Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Η μαγικές στιγμές των ταρατσών


Κάθε τέτοια εποχή ζηλεύω φριχτά όσους έχουν τεράστια μπαλκόνια και μαζεύονται με την παρέα τους. Ευτυχώς ο Φοίβος Δεληβοριάς κατάφερε φέτος, να κάνει το όνειρο του -αλλά και το δικό μας- πραγματικότητα να μαζέψει σε μια ταράτσα της Αθήνας με υπέροχη θέα, παρέες με φίλους αλλά και να βοηθήσει να δημιουργηθούν νέες φιλίες.

Έτσι λοιπόν πήγαμε κι εμείς, είδαμε μια καταπληκτική παράσταση, τραγουδήσαμε, γελάσαμε, ήπιαμε, καπνίσαμε, νοσταλγήσαμε την χαμένη αθωότητα που την παρατήσαμε πριν χρόνια και τέλος φύγαμε μ' ένα πλατύ χαμόγελο.

Φοίβος Δεληβοριάς, Σπύρος Γραμμένος, Στενός Κορσές και διάφοροι καλεσμένοι κάθε βδομάδα (Τετάρτη και Πέμπτη). Χθες ήταν καλεσμένοι Μπακιρτζής (έδωσε ρέστα), Ζουγανέλης και Θεοδωρόπουλος. Εννοείται κατουρηθήκαμε στο γέλιο.


Να πάτε να τους δείτε, οπωσδήποτε, αξίζει!


Υ.Γ.1 Όλη η ταράτσα μυρίζει, βασιλικό που σπάει τη μύτη.
Υ.Γ.2 Ατομάκι, ο Δεληβοριάς και είναι γνωστό πως τον έχω σε μεγάλη εκτίμηση.
Υ.Γ.3 Διότι οι άνθρωποι δεν συγχωρούν αυτούς που από έρωτα εκπέσανε...

Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

Άλφα


Όταν το βράδυ γίνεται πρωί και το φως της μέρας δυστοπική ομίχλη, σαν αυτή που δημιουργείται μετά από μία τεράστια καταστροφή και εσύ "μόνη" να ξυπνάς και να κοιμάσαι "μόνη", τότε ίσως να φταίει η ομίχλη που δεν μπορείς να δεις το απλωμένο χέρι.

Δεν πρέπει να σε τραβήξει από εκεί, μόνη πρέπει να σωθείς, κανένα χέρι δεν είναι η σωτηρία αλλά η αφορμή. Το βήμα είναι δικό σου, το χέρι απλά χρησιμοποίησε το για ισορροπία.


Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

ΑΠΟΤΥΧΙΑ

Βαρύς ο τίτλος που χρησιμοποιώ, αλλά βαριά και η χθεσινή ήττα. Να κάτσουμε να κάνουμε απολογισμό της χρονιάς; Δεν έχει νόημα...  Όταν μέσο όρο πόντων έχεις 80+ όλη τη χρονιά και φτάνεις στους τελικούς και βάζεις κάτω από 65, πως θα πάρεις πρωτάθλημα; Και ναι η κούραση της υπερπροσπάθειας έπαιξε ρόλο, αλλά χθες ήταν το ματς μιας ολόκληρης σεζόν και εμείς παίξαμε μπάσκετ μόνο στην 1η περίοδο, μετά απλά περιμέναμε να τελειώσει ο αγώνας.


Οι "Αφοί" λοιπόν μαζί με τον Σφαιρόπουλο ας κάνουν την αυτοκριτική τους, ας μας πουν πως θα συνεχίσει η ομάδα, γιατί κακά τα ψέματα, φέτος μπορεί να φτάσαμε ένα "τσαφ" από την αποθέωση αυτό όμως που παίζαμε δεν ήταν υγιές μπάσκετ.

Ο κόσμος του Ολυμπιακού θα είναι πάντα εκεί δίπλα, όπως ήταν και παλιά στα δύσκολα χρόνια.


Υ.Γ.1 Εσείς όλοι που "αηδιάσατε"/νευριάσατε/βρίζατε για ό,τι έγινε χθες στο ΣΕΦ, είστε οι αυτοί που φεύγατε 3,5 λεπτά πριν τελειώσει το παιχνίδι και ένω ακόμα δεν είχε γίνει τίποτα και όλα κυλούσαν ομάλα. Είστε οι ίδοι που γλείφετε και λέτε "ένα εισιτηριάκιιιιι ρε παιδιάααα". Είστε αυτοί που όταν γίνεται το μπράφ μας βάζετε μπροστά μπας και γλυτώσετε καμιά φάπα.

Υ.Γ.2 ΠΟΥΣΤΗ ΚΑΙ ΠΡΕΖΑΚΙΑ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΕ... ώραια πουλάς την ψευτομαγκιά σου στους δημοσιογράφους. αλλά στα μέσα της 3ης περιόδου, έτρεχες σαν ΛΑΓΟΣ να μπεις στ' αποδυτήρια!

Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Ξέσπασμα

Το σχόλιο για μια ακόμη κακή εμφάνιση του Ολυμπιακού που το -10 το γυρίζει ακόμα και όταν οι "γκρί" δεν σου δίνουν τα περιθώρια, το έκανε ο καλύτερος παίκτης για μένα του Ολυμπιακού, ο Παπανικολάου. "Για να γυρίσεις τέτοιο ματς πρέπει να έχει ΑΡΧΙΔΙΑ."


Και αυτή η ομάδα του Ολυμπιακού τα έχει για να νικάει όποιον βρει μπροστά της! Έχει τους παίκτες, την ψυχή και την νοοτροπία νικητή. Και έχει και έναν Μίλαν Τόμιτς στον πάγκο, να θυμίζει στους παίκτες που παίζουν και πως πρέπει να παίξουν. 

Πάμε για το διπλό μέσα στο ΟΑΚΑ, να γλεντήσουμε τους βάζελους, τους γκρι και τον "ΠΟΥΣΤΗ ΚΑΙ ΠΡΕΖΑΚΙΑ Γιαννακόπουλε" και να σηκώσουμε την κούπα μέσα στο μπουρδελάκι τους.

Υ.Γ. Μετά από αυτά, Χάκετ αλάνι για πάντα στο λιμάνι, έλα εκεί στα ορεινά του ΣΕΦ μαζί μου να κάνουμε εξέδρα.
 

Σάββατο, 3 Ιουνίου 2017

Αλητάμπουρες

Ναι ρε πούστη μου, επέστρεψε έστω και σόλο, ίσως ένας από τους καλύτερους και αγαπημένους μου rock 'n roll σταρ που έχουν βγει τα τελευταία 30 χρόνια. Αλητάμπουρας όσο δεν πάει γι' αυτό τον γουστάρουμε.


Ένας και μοναδικός Liam Gallagher...



Υ.Γ. Εννοείται ότι στη φώτο με το ύψωμα των δύο δαχτύλων ΔΕΝ ζητάει να του φέρουν ακόμα δυο μπύρες....

Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή


Το να μην περιμένεις τίποτα, είναι λυτρωτικό, βασανιστικό, ήρεμο και καταθλιπτικό. Σαν τη χειμερία νάρκη πριν από την Άνοιξη.

"Και αν Εκείνη δεν έρθει ποτέ;" Θα παραμείνεις σε μια κωματώδη κατάσταση μεταξύ ύπνου και ξύπνιου; Θα είναι σα να ζεις χωρίς να ζεις. Μα πάντα έρχεται Εκείνη. Πάντα. Φοράει διαφορετικά πρόσωπα. Διαφορετικούς μανδύες για να έρθει κοντά σου. Για να σου πιάσει το χέρι, για να σου δώσει το φιλί που θα σε ταρακουνήσει και θα σε βγάλει από την πορεία σου.

Το φιλί, αυτό που ρίχνει μαύρο γύρω. Που χάνεις τον εαυτό σου, τη γη, τον ουρανό, το πάτωμα. Με μια γρήγορη ματιά, αυτό μοιάζει σα να πέφτεις σε χειμερία νάρκη πάλι. Αν η ματιά όμως δεν είναι γρήγορη θα παρατηρήσει την μία και μόνο διαφορά, στην περίπτωση του μαύρου κατά τη διάρκεια του φιλιού, όταν ανοίγεις τα μάτια, τα χρώματα που βλέπεις, οι μυρωδιές και οι αισθήσεις να είναι όλα ζωντανά. Στα αλήθεια.

Οι αισθήσεις ζωντανεύουν. Σου τραγουδούν και σε χορεύουν, και εσύ, ανήμπορος να αντιδράσεις παρασύρεσαι σε έναν χορό μαγικό. Τον πιο όμορφο χορό που θα χορεύεις όσο υπάρχεις πάνω σε αυτή τη γη, όσο υπάρχεις, ζεις και γυρίζεις μαζί της.

Αυτό να ψάχνεις μόνο. Αυτό το φιλί που θα ρίξει μαύρο γύρω σου. Αυτό που σταματάει τον χρόνο και τον χώρο. Τα υπόλοιπα απλά δεν είναι για σένα και δεν τα χρειάζεσαι!


Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

Θεοί και δαίμονες

Κακώς γράφονται τόσα για την αγάπη. Αν είναι εκεί, το νιώθεις. Αν όχι, το ξέρεις. Κι αυτά αρκούν. Αυτό μου δείχνει η σκέψη μου προς έναν "τσόγλανο". 


Να το πούμε λοιπόν, να το ακούσουμε, να το ζήσουμε. Γιατί, από τα δύο πράγματα που αξίζει να ασχολείται κανείς, το ένα είναι αυτό.