει και κλαίει απαρηγόρητα για καμμένα αυτοκίνητα και σπασμένα τζάμια. Συνώνυμα "εντερπρενέρ", "atenistas", "οπαδοί κοινής λογικής", "κυρ Παντελής".

Εμείς τα γάντια μας τα σκίσαμε.... εσύ καλέ μου νοικοκύρη κυρ Παντελή, προσευχήσου στον Πρετεντέρη μπας και φτιάξει η κατάσταση και οι κομμουνιστές δεν σου πάρουν τα σπίτια.

Θέλουμε να σε φοβίσουμε μπας και μας πάρεις σοβαρά!



"Κι εσύ τι έδωσες, κυρ Παντελή;
Πες μας τι έκανες σ’ αυτή τη γη.
Πες μας τι άφησες κληρονομιά
που να εμπνέει τη νέα γενιά.

Έντιμε άνθρωπε, κυρ Παντελή,
έντρομε, άβουλε, συ φασουλή,
βρώμισες τ’ όνειρο και την ψυχή,
άδειο πετσί χωρίς πνοή."



ΥΓ. Χθες νοικοκύρη μου δε νομίζω να είδες τι έγινε στη βουλή το βράδυ. Που να ξενύχταγες, θα φώναζε και το αφεντικό στη δουλειά αν αργούσες το πρωί!

Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

Αυτοί που φύγαν από καιρό στα βαθιά, απ' όσο ξέρω δε μιλούν πολύ

Με ρώτησαν λοιπόν πότε θα με δουν με μία σοβαρή σχέση και όχι να είμαι από εδώ και από εκεί.


Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, το δεδομένο είναι ένα. Φοβάμαι τη δέσμευση. Και τι εννοώ; Δεν έχω κάποιο ψυχολογικό θέμα. Ούτε θέλω να τονώνω τον εγωισμό μου μια παραπάνω γκόμενα στο κρεβάτι μου. Άλλωστε όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν πως αποφεύγω να λέω τι έκανα και με ποια. Μια χαρά τα πάω με τον εαυτό μου και μια χαρά τα πάω με το αντίθετο φύλο. Αλλά δεν μπορώ να αφεθώ εύκολα σε αυτή. Όσες φορές το τόλμησα την πάτησα και ο μόνος χαμένος βγήκα εγώ. Για να προλάβω όμως τα σχόλια του στυλ "έτσι είναι η ζωή" / "προχωράμε άσχετα με τα παλιά" κλπ κλπ, θα σας πω, πως όσες φορές έτυχε να εμπλακώ παραπανω απο το κανονικό ο μόνος χαμένος βγήκα έγω. Και όταν λέω χαμένος, εννοώ στεναχωρημένος, όχι πληγωμένος. Δεν νομίζω άλλωστε πως κάποιος που έχει σχέση με έναν άλλον άνθρωπο μπορεί να πληγωθεί στο τέλος. Όσοι φτάνουν σε αυτό το σημείο το πράγμα έχει χαλάσει προ πολλού και δεν ήθελαν να το παραδεχτούν.

Κάτι άλλο που δεν μου αρέσει είναι η "ασφάλεια" σε μια σχέση, την απεχθάνομαι. Για μένα ασφάλεια σημαίνει ρουτίνα - και νομίζω πως κατάφερα να το αποδείξω σε άτομο με διαφορετική άποψη, μπορεί πάλι και λάθος να νομίζω. Η ασφάλεια σκοτώνει τον Έρωτα, κάνει την καθημερινότητα να κυλάει σαν καλοκουρδισμένο ρολόϊ, καμία έκπληξη, κανένα πυροτέχνημα. Όλα καλά μέχρι που σε κάποια φάση κάθεστε αραχτοί στο σαλόνι και είτε πιάνεις το δικό σου μπούτι είτε το δικό της είναι το ίδιο. Εκεί λοιπόν είναι σαν τις σκοπιές στο στρατό, φυλάς κάτι μη στο πάρουν χωρίς να γνωρίζεις γιατί το κάνεις. Και όλα αυτα τα μαγικά ξόρκια που κάνεις στον Έρωτα, να μουρμουράς σε ακαταλαβίστηκες γλώσσες και να κατούρας έξω από τα παράθυρα, όλα αυτά χάνονται σε μιά κατσαρόλα με χθεσινά λαπιασμένα μακαρόνια.

Μια σχέση χρειάζεται οικειότητα. Αυτή είναι σημαντική, γιατί  κάποτε επιτέλους πρέπει να αισθανθείς άνετα με τον άλλον, να δείξεις ποιος είσαι πίσω από το παιχνίδι της προσέγγισης και όχι να μπεις κάτω από τα καλούπια. Η "ομάδα" δεν έχει αναπληρωματικούς εδώ, δύο είστε και δύο πρέπει να μείνετε μέχρι το τέλος, αλλιώς θα βρεθείς στην εξέδρα να παρακολουθείς από μακριά ότι συμβαίνει γύρω σου και αυτό είναι πολύ βαρετό.

Δεν πιστεύω στο "άλλο μισό", απλώς υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που τακιμιάζουν μόλις βρεθούν ταιριάζουν τα χνώτα τους, υπάρχει επικοινωνία σε όλα τα επίπεδα, δεν χρειάζονται αναλύσεις και συζητήσεις επί συζητήσεων. Βαριέμαι την φράση "η κοπέλα μου / το αγόρι μου" είσαι ο Μανώλο και αν έχεις σχέση με κάποια φαίνεται, δε χρειάζεται να το επιδεικνύεις ούτε να κολλάς ταμπέλες.

-Η επόμενη θα είναι τυχερή.... 
-Αρχίδια!


Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

Βάλτε μυαλό και αναλάβετε τις ευθύνες σας.


Στο ίδιο έργο θεατές για άλλο ένα ματς. Γι' αυτή την ομάδα κάποιοι ευθύνονται... επί Κόκκαλη φωνάζαμε "Άμα δε μπορείς να γίνει κομμωτής" το κακό είναι πως δεν το φωνάξαμε και σήμερα. Βάλτε τα κάτω και φτιάχτε την ομάδα, ο Ολυμπιακός μπορεί για σας να είναι μια εταιρεία αλλά γι' αυτούς που πέρνουν θέση στην κερκίδα είναι ιδέα, εμείς θα είμαστε εκεί όταν εσείς θα φύγετε. Ο κόσμος του Ολυμπιακού δεν έχει κορεστεί από πρωταθλήματα και ναι αμά χαθεί ένα είναι ήττα μιας ολόκληρης χρονιάς.

Έτσι όπως πάτε θα πάρει ο Μπαοκ το πρωτάθλημα και θα γελάσουν μέχρι και τα τσιμέντα.

Σοβαρευτείτε λοιπόν πριν είναι αργά.

Και μια αυτοκριτική για την εξέδρα. Τα χρώματα του Ολυμπιακού είναι ερυθρόλευκα και σήμα του ο δαφνοστεφανομένος. Αν κάποιοι πιτσιρικάδες θέλουν να φοράνε μαύρα Lonsdale και Hooligan Streetwear να τα φοράνε στο σχολείο τους γιατί σε λίγο θα ξεχάσουμε και τι χρώμα έχει η φανέλα της ομάδας. Κάποτε τις παλιές καλές εποχές για να πάρουμε μια συνδεσμιακή μπλούζα έπρεπε να είχαμε φτύσει αίμα... στην κυριολεξία. Τώρα όλοι το παίζεται casuals hooligans και against modern football. Βάλτε μυαλό γιατί θα μπούνε οι παλιοί πρώτη γραμμή και θα μοιράζουν φάπες. Πολύ ανέχεια έχουμε δείξει. Η εξέδρα δεν είναι φέρνω τη γκόμενα με το τακούνι και βγάζω selfies να ανεβάσω στο facebook και στο instagram... είναι και λίγο οξύμωρο όταν θεωρητικά είσαι κατά των καμερών. Όταν πήγαινα σχολείο στην τσάντα μου είχα κρεμασμένο το κασκόλ του Ολυμπιακού. Έμαθα να το υπερασπίζομαι όμως για να μη μου το πάρουν, σε άγριες περιοχές και σκέψου πιτσιρίκο πως δεν πήγαινα και στον Πειραιά Λύκειο.


"Παίρνω θέση στην κερκίδα, γιατί αρρώστησα απ’ τη μέρα που σε είδα.
Απ' τη πρώτη τη φορά, μου έκανες τεράστια ζημιά.
Όσα χρόνια κι αν περάσουν, και για πάρτη σου αν με καταδικάσουν,
Εγώ θα 'ρθω να σε δω, γιατί είσαι ότι έχω ιερό."


Καθένας λοιπόν κάνει ότι του αναλογεί


Από τη σημερινή πορεία που κάναμε στο Μοναστηράκι για τον Νίκο Ρωμανό. Η μπατσοκρατία καλά κρατεί, σημερινή εντολή προσαγωγές.... πολλές προσαγωγές!

Αν θέλει το κράτος να παίξουμε έτσι το παιχνίδι να το ενημερώσουμε, πως τη "Βάρκιζα" κάποιοι δεν την αναγνωρίσαμε ποτέ. Hasta la muerte mis amigos.


Σήμερα όσοι πήγαμε στη πορεία δεν πήγαμε για τον Ρωμανό μόνο, αλλά και για όσους επέλεξαν να είναι πρώτη γραμμή. Χάρηκα που είδα φάτσες παλιές, που είχα να δω καιρό, στεναχωρήθηκα που δεν είδα φάτσες, όχι επειδή δεν μπορούσαν να έρθουν αλλά επειδή δεν ήθελαν.

Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

Φωτο-βολτα-ϊκά vol.2

Σήμερα το πρωί πήρα τηλέφωνο στη δουλειά και είπα πως δεν θα μπορέσω να πάω.

Πήρα λοιπόν και εγώ το αυτοκίνητο έβαλα και μια φίλη μέσα και ξεκινήσαμε για Λαύριο. Στις 10:30 είχα ήδη φορέσει τη στολή μου και τρίμαρα το πανί στην άμμο. Αφού χαζολογήσαμε λίγο, αγναντεύοντας τη θάλασσα πίνοντας τους ζεστούς μας καφέδες, μπήκα μέσα για κανά δίωρο.


Βγαίνοντας, η φίλη μου απόρησε πως αφού δεν είχε αέρα καθόμουν μέσα και το πάλευα.

Φυσάει δε φυσάει δεν έχει σημασία, εγώ είμαι εκεί και παίρνω την ανταμοιβή μου κάθε φορά.

Κάποιοι προτιμούν την "ασφάλεια" των πεζοποριών, τις βόλτες στα γραφικά ορεινά χωρία και τις επισκέψεις στα χιονοδρομικά... πράσινη θάλασσα που έλεγε και μια ψυχή. Εμείς δεν είμαστε από αυτούς όμως, όταν δεν έχουμε την αλμύρα της πραγματικής θάλασσας στα μαλλιά μας, δε ζούμε.

Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2014

Ξυπνάτε, σκοτώνουν ΡΕ

Αυτή τη στιγμή αργοπεθαίνει ένα νέο παιδί που κάνει απεργία πείνας διεκδικώντας την χορήγηση εκπαιδευτικών αδειών που δικαιούται, (είναι φυλακισμένος για την γνωστή ληστεία τράπεζας στο Βελβεντό Κοζάνης, αλλά πάνω από όλα για την πολιτική του στάση και το πέρασμα του στην παρανομία). 

Ένα παιδί που αποδεικνύει με τη στάση του εδώ και καιρό τι σημαίνει Αξιοπρέπεια, τι σημαίνει Ιδανικό Και Ήθος. Ένα παιδί που κατά την σύλληψη του τον ρημάξανε στο ξύλο μαζί με τους συντρόφους του και εκείνος όχι μόνο δεν λύγισε αλλά βροντοφώναζε "Ζήτω η αναρχία κουφάλες"

Ένα παιδί που έχασε τον στενό του φίλο το Δεκέμβρη του 2008 Αλέξη Γρηγορόπουλο, αρνήθηκε μια ήσυχη και καλόβολη ζωή και επέλεξε συνειδητά να κάνει πράξη τον θυμό του, τα πιστεύω του και τα ιδανικά του. Άσχετα με το πια μορφή αγώνα επέλεξε και κατά πόσο συμφωνεί η διαφωνεί ο καθένας, αυτό το παιδί ΠΕΡΑΣΕ ΣΤΗ ΠΡΑΞΗ, με κόστος την ίδια του τη ζωή. 

Μιλάμε για έναν άνθρωπο 21 χρονών με ψυχή γιγάντια και αξιοπρέπεια ατσάλινη. Αυτή τη στιγμή χαροπαλεύει στο Νοσοκομείο και τα κοράκια της εξουσίας είναι φανερό ότι είναι πρόθυμα να εξαντλήσουν κάθε περιθώριο από την απάνθρωπη λύσσα τους επάνω του.

Ο Νίκος Ρωμανός όμως δεν ανέχεται να κάνει ούτε βήμα πίσω γιατί προτιμάει να χάσει τη ζωή του από το να παραδοθεί και να υποκύψει στα σκυλιά αυτού του σάπιου και βρώμικου συστήματος. Ένα σύστημα φασιστών, ρουφιάνων, εκμεταλλευτών και δοσίλογων. 

Το βλέμμα του Ρωμανού σας στοιχειώνει ήδη καθάρματα και καλά θα κάνετε να φοβάστε αν συμβεί το παραμικρό...


Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

Φωτο-βολτα-ϊκά


Και εκεί που περπατάς αεράτος στην Πειραϊκή, ξαφνικά βλέπεις ένα άτομο από τη γλυκιά συμμορία του παρελθόντος να χαζεύει. Πας γρήγορα προς το μέρος της, βάζεις δυο τσιγάρα στο στόμα, προλαβαίνεις να άρπαξεις τον Zippo από τα δικά της, που είναι αραγμένα δίπλα της και με μια γρήγορη κίνηση τον πετάς στον αέρα και τον ανάβεις πάνω στο τζίν σου με περίσσια επιδεξειότητα για χάριν εντυπωσιασμού, όπως έκανες παλιά. Σου χαμογελάει όσο της πλασάρεις το αναμένο τσιγάρο.

Τελικά αισθάνεσαι πολύ τυχερός για ανθρώπους που ακόμα και μετά από χρόνια μπορείς να τους θεωρείς δικούς σου, με όλη τη σημασία της λέξης. Σου προκαλούν τις αισθήσεις σου, νιώθεις το αίμα να κυλάει στις φλέβες σου στην κυριολεξία. Είναι άνθρωποι που περνούν από τη Ζωή σου και αφήνουν το σημάδι τους.

Ξέρεις πως ήταν μόνο για ένα απόγευμα, ξέρεις πως η συμμορία έχει διαλυθεί εδώ και πολλά χρόνια, ο καθένας έκανε τις επιλογές του και τράβηξε το δρόμο του. Δεν λέτε πολλά, δεν υπάρχει λόγος άλλωστε, δε θες να μιλήσετε για τα παλιά, δε σε νοιάζει για τα νέα, ούτε τι κάνουν οι άλλοι. Ζουν πέθαναν; Λίγο σε ενδιαφέρει.

Χτυπάει μήνυμα στο κινητό, μια φωτογραφία "παπαράτσι" εκείνης της στιγμής από περαστικό φίλο... βρίζεις γιατί φαίνεται ωραία. 

Ξέρεις πως είναι η ώρα να φύγεις, σηκώνεσαι κάνεις δειλά, αθόρυβα βήματα, δε χαιρετάς, δεν κοιτάς πίσω.


Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

Πόσες φορές να το πούμε.... ΠΙΑ;

Και οι μπάτσοι έχουν μάνες, ΠΟΥΤΑΝΕΣ αλλά μάνες.

Καλέ μου νοικοκύρη, εύτυχως που κοιμάσαι ασφαλής το βράδυ, η ΕΛ.ΑΣ φροντίζει γι' αυτό. Τέρμα οι τρομοκράτες, τέρμα οι φοιτητές, τέρμα οι αναρχο-κομμουνιστές. Ζήτω το κράτος και η ΕΛ.ΑΣ. Ζήτω τα ΜΜE που σου δείχνουν(;) νοικοκύρη μου την αλήθεια. Τώρα μπορείς να δουλεύεις ήσυχος μέχρι το 80 σου για 500€ και να ζείς και τα άνεργα παιδιά σου, που σπούδασαν στα πανεπιστήμια της χώρας.


Για όποιον ενδιαφέρεται ας διαβάσει και την ανακοίνωση της Ροσινάντε. Παρόλο που δεν μου αρέσει να αναπαράγω "πολιτικές" ανακοινώσεις.

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΜΑΣ ΕΔΕΙΞΕ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΟΥ. ΕΙΝΑΙ ΣΑΠΙΑ!

«Τρέλα μπορεί να είναι το να εγκαταλείπουμε τα όνειρά μας (…) Και η μεγαλύτερη τρέλα απ” όλες, να βλέπεις τη ζωή όπως είναι και όχι όπως θα έπρεπε να είναι (…)  Να αλλάξεις τον κόσμο φίλε μου Σάντσο, δεν είναι τρέλα, ούτε ουτοπία. Είναι δικαιοσύνη!»

Δον Κιχώτης του Μιγκέλ ντε Θερβάντες (1605 – 1615)


Το ελληνικό κράτος, τιμώντας τις χειρότερες παραδόσεις του, θέλησε το απόγευμα της Δευτέρας να έχει έναν ακόμα νεκρό. Η εγκληματική, δολοφονική, απρόκλητη και προσχεδιασμένη επίθεση κατά του μπλοκ της Αναρχοσυνδικαλιστικής Πρωτοβουλίας Ροσινάντε θύμισε μέρες του 1980 και του 1985 και είναι επίτευγμα των διαδηλωτών και μόνο, που χάρη στην ψύχραιμη, αποφασιστική και γενναία στάση τους απέτρεψαν το χειρότερο σενάριο. Το ίδιο ισχύει και για τη νυχτερινή παρουσία της αστυνομίας στην Πλατεία Εξαρχείων, όπου με τη συνήθη πρακτική της του στρατού κατοχής, απειλούσε κατοίκους και περαστικούς, κακοποίησε γυναίκα δημοσιογράφο, χτύπησε συνάδελφό της που διαμαρτυρήθηκε (με αποτέλεσμα να διακομισθούν και οι δύο στον Ευαγγελισμό) και διέλυσε ένα περίπτερο.

Από την πλευρά μας είχαμε την τύχη να διαπιστώσουμε τις προθέσεις της αστυνομίας από πολύ νωρίς. Ήδη από το ξεκίνημα της διαδήλωσης από την πλατεία Κλαυθμώνος, το μπλοκ μας περικυκλώθηκε χωρίς κανένα απολύτως λόγο, από διμοιρίες των ΜΑΤ και διάφορους παρατρεχάμενούς τους που παρεμπόδιζαν προκλητικά και συστηματικά το έργο της περιφρούρησης που ήταν ισχυρή και οργανωμένη. Στη συμβολή της οδού Βασιλίσσης Σοφίας και αφού –όπως μας διαβεβαίωσαν αυτήκοες και αυτόπτες μάρτυρες- ο διοικητής της διμοιρίας που στεκόταν εκεί, ο διαβόητος μεγαλοχρυσαυγίτης Δαρείος Λυκιαρδόπουλος, ενημέρωσε το ένστολο τάγμα εφόδου του ότι ‘’στρίβει το πανό της (sic) Ροσινάντε, βάλτε μάσκες και ετοιμαστείτε’’, η πίεση και από τις δύο πλευρές του μπλοκ έγινε ασφυκτική.

Τελικά, τα ΜΑΤ επιτέθηκαν στο μπλοκ μας ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΠΡΟΚΛΗΤΑ (όπως αποδεικνύεται στο βίντεο), στο ύψος του νοσοκομείου ΝΙΜΙΤΣ, με αδιανόητη μανία, χτυπώντας τυφλά με τα γκλομπ τους ιδιαίτερα νέους και κορίτσια, εκτοξεύοντας πλήθος χειροβομβίδων κρότου λάμψης και μια αναρίθμητη ποσότητα χημικών. Προφανής σκοπός της αστυνομικής επίθεσης ήταν η διάλυση του μπλοκ και η πρόκληση πανικού που θα δημιουργούσε κλιμάκωση της έντασης και θα επέτρεπε στην αστυνομία να επικαλεσθεί ότι η βαρβαρότητά της είχε ως στόχο την ‘’αποκατάσταση της τάξης’’, εφόσον ούτε πριν ούτε μετά την επίθεση υπήρξε η ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ επιθετική κίνηση από το μπλοκ.

Η ελεεινή αυτή προσπάθεια της ΕΛΑΣ απέτυχε παταγωδώς. Οι συντρόφισσες και οι σύντροφοι που συγκροτούσαν το μπλοκ της Α.Π. Ροσινάντε ανασυγκροτήθηκαν μέσα σε κλίμα αλληλεγγύης, αλληλοβοήθειας και θάρρους, που τα ανθρωποειδή ρόμποκοπ που εξαπέλυσε η κυβέρνηση στον δρόμο δεν είχαν διανοηθεί να προβλέψουν.

Από την επίθεση των ΜΑΤ ωστόσο προέκυψαν αρκετές περιπτώσεις τραυματισμών. Πολλοί σύντροφοι του μπλοκ απέκτησαν κακώσεις και αρκετές γυναίκες -κυρίως- αντιμετώπισαν αναπνευστικά προβλήματα. Ενδεικτικά και μόνο αναφέρουμε την περίπτωση 17χρονης μαθήτριας με άσθμα, στην οποία κάποιος θαρραλέος ΜΑΤατζής άδειασε μια μπουκάλα ψεκασμού, με αποτέλεσμα να μεταφερθεί λιπόθυμη στον Ευαγγελισμό όπου και τοποθετήθηκε στο οξυγόνο.

Η αστυνομία διατήρησε την ίδια προκλητική περικύκλωση του μπλοκ μας μετά την ανασυγκρότησή του, σε όλη την πορεία από τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας προς τα γραφεία της, τα οποία απέκλεισε για κάποιο διάστημα εμποδίζοντας την είσοδό μας σε αυτά. Όταν τελικά καταφέραμε να μπούμε στα γραφεία μας, εξαπέλυσε νέα εντελώς απρόκλητη επίθεση με χημικά και εμπόδιζε την αποχώρηση των διαδηλωτών κλείνοντας όλους τους γύρω δρόμους.

Δεν είναι δουλειά μας να επιβεβαιώσουμε ή να διαψεύσουμε τη θεωρία, σύμφωνα με την οποία τμήματα των ΜΑΤ έχουν αυτονομηθεί από την πολιτική τους ηγεσία και επιτίθενται χωρίς προηγούμενες εντολές. Γνωρίζουμε καλά βεβαίως ότι ο χρυσαυγίτης-διμοιρίτης Λυκιαρδόπουλος έχει μπει σε προσωπική βεντέτα με την Α.Π. Ροσινάντε εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια και καταλαβαίνουμε πολύ καλά τους λόγους.  Γνωρίζουμε επίσης ότι ο υπουργός Αστυνομίας Κικίλιας, δήλωσε ότι «η ΕΛΑΣ έπραξε τα δέοντα», καλύπτοντας πλήρως τις βαρβαρότητες των υφισταμένων του. Είδαμε άλλωστε τη στρατηγική της ανεξέλεγκτης έντασης να αναπτύσσεται από την κυβέρνηση, το Κράτος και την αστυνομία τις τελευταίες μέρες, έξω από τη Νομική και το Πολυτεχνείο, όπου φοιτητές χτυπήθηκαν άγρια προκειμένου να εμποδιστούν να μπουν στο φυσικό τους χώρο.

Τους ενημερώνουμε ότι τα κεφάλια μας είναι πολύ ξερά για να φοβηθούν τα θλιβερά ματσούκια τους. Οι ένστολοι μπράβοι του Κράτους και του Κεφαλαίου δεν ανέκοψαν το ποτάμι της κοινωνικής ζωτικότητας την περίοδο της πιο άγριας καταστολής (2008-2012) και δεν πρόκειται να το κάνουν ούτε και τώρα που η κοινωνία ξανασηκώνει το κεφάλι της.

Η καταστολή μας έδειξε τα δόντια της, μόνο που αποδείχθηκαν σάπια. Καλούμε τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες, κάθε καταπιεζόμενο κομμάτι της κοινωνίας να συνεχίσει με μεγαλύτερη ορμή τον αγώνα του ενάντια στη φτώχεια και την καταστολή, στο πνεύμα του Νοέμβρη.

Ας μην έχει κανείς την παραμικρή αμφιβολία ότι στο τέλος εμείς θα νικήσουμε!

ΟΠΟΙΟΣ ΣΠΕΡΝΕΙ ΦΤΩΧΕΙΑ ΘΕΡΙΖΕΙ ΟΡΓΗ – ΘΑ ΜΑΣ ΞΑΝΑΒΡΟΥΝ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

Το πάθος για τη Λευτεριά είναι δυνατότερο από την ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ


Οι χούντες κάθε είδους πέφτουν με Πολυτεχνεία. Πολυτεχνεία όπως αυτά του 1995. Τότε που ο κόσμος -που ήταν στο δρόμο ας μην ονειρευόμαστε- ξεσηκώθηκε ενάντια στην αστυνομική βία. Τότε που σύσσωμη η Ελληνική Κυβέρνηση του σοσιαλιστικού "ΜΠΑΤΣΟΚ" έβγαλε στους δρόμους της Αθήνας ΟΛΟΥΣ τους φρορούς της εξουσίας είτε με στολές, είτε με πολιτικά, για να δέρνουν τον κόσμο, να δέρνουν παιδιά και να πετάνε χημικά. 10 χρόνια μετά τη δολοφονία του Καλτεζά και αφού στην Αθήνα επικρατεί χάος με κόσμο εγκλωβισμένο μέσα στο Πολυτεχνείο, γιατί μόνο εκεί μπορούσε να προστατευτεί από την κρατική βία. Τότε λοιπόν ο πρύτανης του ΕΜΠ διατάζει το πρωί της 18ης Νοεμβρίου να μπούν οι μπάτσοι μέσα στο πολυτεχνείο και να βγάλει τους "καταληψίες" και να τους συλλάβουν. Τότε που ο Ελληνικός λαός εκείνο το πρωινό Σαββάτου χειροκροτούσε μπροστά από την τηλεόραση το έργο της αστυνομίας που κατάφερε να φέρει εις πέρας την αποστολή της. 

Έχουν περάσει 19 χρόνια, κάποιοι το θυμούνται, κάποιοι ίσως ήταν και αγέννητοι. Για το  τι έγινε εκείνες τις μέρες θα μπορούμε να μιλάμε πάρα πολύ, μιας και υπήρχε πολυσυνθετότητα των πραγμάτων. Το μόνο σίγουρο όμως είναι η αντικρατική διάσταση που δημιουργήθηκε. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως κρατικοί υπάλληλοι πάντα βρίσκουν ευκαιρία να επισημαίνουν εκείνη την εξέγερση κάθε φορά που συλλαμβάνουν ή γίνεται αναφορά σε άτομα που συμμετείχαν σε αυτή.

Αύριο αποφασίσαμε κάποιοι να βγούμε ξανά στους δρόμους, όχι στην πορεία που θα γίνει αλλά εκεί που πρέπει. 

Το νου σας λοιπόν πράσινα γουρουνάκια και ρουφιάνοι χρυσαυγίτες, καθήστε φρόνιμα γιατί θα είμαστε πολλοί.

Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2014

Πόσες φορές να το πούμε;

Και οι μπάτσοι έχουν μάνες, ΠΟΥΤΑΝΕΣ, αλλά μάνες.


Να φανταστώ πως οι γκόμενες που είναι κολλημένες στον τοίχο, είναι από αυτές που έχουν σκόπό να καταστρέψουν την παιδεία της Ελλάδας, να κάψουν τις σχολές και να χαλάσουν το ήπιο κλίμα των πολιτών. Αυτό το ΠΡΑΓΜΑ, με τα πράσινα να φανταστώ έχει σκοπό να προστατέψει την κοινωνία από αυτούς τους τρομοκράτες.

Γλυκέ μου νοικοκύρη, εσένα λέω που βλέπεις τις ειδήσεις σου μπροστά στην τηλεόραση και χαίρεσαι που το παιδί σου δεν είναι αλήτης, εσύ που καθησυχάζεσαι ότι "έχουμε δημοκρατία" επειδή κάθε μερικά χρόνια ψηφίζεις. Εσύ που νιώθεις ασφάλεια όταν βλέπεις αστυνομικούς στο δρόμο και την ομάδα αη-ΔΙΑΣ να τρώει σάντουιτς και να πίνει καφέ στα everest της γειτονιάς σου. Νιώθεις λίγο πόσο μαλάκας είσαι ή θέλεις να το σκεφτείς ακόμη;

Υ.Γ. 1 Όταν ο Φορτσάκης ετοιμάζεται για τον τριήμερο εορτασμό της 17 Νοέμβρη γεμίζοντας το πανεπιστήμιο ΜΑΤ είναι σαφές ότι γιορτάζει για την εισβολή του άρματος, έτσι!

Υ.Γ.2 Όταν ο Φορτσάκης κλείνει τη Νομική χωρίς λόγο, είναι  δημοκράτης και οι φοιτητές που έχουν ψηφίσει μέσα από τη Γ.Σ. να γίνει κατάληψη είναι αυτοί που δεν σέβονται τις δημοκρατικές διαδικασίες και κάνουν οτι τους καυλώσει. Μάλιστα.

Συνεχίσε τώρα την ανάλυση καλέ μου νοικοκύρη, βλέποντας τις ειδήσεις του Mega και του ΣΚΑΙ.

Και έτσι για την ψυχαγωγία σου πάρε και κάτι από "Μ-Ξ"


Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2014

Πάτα λίγο pause να σκεφτώ



Δεν συνεννοούμαστε σήμερα. Πρέπει να με επαναφέρω στις αρχικές ρυθμίσεις. Χθες με τα ουϊσκια, στο λογαριασμό έπρεπε να είχα δώσει και την κάρτα Shell να πάρω και κανέναν πόντο.

Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

Αν πρέπει να επιλέξεις


Βλέποντας το χθεσινό ματς και γενικά την φετινή πορεία του Ολυμπιακού στα μέχρι τώρα Ευρωπαϊκά παιχνίδια, διαπιστώνω πως πρέπει να ρίξουμε το βάρος στην πρόκριση για το Γιουρόπα Λιγκ. Μπορεί χθες η ομάδα να στάθηκε δυνατά να ήταν άτυχη στο δεύτερο γκολ της ισοφάρισης, αλλά κακά τα ψέματα ήταν και τυχερή. Η διαφορά ήταν μεγάλη μεταξύ των ομάδων και ότι μέχρι στιγμής σου βγαίνουν κάποια αποτελέσματα δε σημαίνει πως αυτό θα συνεχιστεί επ' άπειρον. Έστω ότι προκρίνεσαι στους 16 (που μπορείς, έτσι όπως έχει γίνει ο όμιλος) δεν έχεις τα φόντα να συνεχίσεις μέχρι τέλους. Αντίθετα στο Γιουρόπα τα πράγματα είναι πολύ πιο βατά και με τη σοβαρότητα που αντιμετωπίζει όλο το τιμ τους Ευρωπαϊκούς αγώνες, ανοίγουν δρόμους για κάτι καλό. Εκεί θα παίξεις πραγματική μπάλα, εκεί θα παίξεις το δικό σου ποδόσφαιρο, με τους δικούς σου όρους.

Αυτό πρέπει να το προσέξουν όλοι. Δεν είναι ακατόρθωτο. Προσπάθεια θέλει και κάποιες ενισχύσεις που και φέτος δεν έγιναν. 

Υ.Γ.1 Ο Μίτσελ σαν προπονητής εξελίσσεται γρήγορα, και αυτό είναι καλό και για εκείνον αλλά και για τον Ολυμπιακό.

Υ.Γ.2 Ο κόσμος και αυτές οι εκδρομές στο Τορίνο... πάντα θα αναπολούν εκείνη του 99. Αυτή που έγινε σύνθημα γιατί ήταν Θρυλική. Γιατί αν ρωτήσεις 10 άτομα για αυτό το ματς τι τους έχει μείνει οι 11 θα σου πουν τον κόσμο που είχε πάει και έκανε στη κυριολεξία μπουρδέλο το Τορίνο.



Σεμηνάριο για νοικουρές


Κυρίες μου εσείς οι αφηνιασμένες νοικοκυρές με καροτσάκια, θα ήθελα να σας γνωστοποιήσω ότι στην λαϊκή έχουμε την εντελώς αντίθετη ψυχολογία από τα συγκρουόμενα. Δεν στοχεύουμε δηλαδή ντουγρού στα πόδια του άμαχου πληθυσμού (άνθρωποι χωρίς καροτσάκια), αλλά προσπαθούμε να τους αποφύγουμε. Τότε παίρνουμε τα πολλά points και κερδίζουμε ζωές.

Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2014

Πάρτε την κατάσταση στα χέρια σας, πριν είναι αργά


Χθες λοιπόν το μεσημέρι μου την έδωσε και είπα να πάω στην Τρίπολη να δω τον Ολυμπιακό, είχα και καιρό να παρακολουθήσω την ομάδα στην επαρχία οπότε, δεν το διαπραγματεύτικα και πολύ. Ο Ολυμπιακός δεν μπορούσε να νικήσει σε αυτό το ματς ούτε με αίτηση. Αλλά δε με νοιάζει αυτό, πραγματικά, και όσοι πήγαμε χθες στο γήπεδο, στο τέλος ελπίζαμε να πάρει θέση η ΠΑΕ, για τα όσα έγιναν εντός γηπέδου και αφορούν τα εκτός.

Κύριε Μαρινάκη, Καραπαπά, μπαρμπά Σάββα και λοιποί... χτυπάνε την ομάδα και εσείς κάθεστε αμέτοχοι. Που είναι η προστασία της, γιατι μένετε απλοί θεατές; Ο Ολυμπιακός δεν χρειάζεται κανέναν Σπάθα για να κερδίσει τον Αστέρα πόσο μάλλον να φέρει ένα "Χ" μαζί του. Παρόλα αυτά ακόμα δεν έχετε μιλήσει. Τόσο πολύ λοιπόν αγαπάτε τον Ολυμπιακό και τον αφήνετε έρμαιο σε όλα τα ΜΜΕ να τον εκθέτουν;

Μην παίζεται με τον κόσμο του Ολυμπιακού, δεν έχουν περάσει και πολλά χρόνια από εκείνο το βράδυ που φωνάξαμε "Σωκράτη, ξύπνα και άκου την 7". Και στο φινάλε αφού έχετε δει τον Ολυμπιακό σαν εταιρεία, σεβαστείτε του οπαδούς. Κάποιοι ξοδέψαμε το βδομαδιάτικο μας για βενζίνες, εισιτήρια να πάμε στην Τρίπολη και όχι για να δούμε μπάλα, αλλά για να ακουστεί το "Ολυμπιακός - Ολυμπιακός" και να στηρίξουμε την ομάδα.

Αυτά έχουμε και ματς την Τρίτη στο Τορίνο, καλό ταξίδι σε όσα αδέρφια θα πάνε.

Υ.Γ. Μίτσελ είσαι μάγκας!

Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014

Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

Παίζω κρυφτό, μ' ένα κορίτσι γλυκό, 5, 10, 15 και χαμούρεμα τρελό


Σήμερα έχει γενέθλια μια από τις πιο περίεργες "γκόμενες", που εμφανίστηκαν στη Ζωή μου, και χωρίς να διαπραγματευτούν τίποτα, είχαν προσωπική απαίτηση να βγάλουν άκρη με μένα. Φυσικά και η συγκεκριμένη δεν είναι από εκείνες που μου 'χουν φάει τη Ζωή. Παρόλα αυτά για κάποιους λόγους έχουμε χαθεί και απ' ότι φαίνεται, μας βλέπω να ξαναμιλάμε μόνο με σήματα καπνού από τα τσιγάρα μας. Αλλά αυτό δεν σημαίνει όμως, πως δεν μπορούμε να το γιορτάζουμε.

Χρόνια καλά, λοιπόν Απατεώνα! (:

Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

παο κατέβα στο ΛΙΜΑΝΙ ή αλλιώς Συγγρού όλο ευθεία και μετά αριστερά!

Όλα έτοιμα για σήμερα, πάμε να κάνουμε το "Καραϊσκάκης" κόλαση. Τα λέμε μετά τον αγώνα!


ΘΡΥΛΕ κάνε το καθήκον... Για εννενήντα λεπτά δεν υπάρχουν φιλίες, δεν υπάρχουν συναισθηματισμοί.

Βάλτε μυαλό στην ΠΡΑΣΙΝΗ ΠΟΥΤΑΝΑ

Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014

Όλα για όλα


Όλα έτοιμα, ερυθρόλευκα φορέσαμε, κασκόλ στο χέρι και κατηφορίζουμε για Φάληρο με ένα σύνθημα στο στόμα!

"ΘΡΥΛΕ ΓΑΜΑ ΤΗ ΓΙΟΥΒΕ ΤΗΝ ΠΟΥΤΑΝΑ"

Υ.Γ. Το πανί είναι από το ιστορικό ματς του Τορίνου το 99, με την καλύτερη και την πιο δυνατή εκδρομή οπαδών ελληνικής ομάδας στο εξωτερικό.

Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

Το μπλουζ του εργατόπαιδου


Σήμερα άκουσα κάποια παράπονα στη δουλειά, για την αποδοτικότητα και την συνέπεια μου σε αυτή. Ταυτόχρονα έκατσα και έκανα την αυτοκριτική μου. Πράγματι, ισχύουν όλα, όμως η μη καταβολή του μιισθού μου εδώ και 7 μήνες, είναι βασικό αίτιο, που συμβαίνει αυτό. Δηλαδή δεν έχω τον ενθουσιασμό που είχα παλιότερα, δεν έχω την όρεξη, δεν έχω την ψυχολογική ηρεμία να εστιάσω στη δουλειά.

Δεν κλαίω τα φράγκα των 7 μηνών, γιατί είμαι απολύτως σίγουρος πως δεν θα τα πάρω ποτέ, είναι ξεγραμμένα από το κεφάλι μου και στο φινάλε στα παπάρια μου, δεν τα είχα και ποτέ στην τσέπη μου. Το θέμα είναι πως όλο αυτό το διάστημα δεν μπορώ να καταλάβω για ποιον και γιατί δουλεύω ή να το θέσω καλύτερα, απασχολούμαι.

Τέλος πάντων εύλογα θα έρθει σε κάποιους το ερώτημα, γιατί συνεχίζω να δουλεύω αμισθί, πόσο μάλλον όταν έχω συγκεκριμένη πολιτική άποψη για τα εργατικά δικαιώματα. Τα πράγματα είναι κάπως περίεργα. Πράγματι μου έχει περάσει από το μυαλό ένα πρωί που θα ξυπνήσω απλώς να μην πάω ξανά στη συγκεκριμένη δουλειά. Αν δούλευα κάπου αλλού σίγουρα θα το είχα κάνει, να είστε σίγουροι, εδώ όμως δε θέλω να το κάνω.

Ουδείς αναντικατάστατος, αλλά η απόψη μου από την εμπειρία μου στον επαγγελματικό στοίβο γενικά, είναι πως ποτέ ο νεοπροσληφθέντας δεν είναι αποδοτικότερος του απολυομένου

Τώρα ότι έχω δυο φράγκα στη τσέπη μου είναι καθαρά από προσωπικές δουλειές που κακώς τις κάνω και έτσι επιβιώνω, αλλά αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί επ' αόριστο. Δεν ξέρω που θα πάει το πράγμα ελπίζω μόνο να στρώσουν και να με καλέσουν για καμιά συνέντευξη με τόσα βιογραφικά που έχω στείλει.

Μέχρι τότε.... θα σιγομουρμουρίζω τα λόγια του συγχωρεμένου.


Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2014

Θα σας κάψει ο Θεός... (μόνο για γυναίκες)

Σήμερα το πρωί ενημερώθηκα από το ραδιόφωνο πως ειναι μεγάλη γιορτή της ανθρωπότητας, "No Bra Day"



Ωωωπ λέω εδώ είμαστε. Πηγαίνω στο γραφείο και με το που μπαίνω βλέπω την νεοπροσληφθείσα κοπέλα που έχουμε πάρει να φοράει το κλασσικό τιραντάκι, και απο μέσα παρατηρώ (άθελα μου - πάντα) κοκκινόμαυρο σουτιέν. Εεε την αρχίζω στα καντίλια.... 

Συγγνώνη ρε κοπελιές, αλλά έτσι θα πάμε μπροστά; Έτσι θα βγούμε στις αγορές; Δηλαδή εμείς δεν είμαστε Ευρώπη; Παρακατιανοί είμαστε; Πως θα βγούμε από το μνημόνονιο; Χωρίς ήθη και έθιμα;

Τι να πω; Δεν υπάρχει κράτος τελικά... τι ζητάει η παγκόσμια κοινότητα; Μια μέρα να μη βάλετε σουτιέν, σιγά το πράγμα.

Θα σας κάψει ο Θεός, που δεν τιμάτε τις άγιες τούτες μέρες! Μόνο αυτό. Τιμή και δόξα στα καταπιεσμένα στήθη. Φωτιά και τσεκούρι στα wonderbra.

Με σανίδες που επιπλέουν σε ρευστές ισορροπίες

Γεμάτο Σαββατοκύριακο αυτό. "Αλμυρό", από το πρωί στις θάλασσες, τηλέφωνο μέσα στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου, βερμούδα, λίκρα, τριμάρισμα πανιών και σέρφινγκ.


Διάλειμμα για καφέ, μπύρες (νερό πίνουμε από τη θάλασσα :P) και παρακολούθηση των αγώνων slalom, λίγη χαλάρωση και μετά ξανά στην πίστα.

Βέβαια απέξω υπάρχουν πάντα και τα "τυχερά", και όταν οι γυναίκες είναι δεκτικές στα "πειράγματα" ανώριμων τύπων σαν και μένα η διάθεση πιάνει τα επίπεδα της αδρεναλίνης. (:


Φαγώθηκε να μάθει σανίδα η άλλη...


Και επειδή ο δάσκαλος είναι λειτούργημα της πρότεινα ότι είμαι στη διάθεση της για να της δείξω με επαναλαμβανόμενα μαθήματα τη σωστή στάση του σώματος στο uphaul!! :D

Αντέ και καλή βδομάδα.... να τελειώσει γρήγορα και να έρθει η Παρασκευή να ξανασερφάρουμε.

Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2014

Στο ίδιο έργο θεατές


Είσαι λίγος ρε Μαρτζώκα... και το απέδειξες για άλλη μια φορά. Χάνουμε το ίδιο ματς πάντα με τον ίδιο τρόπο μέσα στο ΟΑΚΑ. Κάποιοι λένε να μη σε κρίνουμε, γιατί μας πήρες Ευρωπαϊκό με τρομερό κοουτσάρισμα -που ισχύει- αλλά ας πότε θα δούμε την αλήθεια κατάματα. Έκανες προπονητή μέχρι και τον Αλβέρτη και έχεις φτάσει να χάνεις από τον συνταξιούχο Διαμαντίδη που είναι πιο αργός και από το σλόου μόσιον.

Οι Αφοί Αγγελόπουλοι καλό θα ήταν να λάβουν τα μέτρα τους και να κοιτάξουν την ομάδα, μπορεί να ήταν πρώτο ματς, μπορεί και οι δύο ομάδες να ήταν απροετοίμαστες και είναι λογικό... άλλα σε λίγες μέρες παίζουμε Ευρώπη και εκεί τα λάθη δε συγχωρούνται.

Όσο για τον Σπανούλη ας κάνει αίτηση να τον βάζουμε να παίζει μόνο στην Ευρωλίγκα εγώ προσωπικά δεν θα τον παρεξηγήσω.

Πόσα ματς πρέπει να παίξεις ρε Μπαρτζώκα με τη βαζέλα για να κερδίσεις; Πόσα;

Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2014

Και έχουν γίνει κάτι σκύλοι, οι καλύτεροι μου φίλοι


Ο αναρχικός, Λουκάνικος την "έκανε"... πολύ φιλικός με τον κόσμο, πολύ εχθρικός με τους μπάτσους! Δε γουστάρε τα γουρούνια ντυμένα στα πράσινα και στα μπλε!

Όταν κάποιοι άνθρωποι έλεγαν "άσε μωρέ τώρα..." εκείνος ήταν πρώτη γραμμή. Μάγκας.


Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2014

Today's mood

Τις τελευταίες μέρες "συναναστρέφομαι" με μια ψυχολόγο, όχι για συνεδρίες. Το βασικό της "αυθαίρετο" συμπέρασμα, αφού της εξήγησα κάπως την όλη φάση, για να κάνουμε και σωστούς λογαριασμούς -όχι τίποτα άλλο- είναι πως έγω έχω το πρόβλημα και πως μόνο αν το λύσω και το αποδεχτώ θα προχωρήσω... 

Καλά, όχι οτι δίνω και πολύ σημασία μιας και δεν έχω σκοπό να το τραβήξω και πολύ μαζί της. Παρόλα αυτά με έβαλε σε σκέψεις...

Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου 2014

Μου ξανάρχονται ένα ένα, χρόνια ¨δοξασμένα"

Χθές ξύπνησαν αναμνήσεις με αυτή την άμυνα που είχαμε. Κάτι Μπερμούδες (αρχηγός) θυμήθηκα, κάτι Ανατολάκηδες (με τις χρυσές καδένες), κάτι Μόλντε, κάτι Χέρενφεν και πάει λέγοντας.

Δεν μπορώ να πω, ότι ο Ολυμπιακός δεν έπαιξε καλά και δεν κυριάρχησε στο παιχνίδι, ούτε πως ο Μίτσελ δεν κατέβασε σωστά την ομάδα. Η ανικανότητα των παικτών όμως στο σκοράρισμα έβγαζε μάτια, όπως επίσης πόνο έφερναν στα μάτια και οι αμυντικές συνεργασίες (εδώ γελάμε) των παικτών μας. Όταν κάνεις κλασσικές ευκαιρίες και δεν τελειώνεις ένα "εύκολο" ματς από το πρώτο ημίχρονο τότε τα πράγματα γίνονται δύσκολα. Άκουσα παράπονα ότι δεν έβαλε από την αρχή τον Τσόρι και πως ο Μήτρογλου δεν πατούσε καλά στο γήπεδο, αυτά ήταν να 'χαμε να λέγαμε. Ο Ολυμπιακός αν θέλει να κάνει κάτι στην Ευρώπη πρέπει να αφήσει κατά μέρους τέτοιες δικαιολογίες και να κοιτάξει να λύσει τα προβλήματα που έχει, αξιοποιώντας το υλικό του με όσο το δυνατόν καλύτερο και αποτελεσματικότερο τρόπο. Ουτέ διαιτησίες, ούτε τίποτα. Οι μεγάλες ομάδες δεν εστιάζουν εκεί.

Ακολουθούν τα πιο δύσκολα ματς με τη Γιουβέντους που θα κρίνουν πολλά. Νίκη και στα δύο... μόνο αυτό.

"Εκεί ψηλά. ψηλά στο Ντε Λε Άλπι...."

Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2014

Διπλό στη Σουηδία Ολυμπιακέ

Τα πράγματα είναι απλά. Ίσως το πιο σημαντικό διπλό που πρέπει να πάρει ο Ολυμπιακός σήμερα στους ομίλους. Θέλει προσοχή και η ομάδα να ξυπνήσει από τη νωθρότητα των δύο τελευταίων παιχνιδιών που έπαιξε εντός Ελλάδος με Βέροια και Ατρόμητο.

Με νίκη σήμερα φτάνουμε τους έξι βαθμούς και ο δρόμος γίνεται πιο εύκολος. Στόχος η νίκη και μόνο αυτή.

ΘΡΥΛΕ ΝΤΟΥ

Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

Το νου σας


Επέστρεψα!

Και αυτό είναι και απειλή και προειδοποίηση...

Μυαλά, δεν άλλαξα όμως, ο ίδιος μαλάκας παρέμεινα... "ααα, όλα κι όλα Ισαβέλλα". Αθλητικά, πολιτικά, κοινωνικά και ό,τι μαλακία μου σκάει στο κεφάλι θα γράφω.

Θα τα λέμε.... ελπίζω.